III SA/Gl 1091/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z uzasadnieniem. W pierwszej kolejności skarżący powołał się na postanowienie z dnia 20 lipca 2015 r. wydane w przedmiotowej sprawie, w którym zawieszono postępowanie sądowe. Postępowanie zostało w niniejszej sprawie zawieszone z uwagi na przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych. W jego ocenie konsekwencją powyższego powinno być wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskutek wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej pozostaje realne i dalece prawdopodobne wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody. Tym bardziej, że nałożona kara pieniężna wynosi [...] zł, a pozyskanie takiej sumy jest dla niego praktycznie niemożliwe, bowiem nie prowadzi już działalności gospodarczej, jako że ta została zamknięta w marcu [...] r. O ile w przypadku potwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów oraz uwzględnienia skargi przez WSA skarżący będzie w stanie odzyskać wyegzekwowane kwoty o tyle skutki dotyczące jego aktualnej sytuacji majątkowej będą niemożliwe do odwrócenia. W związku z powyższym brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie powyższego skarżący przywołał postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. I FZ 306/13 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. I SA/Bk 131/15, które z uwagi na tożsamość sprawy powinny mieć w niej zastosowanie. Postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w K.. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II GZ 806/15 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenie organu i uchylił ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Rozpoznając ponownie sprawę stwierdzić należy, iż okoliczności pozwalające na uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie wykazane. W aktach sprawy brak jest bowiem jakichkolwiek dokumentów, które uprawdopodabniałyby argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wnosząc o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową. Nie można zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje i jaki poniesie ewentualny uszczerbek. Również fakt zakończenia przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej nie może przesądzać o udzieleniu ochrony tymczasowej bowiem, z uwagi na brak stosownych dokumentów nie wiadomo jaka jest obecna sytuacja materialna skarżącego. Powyższe nie wynika również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy także, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 18 września 2015 r., II GZ 481/15, CBOSA). Ponadto bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej kwestii wpadkowej jest okoliczność zawisłości przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zainicjowanej pytaniem prawnym WSA w Gliwicach bowiem okoliczności stanowiące podstawę wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w żadnym zakresie nie odnoszą się do przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12 rozstrzygnął przedmiotowe pytanie prawne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.