III SA/Gl 1089/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (ŚWITD) nr [...]z [...]r., która nałożono na przedsiębiorcę – A sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej skarżąca, spółka) karę pieniężną w kwocie łącznej 30 000 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, w skrócie kpa), art. 4 pkt 22, art.92a, art. 92b, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowy (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, w skrócie utd), Ip. 5.3 załącznika nr 3 do tej ustawy (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), Ip. 1.5, Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.8.1, Ip. 6.3.16, Ip. 6.3.17, Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 (Dz. U. z 2019 r., poz. 58), art. 4, art. 6-8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33 ust. 1 i ust. 2. art. 36 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L nr 60, str. 1), dalej rozporządzenie nr 561/2006), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca'2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. U.UE L z 2.07.2010 r., dalej rozporządzenie nr 581/2010), art. 5 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481). Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktyczny i prawnym. W dniach od 16 stycznia do 26 lutego 2019 r. inspektorzy z WITD przeprowadzili kontrolę w siedzibie skarżącej, która posiada licencję nr [...] uprawniająca do międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną [...] r. (ważna do [...]r.) oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ważną do [...]r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym w okresie od 16 stycznia 2018 r. do 16 stycznia 2019 r. a kontrola czasu pracy kierowców obejmowała okres od 16 stycznia 2018 r. do 16 stycznia 2019 r. Organ podkreślił, że spółka w ostatnich 6 miesiącach zatrudniała [...] kierowców a ustalenia kontroli opisano w protokole z 26 lutego 2019 r., która wykazała liczne nieprawidłowości. Uzasadniały one wszczęcie postępowania administracyjnego o nałożenie kary finansowej na podstawie art. 92a- art. 92c utd. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] r. ŚWITD nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 30 000,00 zł za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy. Na wskazaną karę pieniężną złożyły się następujące naruszenia: • niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę 800 zł (lp.1.5, kara 44x800= 35 200); • skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut (lp. 5.5.1 1x100 i lp. 5.5.2, 1x200; łącznie 300 zł; • skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: - o czas do 3 godzin (lp.5.8.1, kara 150 zł); • nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (lp. 6.3.16; naruszenia 74x500 zł= 37 000 zł); • naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.17; 6x500= 3000 zł); • naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd (lp. 6.3.18; naruszeń 11x500= 5 500 zł); • skrócenie dziennego czasu odpoczynku: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp.5.3.1 naruszenia 3x100 zł= 300 zł; lp.5.3.2 naruszeń 6x200 zł=1200 zł; łącznie 1 500 zł. Po zsumowaniu wszystkich ujawnionych w czasie kontroli nieprawidłowości organ ustalił karę łączną w kwocie 82 650 zł, ale mając na względzie regulacje art.92a ust. 5 pkt 4 utd, ograniczył karę do 30 000 zł. Jednocześnie wyjaśnił, że ze względu na podjęcie przez skarżącą współpracy z organem w czasie kontroli zakresie wykresówek, danych z karty pracy kierowców i tachografów umorzył postępowanie w tym zakresie dla pojazdu [...] (lp.6.3.16). Dla pozostałych pojazdów dane udostępniono po kontroli, co nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary. Każde z wymienionych naruszeń zostało dokładnie przez organ opisane i przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Podsumowując organ stwierdził, iż przedsiębiorca jako profesjonalista zobowiązany jest do znajomości przepisów i stosowania się do nich. Odpowiada on bowiem za naruszenia powstałe w wyniku prowadzenia przez niego działalności gospodarczej a zakres jego obowiązków określony w ustawie zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (por. wyrok TK z 31.03.2008 r. SK 75/06). Odwołując się do art. 92b ust. 1 ustawy organ wyjaśnił, że przedsiębiorca może uniknąć sankcji za naruszenia, wyłącznie w zakresie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, jeżeli wykaże, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, jak i prawidłowe zasady wynagradzania kierowców. Musi spełnić wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie. Z kolei art. 92c tej ustawy jest przepisem wyjątkowym i odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji, tj. do takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Kontrolowany nie przedstawił żadnych dowodów ani nie wskazał na żadne okoliczności, których nie mógł przewidzieć, które mogłyby wyłączyć jego odpowiedzialność i skutkować umorzeniem postępowania. Nie zgadzając się z powyższą decyzją spółka wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 92a utd poprzez nałożenie kary administracyjnej w związku z naruszeniami mającymi związek z użytkowaniem pojazdów stanowiących własność innego podmiotu (firmy niemieckiej) wobec których spółka nie miała statusu podmiotu wykonującego przejazd oraz naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nieobiektywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wewnętrznie sprzeczne sformułowanie uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia. Odnośnie naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że pojazdami o niemieckich numerach rejestracyjnych "[...]" spółka wykonywała przewozy. Dołącza kopie przykładowych CMR z miesiąca poddanego szczegółowej kontroli dla potwierdzenia, że przewoźnikiem udokumentowanych nimi przewozów był kontrahent niemiecki. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd skarżąca podniosła, że nie wykonywała przewozów pojazdami o numerach rejestracyjnych: [...] oraz [...], tym samym nie musi posiadać i przechowywać plików pobranych z pamięci tachografów zainstalowanych w tych pojazdach. Rozpoznając złożone odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwołał się w pierwszej kolejności do art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych ustaw nakazującego do naruszeń obowiązków lub warunków przewozu sprzed nowelizacji stosować przepisy dotychczasowe lub względniejsze dla przedsiębiorcy. Dalej do art. 92a udt wskazując, jaka kara pieniężna może być nałożona podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy a kiedy podlega ograniczeniu. Następnie odniósł się do obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy o transporcie drogowym i rozporządzeń unijnych omawiając stwierdzone podczas przeprowadzonej kontroli naruszenia, a także przywołał przepisy art. 92b i art. 92c ustawy, wskazując podstawy ewentualnego uwolnienia się od kary pieniężnej. Następnie odnosząc się do poszczególnych naruszeń przepisów ustawy stwierdził, że jedynie w stosunku do kar naliczonych z tytułu naruszenia lp. 6.3.18 załącznika nr 3 winien uchylić podwójne nałożenie kary w kwocie 500 zł za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu pojazdu nr rej [...]oraz pojazdu nr [...], w którym w pamięci tachografu zarejestrowano tylko 46 dni działalności. Powyższe skutkowało obniżeniem sumy ustalonych kar z kwoty 82 650 zł do kwoty 81 650,00 zł i pozostało bez wpływu na karę nałożoną przez organ I instancji w kwocie 30 000 zł, ze względu na regulację zawartą w art. 92a ust. 5 pkt 4 utd. W pozostałej części uznał odwołanie za niezasadne. W zakresie naruszenia lp. 1.5. organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, uznając, że w myśl art. 14 ust. 1 utd przewoźnik jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a (określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego) nie później niż w terminie 28 dni od daty ich powstania. Dane te pierwotnie wskazuje we wniosku o zezwolenie (art. 7a ust. 2 pkt 6 utd) a następnie po uzyskaniu zezwolenia przedkłada wykaz pojazdów wskazując ich markę, typ, numer rejestracyjny, nr VIN, tytuł prawny do dysponowania pojazdem (art. 7a ust. 7 utd). Sankcja za niedopełnienie obowiązku zmiany danych jest kwota 800 zł od każdej zmiany. Ponieważ skarżąca nie zgłosiła zmiany danych 44 wykorzystywanych samochodów (wymiany 22 wyrejestrowanych w 2018 r. na 22 innych wykorzystywanych w ich miejsce z których 26 posiadało niemieckie numery rejestracyjne). Stąd kara łączna wyniosła 35 200 zł za to naruszenie, co stanowi kwotę przekraczającą wysokość możliwej do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 30 000,00 zł. Suma pozostałych kar określonych za stwierdzone inne naruszenia ustawy wyniosła 46 450 zł. Składają się na nią naruszenia: lp. 5.5 załącznika nr 3 utd w związku z art. 4 lit. f i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dot. kierowcy W. C. i skrócenie jego czasu pracy o 1 godzinę i 32 minuty (kara 300 zł); lp. 5.8 w zw. z art. 8 ust. 6 i 6a rozporządzenia nr 561/2006 dot. kierowcy S. F., który skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 1 godzinę i 42 minuty (kara 150,00 zł); lp. 6.3.16 w zw. z art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1-3, art. 33 ust. 1-3, art. 34 ust. 1-5 rozporządzenia nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów. Konsekwencją nieudostępnienia podczas kontroli wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych kart kierowcy i tachografu cyfrowego, za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy 500 zł. W czasie kontroli nie udostępniono danych dot. kierowcy J. F. i pojazdu [...] (31x500=15 500 zł), kierowcy L. A. i samochodu [...] (12x500=6 000,00 zł), kierowcy W. B. i pojazdu [...] (31x500,00 zł= 15 000,00); lp. 6.3.17 w zw. z art.. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwszy nr 561/2006 i art. 1 rozporządzenia Komisji nr 581/2010, tj. obowiązku terminowego pobierania danych z kart kierowcy (P. A., L. A., T. C., P. C., S. F., A. B.), co uzasadniało nałożenie kary 6x500=3 000 zł;, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 w zw. z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 i art. 1 rozporządzenia nr 581/2010 co uzasadniało nałożenie kary za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu za każdy pojazd 500 zł. Kontrola ujawniła 9 takich pojazdów co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej 500x9= 4 500 zł; lp. 5.3 w zw. z art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1-4 i art. 8 rozporządzenia nr 561/2006 w związku ze skróceniem dziennego okresu wypoczynku kierowcy (A. B., W. C., J. F.), co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej 500x3=1 500,00 zł. Organ podkreślił, że spółka nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z tachografu, a dopiero po jej zakończeniu i odebraniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Natomiast okazanie plików cyfrowych na etapie postępowania administracyjnego nie wpływa na odstąpienie od stwierdzenia naruszenia. Przedstawienie plików już po kontroli nie może stanowić podstawy do odstąpienia od stwierdzenia naruszenia. Nie okazano także do kontroli wymaganych wykresówek wskazanych kierowców, co także musiało skutkować stwierdzeniem zaistnienia naruszenia. Organ odwoławczy zważył, że analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowcy zatrudnieni przez skarżącą logowali swoje karty kierowców w pojazdach o numerach rejestracyjnych "[...]" co uzasadniało stwierdzenie, że przewozy tymi pojazdami wykonywane były przez kierowców skarżącej na jej rzecz i w jej imieniu. Organ nie dał wiary skarżącej, że nie wykonywała przewozów pojazdami o wskazanych nr [...] na niemieckich numerach rejestracyjnych na swoja rzecz. Podkreślił również, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek egzoneracyjnych a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazał, iż zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c udt mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona nie wykazała, aby fakt nieokazania kompletnych danych cyfrowych w trakcie trwającej kontroli spowodowany był niezależnymi od niej okolicznościami. Organ nie znalazł także podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b ustawy. Spółka nie wykazała, aby organizacją i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresie norm czasu pracy. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej załatwienie uwzględniało interes społeczny i słuszny interes strony, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). . Niezadowolona z rozstrzygnięcia spółka, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucono decyzji GITD naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 92a utd przez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwej wykładni pojęcia "podmiot wykonujący przewóz drogowy" w odniesieniu do operacji wykonywanych pojazdami oznaczonymi niemieckimi numerami rejestracyjnymi (RATR), co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w związku z ich użytkowaniem, w sytuacji, gdy były one własnością innego podmiotu i pozostawały w jego dyspozycji; - art. 7, art. 11, art.. 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez nieobiektywną ocenę zebranego materiału dowodowego, sprzeczność sentencji z uzasadnieniem wynikające z umorzenia części kar nałożonych przez organ I instancji. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "podmiot wykonujący przejazd" a tym samym uznanie skarżącej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy za taki podmiot jest nieuzasadnione. Należy bowiem pojęcie to rozumieć jako firmę, która przyjmuje przesyłkę do przewozu i dostarcza ją z miejsca załadunku do miejsca przeznaczenia za wynagrodzeniem. Skarżąca warunku tego nie spełniała, nie wykonywała przewozu tymi pojazdami, co powoduje, że nie może podlegać karze z art. 92a ust. 1 utd. Potwierdzają to listy przewozowe CMR, gdzie przewoźnikiem jest forma niemiecka A GMBH. Fakt, że pojazdami tymi kierowali kierowcy zatrudnieni przez skarżąca, w ocenie skarżącej niczego nie zmienia. Można tą sytuacje porównać do agencji zatrudnienia kierowców, leasingu pracowniczego. Powyższe powoduje, że kara nałożona na skarżącą za niezgłoszenie zmian użytkowanych 26 samochodów w kwocie 26x800=20 800 jest niezasadna. Przewozy tymi samochodami były wykonywane w imieniu i na ryzyko firmy niemieckiej. Tym samym również niezasadna jest kara w kwocie 37 000 zł, gdyż skarżąca nie musiała posiadać i przechowywać plików pobranych z tachografów zainstalowanych w pojazdach, gdyż była tylko pracodawcą kierowców prowadzących te pojazdy. Nie ma też wątpliwości, że przewoźnik jest wskazany w liście przewozowym a tam widniej firma niemiecka. Skarżąca przekazała organowi dane z tachografów uzyskane grzecznościowo od przewoźnika z tej samej grupy kapitałowej. Okoliczności tej organ nie woził jednak pod uwagę a nawet nie przesłuchał na ta okoliczność W. M., który posiada największą wiedzę w tej kwestii. Na koniec wskazał, że chociaż organ odwoławczy zmniejszył sumę kar z kwoty 82 650 zł do 81 650 zł to nie uwzględnił tego w sentencji rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu kierowcy zatrudnieni przez skarżącą logowali się w pojazdach na niemieckich numerach rejestracyjnych. Powyższe uzasadniało uznanie, że przejazdy były wykonywane przez skarżącą. Podkreślił, że strona w składanych wyjaśnieniach ograniczyła się do podnoszenia tez kwestionujących własną odpowiedzialność bez przytaczania równolegle dowodów na ich poparcie. Przedłożone CMR nie dotyczyły kwestionowanych przejazdów. Nadto utrzymanie decyzji w całości dotyczyło kary ograniczonej do kwoty 30 000 zł. Na rozprawie skarżąca wskazała, że samochodami na niemieckich numerach rejestracyjnych były wykonywane przewozy na rzecz podmiotów zagranicznych, osób trzecich tak dla właściciela pojazdu jak i skarżącej, która zapewniała kierowców do obsługi tych przewozów. Przewozy wykonywała firma niemiecka, gdyż ona przyjmowała towar i dostarczała odbiorcy. Samochody nie mogły zostać zgłoszone do licencji, gdyż nie były własnością spółki. Jednocześnie wyjaśniła, że ze spółką niemiecką rozlicza się za wykonanie usługi przewozu na jej rzecz a sama płaci kierowcom za ich pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa) tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Sąd nie jest związany zarzutami skargi i orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 i art. 134 ppsa). W myśl art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł, za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia podczas jedne kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł. (ust. 5 pkt 4) w przypadku zatrudniania średnio powyżej 50 kierowców. Sankcje zawarte w tym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W przepisie tym posłużono się terminem "podmiot wykonujący przewóz drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Stad stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest sporne, że świadczyła usługi przewozu na rzecz firmy niemieckiej z wykorzystaniem samochodów będących jej własnością ale zatrudnionymi przez siebie kierowcami. Sposób, forma prawna dysponowania tymi samochodami oraz rozliczenia z tego tytułu pozostają bez znaczenia dla sprawy. Innymi słowy skarżąca była podwykonawcą usługi przewozowej świadczonej kontrahentowi przez podmiot niemiecki, była więc podmiotem wykonującym przewóz. Jeżeli do wykonania usługi objętej licencją wykorzystywała cudze samochody do dysponowała w tym zakresie stosownym umocowaniem i winna zgłosić je organowi. Ustaw o transporcie drogowym w art. 7a ust. 7 wymaga tylko wskazania tytułu prawnego do dysponowania pojazdem a nie tytułu własności. Tym samym zarzuty skargi w tej kwestii należało uznać za niezasadne a tym samym kara pieniężna przewidziana za powyższe naruszenie wyniosła 35 200 zł i podlegała ograniczeniu do 30 000 zł, niezależnie od innych stwierdzonych naruszeń i wyliczonych kar pieniężnych za nie należnych. Dotyczy to naruszenia prawa pracowniczych czyli czasu wolnego kierowców, których skarżąca była bezpośrednim pracodawcą. Zdaniem Sądu nie jest możliwe rozliczenie ich czasu pracy bez odczytu tachografów i kart pracy kierowców, tym samym podnoszone przez skarżącą argumenty, iż nie dysponowała tymi dokumentami czynią jej wyjaśnienia niewiarygodnymi. Wskazać tez należy, że ustawa w art. 4 pkt 6a definiuje przewóz drogowy jako - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz przewoźnika drogowego - przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (pkt 15) i zagranicznego przewoźnika drogowego - zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba. Nadto katalog podmiotów zawarty w art. 92a ust. 7 utd nie ma charakteru katalogu zamkniętego, co oznacza, że odpowiedzialność za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego może dotyczyć również innego podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym niż wymieniony w art. 92a ust. 7 utd. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli. Sąd nie ma też wątpliwości, że skarżąca jest przewoźnikiem, co potwierdzają posiadane licencje i prowadzona działalność gospodarcza. Art. 92a ust. 1 utd określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, która w odróżnieniu od odpowiedzialności określonej w art. 92 utd oparta jest na zasadach odpowiedzialności administracyjnej. Skarżąca wykonywała usługę przewozu w zastępstwie swojego zleceniodawcy, dysponując jego samochodem ale zatrudniając własnego pracownika-kierowcę. Była wiec podmiotem wykonującym przewóz w rozumieniu art. 9a utd. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje (tak NSA w wyroku z 6.07.2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, z 20.03.2018 r. II GSK 1611/16). Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 utd i art. 92c ust. 1 utd- jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. W trakcie przeprowadzanej w spółce kontroli wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przestrzegania przepisów o czasie pracy przez zatrudnionych u przedsiębiorcy kierowców organ stwierdził naruszenia, z tytułu których nałożono na przedsiębiorcę kary pieniężne za stwierdzone, dokładnie wymienione naruszenia w protokole naruszenia. Wskazać należy, że w istocie naruszeń dotyczących pracy kierowców nie negowała ani nie podważała. Wskazywała jedynie, że są to jej pracownicy ale korzystają z cudzych samochodów i stąd nie dysponuje wykresówkami oraz danymi pobranymi z kart kierowcy i tachografu. Jednocześnie nie negowała, że wskazani kierowcy byli jej pracownikami i wykonywali pracę w ramach zatrudnienia o pracę u skarżącej. Tym samym na skarżącej ciążył obowiązek przestrzegania norm pracy kierowców i wykorzystywania czasu wolnego. Skarżąca nie wskazała w jaki sposób rozlicza pracę kierowców i czy aktywność zawodowa w postaci prowadzenia pojazdu ma dla tych rozliczeń znaczenie. W rozpatrywanej sprawie organ czynił ustalenia w oparciu o dokumenty udostępnione przez skarżąca w czasie kontroli, która miała skonkretyzowany przedmiot a informacji udzielali dodatkowo wskazani przez skarżąca pracownicy w osobie W. M. i P. K. Przedmiotem kontroli były przewozy drogowe wykonywane przez skarżącą w ramach posiadanej licencji na zarobkowe przewozy międzynarodowe i krajowy transport drogowy. Kontrola objęto rok działalności spółki oraz jeden miesiąc pracy kierowców, których skarżąca zatrudniała 291. Skarżąca nie była agencją zatrudnienia i nie wynajmowała kierowców. Takich ustaleń w toku kontroli nie poczyniono a sama skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Należy przypomnieć, że zadaniem protokołu kontroli jest przede wszystkim dokumentacja przebiegu kontroli i wnoszonych przez kontrolowanego zastrzeżeń. Protokół nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA 6.08.2010 r., II FSK 1504/10, Lex nr 602144). Jednakże nie wyklucza to możliwości podważenia jego ustaleń. Jak wskazano wyżej kontrolowany ma możliwość zgłaszania umotywowanych zastrzeżeń do protokołu, składania dodatkowych wyjaśnień. Prawo to z zasady jest ograniczone w czasie (7 względnie 14 dni) od otrzymania protokołu kontroli ale nie wyklucza składnia wniosków dowodowych czy wręcz dowodów na etapie postępowania administracyjnego czy odwoławczego. Z możliwości tych skarżąca skorzystała, o potwierdzają pisma z 4 lutego 2019 r. i z 21 marca 2019 r. Do Protokołu kontroli z 26 lutego 2019 r. skarżąca nie wniosła zastrzeżeń ale złożyła dodatkowe wyjaśnienia, które organ uwzględnił przy ocenie materiału dowodowego (str. 22 decyzji z [...] r.). Za niezasadne Sad uznał także zarzuty w stosunku do kar dotyczących niewłaściwej organizacji czasu pracy kierowców. Zgodnie z art. 92b udt nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych z uwzględnieniem przepisów unijnych oraz wprowadził prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów i zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że skarżąca wykazała przesłanki, o których mowa w przywołanym przepisie. Złożone w sprawie materiały nie dają podstaw do przyjęcia, że skarżąca prawidłowo organizował trasy przejazdu i kontrolował w trasie pracę kierowcy, czy też stosował prawidłowe zasady wynagradzania, które zapobiegałyby naruszaniu czasu pracy kierowców. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa Sąd stwierdza, że jest on zasadny, ale pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygniecie. Organ bowiem obniżyły łączną sumę kar o 1000 zł, co jednakże pozostało bez wpływu na karę orzeczoną zaskarżoną decyzją. Ta nie uległa zmianie i wynosi 30 000 zł. Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.