III SA/Gl 1201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 639/11 w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę. 1. Przedmiotem rozpoznania jest skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2011r. sygn. akt III SA/Gl 639/11 oddalającym skargę J.B. (dalej: Strona, Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.(dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie podatku akcyzowego. 2. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony w nim stan sprawy. 2.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powołanym wyrokiem oddalił skargę strony. 2.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd wskazał, iż zaskarżoną decyzją z [...]r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] r. określające skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2006 r. w wysokości [...]zł oraz wysokość zaległości podatkowej za ten miesiąc w wysokości [...]zł, powołując się na art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ I instancji stwierdził, że na Stronie ciążył obowiązek pobierania od nabywców oświadczeń o przeznaczeniu kupowanych wyrobów, a także obowiązek przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, miesięcznych zestawień otrzymanych oświadczeń. Skarżący dopiero podczas kontroli złożył wykaz oświadczeń finalnego użytkownika, przez co utracił zwolnienie. W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 825 ze zm., dalej: rozporządzenie) poprzez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji utrzymał w nocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie § 16 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w sprawie; art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy; art. 210 § pkt 6 i art. 210 § 4 w związku z art. 235 O.p. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzez przyjęcie zapatrywań odmiennych od zaprezentowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. 2.3. W uzasadnieniu prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, iż zasadniczym zagadnieniem spornym jest tutaj ustalenie, czy według § 16 rozporządzenia w przypadku transakcji dokonanej 1 lutego 2006 r. miało miejsce zwolnienie od akcyzy benzyny lakierniczej w związku z tym, że zachodził przypadek jej zużycia do innych celów niż napędowe, opałowe, do produkcji paliw silnikowych lub olejów opałowych, które to zwolnienie ma zastosowanie pod warunkiem, że sprzedaży tego wyrobu dokonano uprawnionemu nabywcy. Dalej Sąd argumentował, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi II instancji zarzucić naruszenia przepisów prawa. Podniósł, iż skoro ustalenia faktyczne są prawidłowe, to zarzuty strony podniesione tak w odwołaniu, jak i w skardze jako chybione nie mogły odnieść zamierzonego skutku w sprawie podatkowej. Sąd w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. W jego ocenie wskazany w § 16 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia termin przekazania do właściwego naczelnika urzędu celnego do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy miesięcznego zestawienia otrzymanych oświadczeń jest terminem materialnoprawnym. 3. Skarga Strony o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 19 października 2011r. akt III SA/Gl 639/11. 3.1. W skardze Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, na podstawie art. 270 oraz art. 272 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: ppsa.) wniósł o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 19 października 2011r., sygn. akt III SA/Gl 639/11, uchylenie tego wyroku oraz zaskarżonej decyzji organu odwoławczego a także zasądzenie kosztów postepowania sądowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu, jako przesłankę wznowienia postępowania określonej w art. 272 § 3 p.p.s.a., pełnomocnik przywołał wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2015r. w sprawie C-418/14. Wskazując na formalną dopuszczalność wznowienia postępowania powołał się na postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013r. sygn. akt II GSK 2031/13 iż "w zd. 1 § 3 art. 273 p.p.s.a. użyto zwrotu "można żądać wznowienia postępowania", a to oznacza, iż z takim żądaniem może wystąpić każdy, jeżeli zachodzi przesłanka przedmiotowa określona w tym przepisie. W zd. 2 § 3 art. 273 p.p.s.a. w żaden zaś sposób nie ograniczono kręgu podmiotowego w zakresie żądania wznowienia postępowania, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wynika to z jednoznacznej treści tego przepisu, zgodnie z którym przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego" (...) w przypadku rozstrzygnięcia organu międzynarodowego termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w przypadku stron, które nie były stronami w postępowaniu przed organem międzynarodowym wynosi trzy miesiące od daty publikacji tego rozstrzygnięcia, gdyż z tym dniem orzeczenie to wchodzi w życie, a w przypadku stron, które brały udział w postępowaniu przed tym organem termin ten biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Z regulacji ustawowych dotyczących możliwego sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie można więc wyciągać wniosku dotyczącego podmiotu uprawnionego do złożenia takiej skargi i to w sytuacji, gdy podmiot ten został w sposób jednoznaczny określony w art. 273 § 3 p.p.s.a. przez użycie sformułowania "można żądać wznowienia postępowania". Zauważyć przy tym należy, iż interpretacja przepisu art. 273 § 3 p.p.s.a. dokonana w dosłownym jego brzmieniu pozwala też na realizację celów przewidzianych przez przepisy unijne". Odnosząc się natomiast do merytorycznych podstaw skargi o wznowienie pełnomocnik strony argumentował, iż przywołany wyżej wyrok TSUE C-418/14 dotyczy podobnej jak w niniejsze sprawie kwestii braku terminowego złożenia miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców o przeznaczeniu paliwa na cele opałowe. Dalej pełnomocnik podniósł, iż oddalając skargę WSA w Gliwicach w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Wskazany w § 16 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia termin przekazania do właściwego naczelnika urzędu celnego do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy miesięcznego zestawienia otrzymanych oświadczeń jest terminem materialnoprawnym. Końcowo pełnomocnik podniósł, iż skarga o wznowienie postępowania została złożona została 31 sierpnia 2016r. tj. z zachowaniem określonego w art. 272 w § 3 p.p.s.a. 3-miesięcznego terminu od dnia publikacji orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym UE (data publikacji 8 sierpnia 2016r.). 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż Skarżący nie był stroną postępowania przed TSUE w sprawie C-418/15. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. 4.2. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi instytucję (środek) obalania prawomocnych orzeczeń NSA i WSA, umożliwiającą ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości – zgodnej z prawem – wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2006, s. 476; K. Sobieralski, Wznowienie postępowania, s. 48-19), a zatem jest instytucją wyjątkową. Podstawowym celem instytucji wznowienia postępowania jest zapewnienie racjonalnej stabilności merytorycznego orzeczenia i autorytetu sądu, który je wydał (por. K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 4-50). Instytucja ta polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 617). W orzecznictwie przyjmuje się, że instytucja wznowienia postępowania służy obaleniu prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 299/05). W procesie badania dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej. Przesłanki wznowieniowe muszą być interpretowane w sposób ścisły (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 281/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy art. 271-273 p.p.s.a. stanowią zamknięty katalog podstaw wznowienia. 4.3. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż Strona jako podstawę wznowienia przywołała art. 272 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu (w brzmieniu od 10 kwietnia 2010 r. na mocy ustawy z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 36, poz. 196) można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Z poglądów wyrażonych w orzecznictwie i literaturze przedmiotu wynika, że nową podstawą wznowienia, dodaną w art. 272 § 3 p.p.s.a. jest rozstrzygnięcie organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez RP. Istota tej podstawy nie wynika w prosty sposób z zakończonego postępowania sądowoadministracyjnego i zapadłego w nim prawomocnego orzeczenia sądu, tylko z treści rozstrzygnięcia organu międzynarodowego i obowiązku zapewnienia mu mocy wiążącej w krajowym porządku prawnym (rozstrzygnięcia organów międzynarodowych, o których stanowi art. 272 § 3 p.p.s.a., nie mają mocy powszechnie obowiązującej, jak stanowi art. 190 ust. 1 Konstytucji RP w odniesieniu do TK). Dotyczą one kontroli działania państwa in toto w konkretnej sprawie przedstawionej przez skarżącego z perspektywy zobowiązań państwa wynikających z umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez RP. Podkreślić należy, iż nie każde orzeczenie organu międzynarodowego rodzi potrzebę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ różny pozostaje status prawny poszczególnych organów, charakter ich orzeczeń oraz ich znaczenie dla przebiegu postępowania przed sądem administracyjnym. W art. 272 § 3 p.p.s.a. ustawodawca nie wskazał dokładnie nazw tych organów, których rozstrzygnięcia mogą stanowić podstawę wznowienia. Z uzasadnienia projektu wskazanej powyżej ustawy nowelizującej ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że nowa przesłanka wznowienia dotyczy np. przypadków, w których Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenie europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (vide: System prawa administracyjnego pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego i A. Wróbla, tom 10, wyd. 2 C.H. Beck 2016, Sądowa kontrola administracji, str. 611-612 i powołana tam literatura i orzecznictwo). W podstawie skargi o wznowienie postępowania Skarżący stwierdził w oparciu o art. 272 § 3 p.p.s.a., że rozstrzygnięciem organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez RP, o którym mowa w tym przepisie jest wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r., w sprawie C-418/14. Należy zauważyć, że powyższy wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r., w sprawie C-418/14 został wydany w wyniku pytania prejudycjalnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 562/14 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w sprawie dotyczącej skargi B spółka jawna v. Dyrektor Izby Celnej we W., opubl: Dz.U.UE.C.2016.287.7). W literaturze przedmiotu (por. cyt. Wyżej System prawa administracyjnego) zwraca się uwagę, że nie każde orzeczenie TSUE o których stanowi art. 256 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), może stanowić ewentualną podstawę z art. 272 § 3 p.p.s.a. Wydaje się, że powinny nimi być przede wszystkim rozstrzygnięcia TSUE o nieważności aktu prawa unijnego, który wcześniej stanowił podstawę podjęcia prawomocnego orzeczenia przez sąd krajowy. Jak zauważono w literaturze, rozstrzygnięcie tego rodzaju pod względem funkcjonalnym odpowiada sytuacji, gdy TK zakwestionował podstawę prawną prawomocnego orzeczenia. Do spornych należy natomiast określenie, czy w ramach analizowanej podstawy wznowienia powinno mieścić się rozstrzygnięcie TSUE orzekające o wykładni prawa unijnego w sytuacji uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny danej sprawy z dokonaniem odmiennej interpretacji prawa unijnego aniżeli przyjęta następnie przez TSUE. W samym orzecznictwie zwraca się uwagę, że orzeczenia TSUE nie mogą naruszać wcześniejszych orzeczeń sądów krajowych, które korzystają z powagi rzeczy osądzonej. W ocenie Sądu, rodzajem orzeczenia TSUE, po wydaniu którego nie przysługuje skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest orzeczenie wydane w trybie pytania prejudycjalnego (art. 267 TFUE). Po pierwsze, zarówno brzmienie przepisów traktatowych o odesłaniu prejudycjalnym, jak i orzecznictwo Trybunału są w tym zakresie jednoznaczne - to sąd krajowy podejmuje decyzję, czy zwrócić się z wnioskiem, czy nie. Orzeczenie TSUE jest ostateczne, z tym że sąd krajowy (ten sam lub orzekający w wyższej lub ponownej instancji) może zwrócić się ponownie z pytaniem. Na uwagę zasługuje, że TSUE nie rozstrzyga w tym trybie np. o kosztach postępowania, gdyż decyzję w tym względzie podejmuje sąd krajowy w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. (vide: M. Szpunar, Komentarz do art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pod red. A. Wróbla, D. Kornobis-Romanowskiej, J. Łacny, LEX 2012). Ponadto postępowanie przed sądem, który skierował pytanie prejudycjalne (zarówno I jak i II instancji) podlega obligatoryjnemu zawieszeniu – w postępowaniu sądowo administracyjnym na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. (w postępowaniu przed NSA w związku z art. 193 p.p.s.a.). Sąd rozstrzygający sprawę, którego wątpliwości co do prawidłowej (zgodnej ze wspólnotową) wykładni przepisów prawa krajowego z mocy prawa czeka zatem na orzeczenie TSUE i dopiero po jego wydaniu podejmuje postępowanie i rozstrzyga sprawę. Po drugie, zgodnie z treścią Artykułu 88 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości z dnia 25 września 2012 r. (Dz.U.UE.L.2012.265.1) wyrok ogłasza się na posiedzeniu jawnym (§ 1). Oryginał wyroku podpisany przez prezesa, sędziów, którzy uczestniczyli w naradzie, oraz sekretarza zostaje opieczętowany i złożony w sekretariacie; uwierzytelnione odpisy wyroku doręcza się stronom oraz, w stosownym przypadku, sądowi odsyłającemu, podmiotom określonym w art. 23 statutu i Sądowi (§ 2). A zatem wyrok TSUE wydany w trybie pytania prejudycjalnego będzie doręczony sądowi, który skierował pytanie. Zasada związania odpowiedzią TSUE na wskazane pytanie prejudycjalne wiąże sądy krajowe państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie dokonanej wykładni prawa wspólnotowego, a na gruncie podatkowym winna być realizowana, na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Jak wynika z ich treści, wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. W ocenie Sądu nie ma uzasadnionych powodów, dla których należałoby równocześnie prowadzić ewentualne postępowanie w wyniku wznowienia w trybie Ordynacji podatkowej jak i w trybie p.p.s.a. przed sądem administracyjnym. Po trzecie, istotna dla rozważania dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu krajowego jest okoliczność, iż ustawodawca krajowy w p.p.s.a. nie wskazał wyraźnie orzeczenia TSUE, jako podstawy wznowienia (przeciwnie, jak to uczynił ustawodawca w art. 240 § 1 pkt 11 ord. pod., czy art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). W literaturze stwierdza się, że brak jest w p.p.s.a. przepisu pozwalającego na wznowienie ze względu na wyrok TSUE wydany w wyniku pytania prejudycjalnego (por. A. Kastelik-Smaza, Pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a ochrona praw jednostki, Lex 2010). Podnieść także należy, iż nie bez znaczenia dla dopuszczalności skargi o wznowienie w przedmiotowej sprawie jest kwestia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, który w myśl art. 272 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. W orzecznictwie wyrażony został pogląd, zgodnie z którym w ramach tej przesłanki chodzi o takie rozstrzygnięcie organu międzynarodowego, którego adresatem jest strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania sądowego (tak NSA w postanowieniu z dnia: 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 1473/12; 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 486/13 i 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 927/13 dostępne na www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Przyjęcie przez ustawodawcę, że powyższy termin biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia stronie lub jej pełnomocnikowi, wskazuje na wyłączne uprawnienie adresata rozstrzygnięcia organu międzynarodowego do wystąpienia z żądaniem o wznowienie postępowania. W związku z tym osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. (tak: A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lex 2016, K. Wojciechowska w: Komentarz do p.p.s.a. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 1109 oraz W. Piątek, Komentarz do p.p.s.a. pod red. A. Skoczylasa i P. Szustakiewicza, C.H. Beck 2016, str. 477). Odmiennie w tej kwestii wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 2031/13 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) dopuszczając możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania przez osoby, które nie były stronami w postępowaniu przed organem międzynarodowym. Końcowo stwierdzić przyjdzie, iż również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje na możliwość nadzwyczajnego wznowienia postępowania administracyjnego wskutek wydania późniejszego orzeczenia TSUE stwierdzającego, że wykładnia zastosowana przez sąd krajowy ostatniej instancji, która doprowadziła do uprawomocnienia się decyzji administracyjnej, jest niezgodna z prawem wspólnotowym (tak TSUE w wyroku z dnia 13 stycznia 2004 r., w sprawie C-453/00 Kühne & Heitz). Z wyroku tego wynika, że przewidziane przez Trybunał możliwości nadzwyczajnego wznowienia postępowania dotyczą wznowienia tego postępowania przez organ administracji (tak też M. Domańska w: M. Wąsek-Wiaderek, E. Wojtaszek-Mik, M. Domańska, A. Zielony, Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Lex 2007). Przedstawione stanowisko Sądu znajduje oparcie w postanowieniach NSA z dnia 14 października 2016r. I GSK sygn. akt 1117/16 do 1120/16 Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd nie podzielił poglądu NSA w wyrażonego w przywołanym przez stronę na poparcie swojego stanowiska postanowieniu z dnia 8 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 2031/13 o dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Reasumując, skoro przesłanką wznowieniową, o której mowa w art. 272 § 3 p.p.s.a. nie może wyrok TSUE wydany w trybie pytania prejudycjalnego, to Skarżący nie powołał żadnego przepisu, w świetle którego można byłoby wznowić postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem WSA z 19 października 2011r. sygn. akt III SA/Gl 639/11. 4.4. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a., skargę odrzucił.