III SA/Gl 1151/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi Prezydenta Miasta W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta W., decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł. Stan faktyczny sprawy był następujący. W dniu [...] r. podatnik wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. składając korekty deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące: od [...] r. do [...] r. oraz zestawienie różnic kwotowych za poszczególne miesiące. Wniosek uzasadnił brakiem podstawy prawnej do naliczenia podatku VAT od opłat za parkowanie na drogach publicznych. Dodał, iż przychody z wymienionych opłat były wykazywane przez Urząd Miasta W. w deklaracjach VAT z 22 % podatkiem. Decyzją z dnia [...] r. nr: [...] Urząd Skarbowy odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazany we wniosku okres w kwocie [...] zł, stwierdzając, iż strona skarżąca należnie odprowadziła podatek pobrany wcześniej od indywidualnych odbiorców z tytułu opłat za usługi parkowania na drogach publicznych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji W skardze skierowanej do NSA w Warszawie Oddział Zamiejscowy w Katowicach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji powołując się m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P6/02. z którego to wynikało, że opłaty za parkowanie pojazdów - w świetle obowiązującego prawa - stanowią dochód publiczny jednostek samorządu terytorialnego, wykorzystywany na zaspokojenie potrzeb i realizację celów publicznych ściśle określonych w ustawie. Strona zakwestionowała stanowisko, iż czynność pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych była odpłatnością za usługi parkingowe od których to należało naliczać podatek VAT w stawce podstawowej. Zdaniem strony istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie czy przedmiotowe opłaty są odpłatnością za usługę parkowania w pasie drogowym , czy też odpłatnością będącą daniną publiczną wynikająca z przepisów prawa , która to nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT . Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy uwzględnił skargę i uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia . Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż Urząd Miasta zobligowany został do wykonywania czynności związanych z administracyjnym nadzorowaniem płatnych parkingów stanowiących własność miasta . Do poboru opłat za parkowanie pojazdów upoważnił inny podmiot który za tę czynność pobierał wynagrodzenie. Zarząd Miasta W. w wykonaniu uchwały z dnia [...] r nr [...] Rady Miejskiej ustalił zasady pobierania opłat na parkingach niestrzeżonych, płatnych stanowiących własność miasta. Pobieranie opłat za parkowanie pojazdów powierzone zostało pracownikom MKS "A". Usługi świadczone przez inkasenta podlegały opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 22 %. Urząd Miasta z dochodów brutto za parkowanie na drogach publicznych potrącał podatek VAT w stawce 22 % i deklarował ten podatek jako należny . Organ odwoławczy wskazał iż opłaty drogowe jako dochody środków specjalnych pozostają dochodami publicznymi, które w całości winny być przeznaczone na utrzymanie dróg . Podkreślił , iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02 stwierdził, iż opłaty za parkowanie nie są zapłatą za usługę w rozumieniu ustawy o podatku VAT lecz opłatami stanowiącymi daninę publiczną. Wskazał też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1975/02, który w uzasadnieniu wskazał, iż " postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w wyznaczonych w trybie administracyjnym "strefach parkowania", nie jest odpłatnym świadczeniem usługi parkingowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i od czynności tej nie pobiera się podatku". W świetle tych orzeczeń organ odwoławczy uznał, że wniosek podatnika, powinien być rozpatrzony pod względem faktu istnienia nadpłaty na tle aktualnie obowiązującego orzecznictwa, jak i jej prawidłowej wysokości. Stwierdził również, iż zgromadzone w sprawie dowody pozwalałaby na ewentualne określenie nadpłaty jedynie za [...] r. Brak jest natomiast takich możliwości w stosunku do pozostałego objętego wnioskiem okresu to jest od [...] r. do [...] r. Wskazał, iż w tej sytuacji organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie w zakresie ustalenia faktycznej kwoty wpływów z tytułu opłat za parkowanie na drogach publicznych , którapozostawała w dyspozycji Miasta, to z kolei pozwoli natomiast na skonfrontowanie z korektami rozliczeń i deklaracji VAT -7 Urzędu Miasta. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał decyzję w dniu [...] r. nr [...] r. którą to rozstrzygnął wniosek jedynie w części. Rozstrzygnięcie to dotyczyło wniosku o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł . W podstawie prawnej organ wskazał art. 72 § 1 pkt 1 i art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy nie jest uprawniony do przeprowadzania kontroli podatkowej u podatników za okres który uległ przedawnieniu z mocy prawa. Z tego względu nie przeprowadzono kontroli podatkowej zarówno w Urzędzie Miasta jak też w MKS "A" pod względem prawidłowości złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zakresie dotyczącym orzekanego okresu od [...] do [...]. Dodał, iż dokonano jedynie czynności sprawdzających na podstawie przedłożonych przez podatnika w dniu [...] r. dokumentów. Na ich podstawie nie ma jednak możliwości ustalenia faktycznej miesięcznej podstawy opodatkowania w zakresie pobieranych opłat za parkowanie na drogach publicznych. Podkreślił, że z uwagi, iż sprawa dotyczy ustalenia i zwrotu podatnikowi wartości nienależnie odprowadzonego podatku organ musi dysponować dowodami źródłowymi, które jednoznacznie wskazywałyby na wartości obrotu, które nienależnie został objęte podatkiem VAT i to z rozbiciem na poszczególne okresy rozliczeniowe albowiem podatek VAT jest podatkiem rozliczanym miesięcznie w oparciu o dokumentację źródłową dotyczącą zarówno sprzedaży jak i zakupu. Organ podatkowy zaś został pozbawiony możliwości zweryfikowania miesięcznie korekt deklaracji VAT -7 za w/w okres. Z przedłożonych przez Urząd Miasta dokumentów tj. faktur zakupu biletów za lata [...] inwentaryzacji biletów za [...] r., rozliczeń przychodów z parkingów , miejsc w pasie drogowym i abonamentów za lata [...] nie można stwierdzić rzeczywistej wartości nadpłaty w podatku VAT za okres objęty decyzją. Dodał, iż instytucja stwierdzenia nadpłaty związana jest ściśle z techniką samoobliczenia podatkowego lub obliczaniu podatku przez płatnika . Następnie zaakcentował, że podatek VAT należny z tytułu sprzedaży usług parkowania został pobrany od indywidualnych nabywców biletów za miejsca parkingowe w cenie jaką każdy parkujący płacił parkingowemu . Urząd Miasta z pobranej opłaty potrącił należny podatek VAT i odprowadził go do urzędu skarbowego . Podatnik nie odprowadził podatku z własnych środków pieniężnych, doliczając do wartości pobranej opłaty 22 % podatek VAT, lecz wytrącił ten podatek z wartości pobranej opłaty i odprowadził go do budżetu państwa. Podatek od towarów i usług nienależnie zapłacony w cenie biletu nie został zwrócony nabywcom biletów (anonimowym osobom korzystającym z parkingów). W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i o stwierdzenie nadpłaty w oparciu o szacowanie podstawy opodatkowania lub na podstawie wyliczeń dokonanych przez podatnika. Strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, tj. art.121, art. 122, art. 125, art. 180 i art. 181, oraz art. 210 § 4 poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, brak wnikliwości organu, nie wskazanie w decyzji przyczyn dla których organ podatkowy odmówił wiarygodności dowodów z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem strony odwołującej w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z nadpłatą rozumianą jako nienależnie to jest bez podstawy prawnej zapłacony podatek . Podatek został bowiem potrącony i uiszczony z kwot zainkasowanych za bilety . Tym samym uszczuplił dochody podatnika bowiem zawyżając podstawę podatkowania podatnik uregulował podatek do zapłaty którego, w świetle obowiązujących przepisów nie był w ogóle zobowiązany. Strona odwołująca nie podzieliła też poglądu organu podatkowego, iż nie jest on uprawniony do przeprowadzenia kontroli podatkowej u podatników za okres, który uległ przedawnieniu z mocy prawa. Nie zgodził się też z argumentami organu dotyczącymi zwrotu podatku VAT nabywcom biletów. Podkreślił , iż podatek VAT nie został doliczony do ceny biletów. Podkreślił, iż uregulował podatek zarówno od wpływów z tytułu opłat pobieranych za parkowanie na parkingach jak i pasach drogowych na podstawie błędnych wyjaśnień organu podatkowego . Nie zgodził się też z tym by utożsamiać przedawnienie nadpłaty z przedawnieniem zobowiązania podatkowego wskazując na odmienność uregulowań prawnych normujących te instytucje. Zaakcentował, iż żaden z przepisów Ordynacji podatkowej nie stanowi, iż przedawnia się prawo do żądania nadpłaty po upływie okresu przedawniania zobowiązania podatkowego gdy wniosek w tym zakresie został złożony w prawidłowym czasie. W końcowej części odwołania podniósł , iż przedstawia dokonane przez MKS "A" rozliczenia przychodów z parkingów i miejsc w pasie drogowym na podstawie przychodu i rozchodu biletów wynikających z faktur zakupu oraz sporządzonych od [...] r. remanentów i precyzyjnie określone przychody z pasa drogowego oraz miejsc parkingowych w okresie [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego, podtrzymując argumentację tam zawartą. W uzasadnieniu wskazał, że Urząd Miasta w oparciu o umowę z dnia [...] r. upoważnił do pobierania opłat parkingowych Klub Sportowy "A". Strona skarżąca w deklaracjach, na podstawie not księgowych wystawionych przez Klub Sportowy "A" wykazywała wartość wpływów brutto z tytułu opłat parkingowych i od tej kwoty odprowadzała podatek należny z tytułu podatku od towarów i usług według stawki podatku 22%. Jednocześnie Klub Sportowy obciążał Urząd Miasta fakturami zakupu za obsługę parkingów – inkasowanie, które to faktury stanowiły dla Urzędu Miasta podstawę do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 22%. W tej sytuacji indywidualni nabywcy biletów za miejsca parkingowe nie będąc zobowiązanymi do uiszczenia w cenie biletu należności podatkowych, płacili podatek od towarów i usług za pośrednictwem Urzędu Miasta, który od zainkasowanej przez inny podmiot należności odprowadził należny podatek do Urzędu Skarbowego. Organ podatkowy zaakcentował, że nabywcy biletów nie wchodzili bezpośrednio w stosunki prawnopodatkowe z wierzycielem podatkowym (urzędem skarbowym), gdyż świadczyli określone kwoty pieniężne inkasentom, realizującym usługę na rzecz Urzędu Miasta. W świetle tych ustaleń, organ odwoławczy przyjął, iż w momencie uiszczenia inkasentowi (zatrudnionemu w MKS "A") opłaty za parkowanie na drogach publicznych wraz z naliczonym podatkiem od towarów i usług - powstała nadpłata podatku w odniesieniu do wnoszących tę opłatę osób fizycznych, która nie została im zwrócona. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie ma zastosowanie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz.U. Nr 97, poz. 1080, ze zm.), który stanowi, że do budżetu Państwa podlega przekazaniu również kwota nienależna, jeżeli uprawniony do jej otrzymania kupujący nie jest znany. Następnie organ odwoławczy wskazał, że podstawę ustalenia należności z tytułu nadpłaty określonej we wniosku, stanowiły poczynione przez Klub Sportowy "A" wyliczenia dzielące wpływy za parkowanie w pasach drogowych i pozostałych parkingach. W związku z tym, iż Klub Sportowy wykonujący usługę pobierania opłat nie prowadził do [...] r. rozliczenia ilościowo - wartościowego biletów, utargi rozbił szacunkowo po 50% na wpływy za parkowanie w pasach drogowych i pozostałych parkingach. Od [...] r. wpływy dzielono, jednakże Klub nie posiadał dokumentów stanowiących podstawę dokonania miesięcznych podziałów wpływów na przypadające z pasa drogowego i pozostałych parkingów. Klub Sportowy był w stanie ustalić jedynie ilościowo wartościowe rozliczenie sprzedanych biletów w kolejnych latach bez podziału na miesiące. Na bazie tych danych Urząd Miasta wyłączył z rozliczenia wartość wpływów ze sprzedaży związanych z obsługą parkingu pasa drogowego i jednocześnie zmniejszył procentowo udział podatku naliczonego o kwotę związaną z tą usługą. W świetle tych ustaleń, organ odwoławczy zakwestionował korekty dokonane przez stronę skarżącą polegające na zmniejszeniu obrotu z tytułu obsługi parkingów w pasie drogowym oraz podatku należnego i naliczonego w rejestrach sprzedaży i zakupów opodatkowanych stawką 22%, wskazując iż, zastosowany sposób obniżenia należności publicznoprawnych jest niedopuszczalny w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i sprzeczny z art. 32 ust. 1 ustawy podatkowej, nakładającym obowiązek wystawiania faktur oraz faktur korygujących, będących podstawą do korekty deklaracji w podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wywiódł , iż mając chociażby na uwadze jedynie sam sposób korygowania podatku VAT przeprowadzony przez jednostkę wykraczający poza granice upoważnienia ustawowego, to sposób ten stanowił podstawę do zanegowania istnienia nadpłaty . Organ podatkowy podkreślił też, iż w przypadku Urzędu Miasta zainkasowana w części opłata za parkowanie stanowiła daninę publiczną, natomiast w stosunku do poborcy (MKS "A") opłata zmieniła swój budżetowy charakter - stała się bowiem usługą - za którą wykonawca otrzymywał wynagrodzenie. W tej sytuacji podatek uiszczony w cenie usługi nie był podatkiem ani nadpłaconym, ani nienależnie uiszczonym. Organ odwoławczy podkreślił iż w wyniku upoważnienia przez Urząd Miasta do poboru opłat za parkowanie przez inną jednostkę organizacyjną posiadającą status organizacji pożytku publicznego zmieniony został dochodowy ( budżetowy ) charakter opłat. Klub MKS "A" przekazywał Urzędowi Miasta tylko część opłat a pozostała cześć pozostawała do dyspozycji wykonawcy usługi (wynagrodzenie). Organ zauważył, iż opłaty drogowe jako dochody środków specjalnych – niezależnie od sposobu ich poboru – pozostają dochodami publicznymi o jakich mowa w art. 3 ust. 4 pkt 2 ustawy o finansach publicznych i powinny być w całości przeznaczone na utrzymanie dróg. Zaś w spornym przypadku cel opłaty został zmieniony gdyż Klub Sportowy domagał się " utraconego wynagrodzenia" i zgodnie z umową z kwoty ogólnej wpływów za parkowanie pomniejszonej o podatek VAT – 85 % tej kwoty nie była przeznaczona na cele określone w art. 3 ust. 4 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Organ podkreślił, iż w świetle wyroku TK istotny jest sposób przeznaczenia opłaty za parkowanie na drogach publicznych przez jednostkę samorządu terytorialnego co w sprawie nie miało miejsca gdyż opłaty były wykorzystywane na wynagrodzenie zamiast na utrzymanie dróg. Strona nie wykazała by wpływy za parkowanie przeznaczone zostały na utrzymanie dróg ten zaś jedynie sposób przeznaczenia opłat warunkował uznanie tych wpływów za daninę publiczna nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT . Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się też z argumentacją strony, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 23 Ordynacji podatkowej dopuszczający możliwość szacowania podstawy opodatkowania, gdyż Ordynacja podatkowa nie dopuszcza powstania nadpłaty, tórej źródłem byłaby podstawa opodatkowania określona w drodze szacowania. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie weryfikacja dokumentów wykazała, iż strona skarżąca żądała stwierdzenia nadpłaty w oparciu o przybliżone dane (wyliczone w sposób procentowy), które stanowiły podstawę do skorygowania deklaracji podatkowych. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 121, art. 122, art. 125 art. 180, art. 181 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W skardze od tej decyzji pełnomocnik strony skarżącej, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Zarzucił przy tym: -- błędną interpretację i niezastosowanie przepisów art.72 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że podatnik nie dokonał nadpłaty podatku od towarów i usług, -- błędną interpretację i niewłaściwe powołanie art. 13 ust.3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r., o cenach, poprzez przyjęcie, że podatnik otrzymał kwotę nienależną, -- niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację przepisu art. 2 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, -- błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretacje art. 88 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, że upływ okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego powoduje, że podatnik ma prawo przechowywać dokumenty podatkowe do czasu przedawnienia zobowiązań, oraz że w związku z tym brak było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania za okres [...], -- naruszenie art.121, art. 122, art. 125 i art. 210 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że postępowanie organu II instancji było nieprawidłowe, gdyż organ uwzględnił skargę z dnia [...] r., następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik strony skarżącej zaakcentował, iż co do zasady organ podatkowy przyznał stronie rację, że opłaty pobierane za parkowanie w pasie drogowym nie podlegają podatkowi od towarów i usług, lecz ze względu na konieczność ustalenia jej wysokości sprawę przekazał organowi I instancji, tymczasem uwzględnienie skargi w całości winno polegać na uwzględnieniu żądań strony. Strona zarzuciła też, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. rozpatrując ponownie sprawę wydał trzy decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r., natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu [...] r., dwie decyzje utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji, zaś takie działanie nie znajduje podstaw prawnych w Ordynacji podatkowej i stanowi naruszenie prawa. Kolejnym zarzutem skargi była opieszałość prowadzenia postępowania podatkowego, co doprowadziło do braku możliwości przeprowadzenia kontroli ze względu na przedawnienie. W opinii pełnomocnika strony błędne wyjaśnienia Urzędu Skarbowego z [...] r. spowodowały fakt powstania nadpłaty i nie rozdzielenie wpływów z opłat za parkowanie w pasie drogowym od opłat za usługi parkingowe. Ponadto organ podatkowy jeszcze przed wydaniem decyzji przesądził sprawę odmowy zwrotu nadpłaty, co wynika z pisma z dnia [...] r. Następnie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że skoro opłaty za parkowanie w pasie drogowym nie podlegały podatkowi od towarów i usług, to nadpłata wystąpiła, gdyż podatnik obliczył i odprowadził podatek od kwoty brutto wpływów zarówno z opłat za parkowanie w pasie drogowym jak i opłat za usługi parkingowe. Podatnik skorygował swoje deklaracje podatkowe w oparciu o rozliczenia dokonane przez inkasenta tych opłat. Rozliczenia te były dokonane zarówno w cyklu miesięcznym jak i w ujęciu rocznym, pozwalały na precyzyjne określenie wysokości podstawy opodatkowania usług parkingowych jak i wyliczenia wysokości przychodów za parkowanie w pasie drogowym. Z kolei organ odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego tym wyliczeniom nie dał wiary. W sytuacji, gdy organ podatkowy nie dał wiary dowodom przedstawionym przez podatnika, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe, bowiem przepisy art. 70, art. 80 i art. 88 Ordynacji podatkowej w tym przypadku nie miały zastosowania. Z kolei w przypadku, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalałyby na określenie podstawy opodatkowania, organy powinny podstawę określić w drodze oszacowania stosownie do art.23 Ordynacji podatkowej oraz art.28 w związku z art. 10 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił też błędne powołanie się na art. 13 ust. 3 ustawy o cenach, gdyż w myśl art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 1 ust.2 pkt 2 tej ustawy do cen ustalanych na podstawie innych ustaw nie mają zastosowania przepisy ustawy o cenach. Nadto skoro opłaty były pobierane przez inkasenta w wysokości określonej przez właściwe organy, to po stronie wpłacającego nie mogła powstać jakakolwiek nadpłata, a skoro Urząd Miasta W. z otrzymanych opłat odprowadził ich część tytułem nienależnego podatku to przesądził jednoznacznie o zaniżeniu przychodów z tych opłat wskutek dokonania zapłaty w podatku od towarów i usług. Nie zgodził się też z twierdzeniem organu odwoławczego, że w wyniku upoważnienia do poboru opłat za parkowanie w pasie drogowym innego podmiotu, zmieniony został charakter opłat, bowiem odmiennie stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia l0 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1975/02. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że do zwrotu nadpłaty konieczne jest wystawienie faktur VAT, wskazując, że korekta faktur byłaby konieczna w przypadku, gdyby uprzednio wystawiono błędną fakturę VAT. Ponadto wskazała, że przypadku wykazania w deklaracji podatkowej podstawy opodatkowania, która nie podlega w ogóle podatkowi korekta może być dokonana stosownie do przepisów rozdziału 9 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Nadmienił , że wydanie przez organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy trzech decyzji z podziałem na okresy (od [...][...] r.,), (od [...] r. do [...] r.), (od [...] r. do [...] r.), jak również fakt wydania dwóch decyzji w postępowaniu odwoławczym pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygniecie i nie stanowi naruszenia prawa. Zaś wykładnia przepisów prawa dokonana przez Urząd Skarbowy w [...] r. pozostawała bez wpływu na rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług w latach wcześniejszych tj. [...] r. Udzielona odpowiedź stanowiła interpretację usług parkowania na placach i ulicach na podstawie Klasyfikacji Usług w podbranży 89601 o treści "Dozór i przechowywanie mienia, przechowywanie bagaży, kwiatów doniczkowych, obsługa parkingów, szatni, usług numerowych". Wyrokiem z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Gl 511/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Wskazał przy tym, iż podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1975/02, z którego wynika, że: "Postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w wyznaczonych w trybie administracyjnym strefach parkowania nie jest odpłatnym świadczeniem usługi parkingowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i czynność ta nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem" . Powyższe nie oznacza, że skarga jest zasadna bowiem rozważenia wymaga czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 6/02 z dnia 10 grudnia 2002 r. stanowi podstawę do zwrotu podatku uiszczonego od opłat parkingowych w jednym z trybów wynikających z Ordynacji podatkowej w tym w trybie art. 74, (nadpłata w trybie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego), art. 73 § 1 pkt 1 ustawy, ( zapłata podatku nienależnie lub w wysokości większej od należnej ) art. 73 § pkt 6 ustawy (nadpłata na skutek złożenia korekty deklaracji w podatku od towarów i usług obniżającej wysokość zobowiązania podatkowego, w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług) . Zdaniem Sądu odpowiedź jest negatywna z uwagi na specyficzny charakter podatku od towarów i usług z jednej strony i naturę prawną nadpłaty podatkowej z drugiej strony. Nie ma prostej zależności między stwierdzeniem, iż czynność postoju pojazdów na drogach publicznych w wyznaczonych strefach parkowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a powstaniem po stronie Prezydenta Miasta W. — wskazanego jako podatnik - prawa żądania zwrotu zapłaconego podatku. Podatek od towarów i usług należy do kategorii tzw. podatków konsumpcyjnych a jego ekonomiczny ciężar płaci konsument — nabywca towaru lub usługi w jego cenie. Uwzględniając natomiast istotę prawną nadpłaty sprowadzającą się do podatku nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego roszczenie o jej zwrot należy przyznać osobie, która nienależny podatek zapłaciła. Sąd przywołał także orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. OTK-A 2002/2/13, w którym wyraził pogląd, że przyjęta przez przepisy Ordynacji podatkowej konstrukcja nadpłaty podatkowej nawiązuje dość wyraźnie do instytucji nienależnego świadczenia . Zawiera bowiem elementy zbliżone do istoty i natury nienależnego świadczenia określonego w art. 405—410 kodeksu cywilnego. W tej sytuacji zdaniem Sądu nie budziło wątpliwości, iż zwrot nienależnie spełnionego świadczenia należy się zubożonemu . Z natury rzeczy zwrot wartości przekazanej musi należeć się temu, kto wartość tę utracił, a zatem tej osobie, która faktycznie poniosła ekonomiczny ciężar nienależnie zapłaconego podatku. W konkluzji Sąd stwierdził, iż zubożonym nie jest osoba przekazująca podatek od towarów i usług, ponieważ jego równowartość otrzymała wraz z zapłatą ceny przez nabywcę. Zubożonym jest konsument, ponieważ zapłacił cenę wyższą niż by to uczynił, gdyby nie wliczono w nią podatku. Zwrot nienależnie zapłaconego podatku VAT na rzecz podatnika doprowadziłby do sytuacji skutkującej bezpodstawnym jej wzbogaceniem co sprzecznym byłoby z elementarnym poczuciem słuszności. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż nie mogły odnieść pożądanych skutków prawnych także pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do stwierdzenia, że strona skarżąca prawidłowo dokonała korekty deklaracji, żądając zastosowania przez organ podatkowy szacowania, zarzucając opieszałość postępowania, błędne zastosowanie art. 88 § 1 , art. 121, art. 122, art. 125 i art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa, oraz art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika Urzędu Miasta W., powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący domagał się uchylenia powyższego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wyrokowi zarzucił między innymi naruszenie art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy i niepełnym i częściowo błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi w szczególności na braku zbadania i ustosunkowania się do zarzutów, iż strona prawidłowo dokonała korekty deklaracji, żądając zastosowania przez organ podatkowy szacowania, zarzucających opieszałość postępowania , błędnego zastosowania w sprawie przez organy art. 88 § 1 , art. 121, art. 122, art., 125 , art. 210 Ordynacji podatkowej art. 2 ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 13 ust 3 ustawy o cenach , przyjęciu przez sąd ustaleń, iż strona nie została zubożona poprzez zapłatę podatku VAT od pobranych opłat za parkowanie pojazdów w pasie drogowym , którego nie miała obowiązku zapłacić oraz że ciężar ekonomiczny nienależnie zapłaconego podatku poniosły osoby parkujące pojazdy, przy pominięciu faktu że wysokość opłaty za parkowanie została ustalona przez właściwe organy oraz pominięcie przepisów art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 26.02.1982 o cenach oraz art. 1 ust . 2 pkt ustawy z dnia 5.07.2001 , których wynika że przepisy obu ustaw nie mają zastosowania do cen ustalanych na podstawie innych ustaw. Zarzucono też naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia art. 121, art. 122, art. 125 , art. 210 Ordynacji podatkowej przez organy. Postawiono też zarzut naruszenia prawa materialnego a to art. 72 i 73 O. p. poprzez stwierdzenie, że podatnik nie dokonał nadpłaty podatku VAT lub nie należy mu się jej zwrot , błędną interpretacją: art. 13 ust. 3 ustawy o cenach poprzez przyjęcie, że podatnik otrzymał kwotę nienależną, art. 88 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że upływ okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego powoduje, że podatnik ma prawo przechowywać dokumenty podatkowe do czasu przedawnienia zobowiązań i że w związku z tym brak było podstaw do wszczęcia postępowania za lata [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 779/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku NSA uznał zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego – art. 141§ 4 p.p.s.a. poprzez niedokładne zbadanie sprawy , niepełne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie została zubożona, braku ustosunkowania się do zarzutów strony. Również za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. z powodu nieuwzględnienia skargi mimo naruszenia , mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, przez organy w szczególności art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej. NSA podkreślił, iż znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku oznacza gwarancję dołożenia przez sąd I instancji staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia znajdujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu i umożliwia nadto sądowi wyższej instancji ocenę trafności przesłanek którymi się kierowano wydając orzeczenie. Uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną wymaganiom tym nie sprostało. NSA podniósł , iż sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do argumentacji strony skarżącej w kwestii przesądzającej to jest zubożenia strony. W skardze strona wskazywała że nadpłata wystąpiła z tego powodu że do urzędu skarbowego odprowadzany był podatek VAT naliczony od kwoty brutto. Wysokość opłaty za parkowanie na drodze publicznej została ustalona przez właściwe, zgodnie z przepisami prawa w tej materii organy. Od ustalonej uchwałą kwoty opłaty stanowiącej dochód gminy naliczany był i odprowadzany podatek VAT , jak później się okazało nienależnie , a więc stało się kosztem budżetu gminy. Do tych twierdzeń sad nie odniósł się tym samym nie dokonano oceny działań organów zwłaszcza w świetle art. 122 Ordynacji podatkowej . W piśmie procesowym pełnomocnik podtrzymał zarzuty podniesione w skardze. Jednocześnie podkreślił, iż daninę publiczną stanowiła jedynie kwota przekazana przez inkasenta na konto Urzędu Miasta. Całość opłat za parkowanie w pasie drogowym przeznaczona była na utrzymanie dróg i księgowana była jako przychody budżetowe. Kwestia zapłaty wynagrodzenia dla inkasenta była określona w umowie , co nie zmienia ani charakteru opłat ani jej wysokości. Miasto W. księgowało 100% pobranych opłat za parkowanie i tak też wykazywało to w swoich sprawozdaniach i pierwotnych deklaracjach VAT. Zaś wpływy z opłat przeznaczane były na cele związane z drogami . Pełnomocnik w załączeniu pisma procesowego dołączył spis kosztów do zasądzenia wykazując w nim: wynagrodzenie radcowskie w kwocie [...] zł , wpis od skargi w kwocie [...] zł i koszt dojazdu na rozprawę samochodem osobowym w kwocie [...] zł . Organ odwoławczy w odpowiedzi na pismo procesowe w całości podtrzymał stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie i podkreślił iż Urząd Miasta nie utracił żadnych wpływów z tytułu podatku VAT bowiem to indywidualni nabywcy nie będąc zobowiązani do uiszczenia w cenie biletu podatku VAT ten podatek zapłacili. Podatnik zaś jedynie odprowadził ten podatek od zainkasowanej przez inny podmiot należności na rzecz urzędu skarbowego . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy iż według art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA zaś uchylając zaskarżony wyrok WSA wskazał iż oddalając skargę naruszony został art. 151 p.p.s.a. albowiem w sprawie naruszone zostały przez organy przepisy procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej normujące zasadę prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do organów podatkowych . Przechodząc zatem do istoty sporu wskazać trzeba , iż jest nim zagadnienie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł, tego bowiem jedynie okresu dotyczy zaskarżona decyzja . Organy obu instancji przy odmiennej nieco argumentacji zgodnie uznały, iż strona nie posiada nadpłaty i w konsekwencji odmówiły jej stwierdzenia w żądanej wysokości -[...] zł , przy czym podkreślić należy, iż strona domagała się tej nadpłaty z tytułu podatku VAT potrąconego jej zdaniem nienależnie od opłat parkingowych uzyskanych za parkowanie pojazdów na drogach publicznych . W tym względzie podnosiła, iż błędnie opodatkowywała podatkiem VAT, co potwierdził później wyrok TK, opłatę za usługi parkowania na drogach publicznych. Stanowisko organów podatkowych odmawiające stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT od opłat pobieranych za parkowanie w pasach drogowych jest zatem błędne . Na wstępie zauważyć należy, iż rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. (Dz. U. Nr 89. poz. poz. 416) na podstawie art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60, ze zm. ) ustalono organy właściwe do wprowadzenia opłat . Rozporządzeniem z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda [...] ustalił opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drodze publicznej . Na podstawie umowy z dnia [...] r. pomiędzy Miastem W. a Miejskim Klubem Sportowym "A’’ Zarząd Miasta w wykonaniu Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r . w sprawie ustalania opłat za korzystanie z miejskich parkingów nie strzeżonych zlokalizowanych na terenie stanowiącym własność miasta W. upoważnił Klub Sportowy "A’’ do pobierania opłat za korzystanie z miejskich parkingów nie strzeżonych na terenie miasta oraz miejsc postojowych zgodnie z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] r. Opłata parkingowa za pokwitowaniem w formie biletu w wysokości ustalonej przez Radę Miejską W.. była pobierana przez pracownika MKS "A" dysponującego odpowiednim upoważnieniem ( § 2 umowy ). Na podstawie tej umowy Klub Sportowy "A" zobowiązany zatem był do poboru opłaty za parkowanie na drogach publicznych (w pasie drogowym) w wysokości określonej rozporządzeniem Wojewody nr [...]. Cena jednostkowa za bilety była zatem ceną sztywno ustaloną . Do zapłaty za bilet z tytułu parkowania w pasie drogowym w takiej cenie obowiązany był nabywca biletu parkujący pojazd mechaniczny w tymże pasie .Tak więc skoro władze miasta W. nie miały wpływu na wysokość opłat za parkowanie w pasie drogowym , nie doliczały podatku VAT w stawce 22% do ceny biletu. Błędnym jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż nienależnie uiszczony podatek VAT został zapłacony przez nabywcę biletu parkingowego i że to on był "zubożonym". Przeciwnie, zubożonym było skarżący. Bowiem jak konsekwentnie w toku całego postępowania podnosił naliczał, potrącał i przekazywał na rzecz urzędu skarbowego kwotę podatku VAT od tej części należności, którą tytułem pobranych opłat za parkowanie w pasie drogowym przekazywał mu inkasent opłat, to jest Klub Sportowy " A". Uwzględniając zaś zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P6/02, w którym przesądzono wątpliwości co do charakteru opłat drogowych i wykazano, że będąc dochodami publicznymi /art. 40a ustawy o drogach publicznych/ są zarazem rodzajem daniny publicznej, a więc świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym, jak też wyrok NSA sygn. akt I SA/Wr 1975/02 z dnia 10 lipca 2003 r., który to orzekł, iż postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w wyznaczonych w trybie administracyjnym " strefach parkowania" nie jest odpłatnym świadczeniem usługi parkingowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o VAT i od tej czynności nie pobiera się VAT uznać należy, iż stosownie do treści art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej definiującym pojęcie nadpłaty jako nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, skarżący dokonał zapłaty podatku nienależnie. Zatem posiada z tego tytułu nadpłatę . Dodać trzeba, iż bez znaczenia, co podkreślał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji był fakt, iż opłaty drogowe jako dochody publiczne o jakich mowa w ustawie o finansach publicznych powinny być w całości przeznaczone na utrzymanie dróg co w sprawie zdaniem organu nie miało miejsca gdyż cel opłaty w części zmieniono przeznaczając go na wynagrodzenie dla inkasenta za pobieranie opłat drogowych . Zdaniem składu orzekającego zachowuje trafność w realiach rozpoznawanej sprawy pogląd NSA ( por. wyrok NSA sygn. akt I SA/Wr 1975/02 z dnia 10 lipca 2003 r ) wyrażony w nieco innym stanie faktycznym niż sporny . W wyroku tym NSA stwierdził, iż " powierzenie spółce prawa handlowego w drodze umowy cywilnoprawnej poboru opłat drogowych za parkowanie pojazdów na drodze publicznej w wyznaczonych "strefach parkowania" nie prowadzi do zmiany publicznoprawnego charakteru tych opłat. Opłaty drogowe - jako dochody środków specjalnych zarządu drogi - niezależnie od sposobu ich poboru, pozostają dochodami publicznymi, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 2a ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i winny być w całości przeznaczone na utrzymanie dróg. Usługi w zakresie zbierania opłat za parkowanie pojazdów na ulicach, drogach i placach publicznych zostały wymienione pod pozycją 63.21.24 Klasyfikacji Wyrobów i Usług i nie zostały wyłączone od opodatkowania. Usługi takie świadczy na rzecz zarządu drogi podmiot, który zbiera opłaty i wówczas podstawą opodatkowania jest wynagrodzenie, jakie ten podmiot otrzymuje za wykonanie usługi pomniejszone o kwotę podatku ". Pogląd ten zachowuje swą aktualność w sytuacji gdy usługi poboru opłat drogowych za parkowanie pojazdów na drodze publicznej w wyznaczonych "strefach parkowania powierzono MKS "A". Jednocześnie dodać trzeba , iż organ odwoławczy zaakcentował , iż strona nie wykazała, iż wpływy z tytułu opłat za parkowanie przeznaczyła na utrzymanie dróg a tylko taki sposób zadysponowania opłaty pozwał na uznanie tych wpływów za daninę publiczną nie podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym względzie zauważyć należy, iż na organach rozpatrujących wniosek strony ciąży obowiązek podjęcia takich działań które pozwolą na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Organ obowiązkowi temu nie sprostał . Przede wszystkim trzeba zauważyć, iż organ okoliczności tej nie badał. Organ wskazał , iż zainkasowane opłaty za parkowanie w części stanowią daninę publiczną a w części zmieniły swój budżetowy charakter bowiem przeznaczone zostały na wynagrodzenie dla MKS "A". Argumentowanie zatem decyzji w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty okolicznością, co do której organ nie podjął kroków w celu jej wyjaśnienia nie jest prawidłowe. Nadmienić zaś należy , iż strona w piśmie procesowym z dnia [...] r. wskazała, że całość opłat jej przekazanych za parkowanie w pasie drogowym przeznaczyła na utrzymanie dróg i księgowała je jako przychody budżetowe. Na marginesie należy ponadto zauważyć, iż będące przedmiotem obecnej skargi rozstrzygnięcie wydane zostało gdyż decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] uchylono decyzję organu podatkowego I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za okres od [...] do [...] r i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano przy tym , iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty winien być " rozpatrzony´ pod względem faktu istnienia nadpłaty (...) jak i jej prawidłowości . Stwierdzono przy tym, iż zgromadzone w sprawie dowody w tym przez organ II instancji pozwalałyby jedynie na ewentualne określenia nadpłaty jedynie za [...] r . Jednocześnie nie byłoby to możliwie w stosunku do pozostałego objętego wnioskiem okresu. Zatem obecne stanowisko organów braku podstaw do stwierdzenia nadpłaty za okres wynikający ze spornej decyzji jest niezrozumiałe a nawet sprzeczne z poprzednio ogólnie wskazanym . W tym miejscu wobec akcentowania przez organ odwoławczy braku istnienia nadpłaty z uwagi na to w jaki sposób i za pomocą jakich dokumentów księgowych strona nadpłatę wyliczyła zauważyć należy, iż przede wszystkim istotnym jest zasadność żądania strony . Jeżeli wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest zasadny a sporną jest jej wysokość wynikająca z korekty deklaracji organ ma obowiązek wszcząć postępowanie i wydać decyzję w konsekwencji, której dojdzie do zwrotu nadpłaty w prawidłowej wysokości . Nie do przyjęcia jest także sytuacja gdy organ I instancyjny odmawiając stwierdzenia nadpłaty twierdzi, iż nadpłaty nie można zwrócić z uwagi na między innymi brak prawa do przeprowadzenia kontroli podatkowej za lata [...] w zakresie ustalenia faktycznej miesięcznej wartości podstawy opodatkowania w zakresie pobieranych opłat na drogach publicznych. Zaś organ odwoławczy okoliczności tej w ogóle nie ocenił utrzymując przy tym w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. Obowiązkiem organu jest rozważenie zarzutów odwoławczych i danie temu wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji . Również gdy występują wątpliwości co do stanu faktycznego rzeczą organu jest takie prowadzenie postępowania wyjaśniająco dowodowego, które urzeczywistniać będzie zasady określone Ordynacją podatkową i które doprowadzi do dokładnego jego wyjaśnienia. W tym miejscu podnieść należy, iż strona w odwołaniu podkreśliła , iż przedstawia dokonane przez MKS "A" rozliczenia przychodów z parkingów i miejsc w pasie drogowym na podstawie przychodu i rozchodu biletów wynikających z faktur zakupu oraz sporządzonych od [...] r. remanentów i precyzyjnie określone przychody z pasa drogowego oraz miejsc parkingowych w okresie [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wprawdzie wskazał na okoliczność przeprowadzenia kontroli doraźnych przeprowadzonych w [...] r. u obydwu podmiotów wspólnie rozliczających się z wpływów z parkingów, jak też na analizę jakiej poddano dowody przedłożone przez stronę przy piśmie z dnia [...] r nr [...] Klubu MKS " A". dot: faktur na zakup biletów za [...] ich inwentaryzacje za lata [...], rozliczenia przychodów z parkingów , miejsc w pasie drogowym i abonamentów za lata [...] oraz rozliczenia ilościowe zakupionych biletów "zielonych" i "czerwonych" na podstawie faktur zakupu , jednakże dowodów tych nie ocenił co oznacza że naruszył art. 210 § 4 O. p. Dopiero bowiem w odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zasadność wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji podlega weryfikacji w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami . Podkreślił też, iż weryfikacja dokumentów wykazała ,iż podatnik żądał stwierdzenia nadpłaty w oparciu o przybliżone dane – udział procentowy – które stanowiły podstawę do skorygowani deklaracji . Z tych też powodów organ uznał, iż korekty deklaracji należało odrzucić za omawiane okresy a wniosek o stwierdzenie nadpłaty w kwocie wskazanej przez podatnika we wniosku oddalić . Na marginesie uzasadnienia należy zauważyć, iż akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem I i II instancji, przedkładane sądowi winny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli "spis treści" ( por. wyrok WSA sygn. akt VII SA/WA 2170/07z dnia 21.02.2008 Lex nr 355205) . Akta administracyjne winny być również przesłane w ten sposób by zapewnić Sądowi łatwy i szybki dostęp do dokumentów będących przedmiotem kontroli. Sąd pragnie zwrócić uwagę organowi , iż przesłane przy skardze akta wymogu takiego na spełniają. Przeciwnie, akta nie zawierają kart przeglądowych we wszystkich plikach , nie wszystkie dokumenty w nich zawarte są ponumerowane , nadto sporadyczne dokumenty nie są ułożone w porządku chronologicznym . W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym , gdy zaskarżona decyzja narusza prawo materialne co miało wpływ na wynik sprawy , jak też przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Przy zasądzeniu kosztów uwzględniono koszty zastępstwa procesowego określone we wniosku dołączonego do pisma procesowego na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.) - [...] zł, wpis sądowy - [...] zł. W zakresie pozostałej części wniosku o koszty w zakresie kwoty wynikającej ze złożonego spisu kosztów ([...] zł zł) dot. kosztu dojazdu samochodem osobowym na trasie W. – G. Sąd zauważa, że przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza wynagrodzenie radcy prawnego (...), koszty sądowe i koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony . Wydatkiem radcy prawnego nie będzie więc zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wskazania co do dalszego postępowania wyrażone ramach wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez tutejszy Sąd .