II SA/Ka 1949/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA ` Łucja Franiczek /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka o jej niewykonalności, 2) zasądza od Gminy W. na rzecz skarżącej kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W związku z ponownym wyłożeniem do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...] r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., pismem z dnia [...] r., zatytułowanym zarzutem, [...] Sp. z o.o. w W. jako właściciel nieruchomości przy ul. [...] /działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] / sprzeciwiła się zapisom projektu planu, zawartym w § 18 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz 66 ust. 1 pkt 2 lit. d, które jej zdaniem, z uwagi na wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy i wprowadzenie współczynników miejsc parkingowych oraz zieleni, ograniczają teren pod zabudowę uniemożliwiając realizację planowanych na przedmiotowej nieruchomości inwestycji. W związku z tym Spółka wniosła o dokonanie korekty projektu planu w taki sposób, by na nieruchomości przy ul. [...] możliwa była budowa obiektu handlowo-usługowego o pow. użytkowej 1.000 m2 wraz z parkingiem o pow. 1700 m2 na 65 miejsc postojowych. Po rozpatrzeniu powyższego pisma, które zakwalifikowano jako protest do projektu planu miejscowego, Prezydent Miasta W. zarządzeniem nr [...], podjętym w dniu [...] r. nie uwzględnił żądania. Następnie pismem z dnia [...] r. poinformowano Spółkę [...] o terminie sesji Rady Miejskiej w sprawie rozpatrzenia protestów. Zaskarżoną uchwałą podjętą w dniu [...] r. Rada Miejska W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, odrzuciła protest zajmując stanowisko, iż korekta ustaleń jest bezprzedmiotowa, gdyż projekt planu stwarza możliwość realizacji inwestycji o zamierzonej powierzchni. O treści powyższej uchwały poinformowano Spółkę [...] pismem Z-cy Prezydenta z dnia [...] r. nr [...], doręczonym w dniu [...] r. Następnie Spółka [...] pismem z dnia [...] r. wezwała Zarząd Miasta W. do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia z uwagi na błędne zakwalifikowanie jej pisma z dnia [...] r. jako protest, podczas gdy jako właściciel nieruchomości objętej projektem zmiany planu, Spółka ta legitymuje się interesem prawnym w postępowaniu planistycznym, czym naruszono art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Pismo powyższe Z-ca Prezydenta przekazał w dniu [...] r. Przewodniczącemu Rady Miejskiej W., lecz nie udzielono na wezwanie odpowiedzi. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej w dniu [...] r. [...] Sp. z o.o. w W. domagała się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w części odrzucającej protest oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, organy gminy nie dochowując procedury, przewidzianej w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszyły prawo ze skutkiem wynikającym z art. 27 ust. 1 tej ustawy. Organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, gdyż skarżący dokonał błędnej interpretacji zapisów § 6 i 18 projektu planu, które w istocie nie uniemożliwiają realizacji wnioskowanej inwestycji, a tym samym nie naruszają interesu prawnego skarżącej, co zadecydowało o zakwalifikowaniu jej pisma do kategorii protestów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, a do zawartej w niej argumentacji należy się w pełni przychylić. Art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ - w brzmieniu z daty podjęcia kwestionowanej uchwały – stanowił, iż każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu miejscowego, wyłożonym do publicznego wglądu, może wnieść zarzut na piśmie w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie okresu wyłożenia zaś o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r. sygn. akt III RN 163/01, pisemne zastrzeżenia do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożone do publicznego wglądu, które zostały wniesione przez właściciela nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego tym projektem, mają znamiona zarzutu rozpatrywanego w trybie określonym w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /OSN z 2003, poz. 480/. Skoro skarżąca Spółka powołując się na przymiot właściciela nieruchomości objętej projektem planu, kwestionowała zapisy zawarte w §§ 6 i 18 co do wyznaczenia współczynnika miejsc parkingowych nie może budzić wątpliwości fakt, iż była legitymowana do wniesienia zarzutu na podstawie art. 24 ust. 1 cyt. ustawy, jako że jej sfera prawna do korzystania z nieruchomości w zakresie wynikającym z art. 140 kodeksu cywilnego, została przez projekt planu zmodyfikowana. Taki też pogląd prezentowany jest w literaturze /vide: Jan Zimmermann, Zarzuty i protesty w procedurze planowania przestrzennego, Samorząd Terytorialny Nr 10/96/. W konsekwencji, jak wyjaśnił autor tegoż artykułu, uchwała rady gminy w tym przedmiocie winna mieć wzór decyzji administracyjnej, zaś uzasadnienie faktyczne powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. Uzasadnienie prawne z kolei powinno przedstawiać związek tej sytuacji faktycznej z normami prawnymi, które wyznaczyły interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wytłumaczyć na tle tych norm, dlaczego postanowiono uwzględnić lub zwłaszcza nie uwzględnić danego zarzutu. Wymóg zamieszczenia w uchwale uzasadnienia zmusza zatem radę gminy do przeprowadzenia pogłębionej analizy sytuacji wnoszącego zarzut, czyli do pewnego postępowania dowodowego lub wyjaśniającego. Przychylając się do powyższego stanowiska Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie wymogom tym uchybiono. Aczkolwiek dochowano formalnej procedury z art. 18 ust. 2 pkt 8 i 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś zaskarżona uchwała zawiera jednozdaniowe uzasadnienie, jednak z uwagi na błędne zakwalifikowanie pisma do kategorii protestów, nie sposób przyjąć, aby uchwała Rady Gminy W. odpowiadała rygorom z art. 24 ust. 1 i 3 tej ustawy. Wyjaśnić też przyjdzie, iż wadliwości uchwały w zakresie braków uzasadnienia faktycznego i prawnego nie mogła sanować treść odpowiedzi na skargę, która nie stanowi wszak integralnej części zaskarżonego aktu. Stąd też zawartej w niej argumentacji Sąd nie był władny brać pod rozwagę przy dokonywaniu kontroli zaskarżonej uchwały. Wreszcie, uznać przyjdzie, iż z uwagi na niedoręczenie odpisu kwestionowanej uchwały, a jedynie powiadomienie o jej treści, wniesienie skargi nie nastąpiło z uchybieniem terminu z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazany w tym przepisie 30-dniowy termin rozpoczyna bowiem bieg od dnia doręczenia uchwały, co w niniejszej sprawie w ogóle nie nastąpiło. Fakt powzięcia wiadomości o treści aktu nie może zaś zastępować doręczenia uchwały i rodzić negatywnego skutku prawnego po stronie skarżącej. Nie oznacza to jednak przesądzenia podstaw do uwzględnienia zarzutu. Sądowa kontrola administracji sprawowana jest bowiem wyłącznie w aspekcie zgodności z prawem. Sąd nie jest zatem władny wkraczać w sferę działania organów samorządu terytorialnego w aspekcie celowości czy słuszności. Stwierdzenie przez Sąd naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniało jednak uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy wadliwy prawnie akt podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Wyjaśnić bowiem przyjdzie, iż upływ roku od podjęcia uchwały nie stanowił przeszkody do stwierdzenia jej nieważności, jako że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./. Taki też pogląd wyrażono w wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 2124/99 /ONSA 2002/1/33/. Wobec uwzględnienia skargi Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego rozstrzygnięto po myśli art. 200, art. 205 i art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponowne rozpatrzenie zarzutu powinno nastąpić na gruncie uchylonej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z normą intertemporalną, zawartą w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. SJ/