III SA/Gl 1267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Miasta Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] r. nr [...], stwierdził w całości nieważność uchwały Nr LIX/712/18 Rady Miasta Zabrze z 27 sierpnia 2018 r. w sprawie wprowadzenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Zabrze - jako niezgodnej z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm., dalej przywoływana również jako: "ustawa"). W podstawie prawnej organ powołał art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że uchwała została podjęta na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy, zatem powinna zawierać wytyczne co do lokalizacji punktu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, jakimi kierować będzie się organ wydający zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności. Tymczasem w § 1 pkt 2 uchwały Rada przyjęła, że: "punkt sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych nie może znajdować się: w najbliższej okolicy przedszkoli, szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, ośrodków zdrowia, przychodni zdrowia, szpitali, budynków i obiektów kultu religijnego. " Z kolei w § 1 pkt 3 uchwały Rada wskazała, iż "przez najbliższą okolicę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się obszar zdefiniowany w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy (...) Zgodnie z tym przepisem ustawy "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw." W ocenie organu nadzoru treść § 1 pkt 2 w zw. z § 1 pkt 3 uchwały jest nieprecyzyjna i w praktyce może prowadzić do obchodzenia celów określonych w art. 1 i 2 ustawy. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że przez "zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć zasady rozmieszczenia punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w terenie, w tym w szczególności, względem miejsc czy obiektów chronionych przez ustawę oraz uznanych przez radę gminy za zasługujące na taką ochronę. Z kolei przyjęta przez sądy wykładnia celowościowa przepisów ustawy wskazuje na to, że punktem odniesienia dla usytuowania miejsc sprzedaży i podawania alkoholu, mają być obiekty chronione ustawowo oraz te, które - zgodnie z wolą rady - zostaną objęte tą ochroną. Oznacza to, że istotą uchwały w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest określenie przez radę wymogów geometrycznych odnośnie umiejscawiania takich punktów. W uchwale powinny zatem znaleźć się regulacje zawierające wytyczne co do konkretnej odległości ich od określonych miejsc czy obiektów, bądź określające inne wskaźniki przestrzenne lub powierzchniowe. Rada nie może się odwoływać do wieloznacznego pojęcia "najbliższa okolica" powinna je sprecyzować, a odległości między punktami sprzedaży alkoholu a obiektami chronionymi powinny być ustalane na podstawie obiektywnych mierników odległości, którymi są m.in. osie dróg publicznych bądź krawędzie jezdni łączących obiekty chronione z miejscami sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych. Tymczasem w przedmiotowej uchwale, w § 1, Rada Miasta nie zawarła żadnych regulacji dotyczących sposobu obliczania odległości od obiektów chronionych. Zdaniem organu nadzoru, brak ten skutkuje niemożliwością zmierzenia czy została zachowana minimalna odległość określona uchwałą. Dodatkowo, jest to niezbędnym elementem w postępowaniu o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 3 ustawy, w którym organ zezwalający wydaje zezwolenie po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 3 ustawy. Gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych jest więc obowiązana ustalić lokalizację punktu sprzedaży napojów alkoholowych (przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży) zgodnie z zasadami usytuowania określonymi w przedmiotowej uchwale. W ocenie organu nadzoru również § 2 uchwały wykracza poza zakres upoważnienia określonego w art. 12 ust. 3 ustawy. Rada Miasta postanowiła, że: Miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, mogą być usytuowane wyłącznie w: 1. lokalach gastronomicznych, 2. ogródkach piwnych usytuowanych przy lokalach gastronomicznych, bez konieczności posiadania odrębnego zezwolenia. Zdaniem organu nadzoru określenie konkretnych kategorii miejsc, w których mogą być usytuowane punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie stanowi określenia zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy. Za niezgodny z art. 12 ust. 3 ustawy organ nadzoru uznał również § 3 uchwały. W przepisie tym Rada postanowiła, iż zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych określonych uchwałą obejmują wszystkie punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, za wyjątkiem wydawania zezwoleń jednorazowych na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ustawy. Z treści przywołanego przepisu wynika zatem, że Rada Miasta odstąpiła od określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w odniesieniu do sytuacji, gdy sprzedaż będzie prowadzona na podstawie jednorazowych zezwoleń, o których mowa w art. 18.1 ustawy, a nie jak Rada wskazała w art. 18 ustawy. W ocenie organu nadzoru powyższe postanowienie uchwały wykracza poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 12 ust. 3 ustawy. Z treści art. 12 ust. 3 ustawy, wynika, że rada gminy obligatoryjnie "ustala" (a nie, że "może ustalić") zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zasady te powinny mieć zastosowanie zarówno do wniosku o wydanie zezwolenia okresowego, jak i jednorazowego na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustawodawca nie wprowadza bowiem w tym względzie żadnych ograniczeń ani odmiennych regulacji. Nadto przepis art. 18.1 ustawy, na mocy którego w stosunku do zezwoleń na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych wyłączone zostały niektóre przepisy dotyczące zezwoleń okresowych, nie wyłączył stosowania przepisu art. 12 ust. 3 ustawy. Z kolei przepis art. 18 ust. 7 pkt 8 ustawy, który to przepis na mocy art. 18.1 ust. 1 ustawy ma zastosowanie również do jednorazowych zezwoleń. Wynika stąd, iż warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych jest prowadzenie tej sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3 ustawy. Mając powyższe na uwadze, organ nadzoru stwierdził, iż uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa, co czyni stwierdzenie jej nieważności w całości koniecznym. Miasto Zabrze zaskarżyło w całości rozstrzygnięcie nadzorcze do wojewódzkiego sądu administracyjnego i wniosło o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 12 ust. 3 ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istotą uchwały w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, jest określenie przez radę wymogów geometrycznych odnośnie umiejscawiania takich punktów, 2) art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jako konsekwencja błędnej wykładni art. 12 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu skargi Miasto podniosło, że definicji zawartej w art. 2.1 ust. 1 pkt 1 ustawy, używa się również przy cofaniu zezwoleń na sprzedaż alkoholi zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3 i wówczas nie ma mowy o niejednoznacznym określeniu odległości i obchodzeniu prawa. Organ również nie ma tu swobody decyzyjnej przy ustalaniu, czy zdarzenia miały miejsce w najbliższej okolicy Nadto ustawa nie zawiera przepisów nakładających na gminy obowiązek określenia "odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych" od miejsc, w których istnieje ustawowy zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych (art. 14 ust. 1), lub w których taki zakaz wprowadziła rada gminy (na podstawie upoważnienia zawartego w art. 14 ust. 6). Niesłuszna jest również wykładnia polegająca na przyjęciu, iż istotą uchwały w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest określenie przez Radę Miasta wymogów geometrycznych odnośnie umiejscawiania punktów sprzedaży napojów alkoholowych. Argumentacja zawarta w rozstrzygnięciu nadzorczym jest nieprawidłowa, a tym samym powinno być ono uchylone. Miasto nie zgodziło się też z naruszeniem przepisów prawa materialnego, argumentując, że sporna uchwała mieści się w ramach delegacji ustawowej przyznanej gminie przez przepis art. 12 ust. 3 ustawy. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera przepisów nakładających na gminy obowiązek określenia "odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych" od miejsc, w których istnieje ustawowy zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych (art. 14 ust. 1), lub w których taki zakaz wprowadziła rada gminy (na podstawie upoważnienia zawartego w art. 14 ust. 6). Wprawdzie w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych stwierdza się, że zasady usytuowania na terenie gminy takich miejsc określane są przez wskazanie odległości wyznaczającej granice stref ochronnych wokół szczególnych obiektów jednak ustawodawca nie wprowadził takiego obowiązku. Strona podniosła, że są orzeczenia, w których nie wskazano na taki obowiązek. Tu strona przywołała wyroki: z 17 maja 2018 r. sygn. II GSK 3190/16, z 8 lutego 2018 r. sygn. III SA/Wr 771/17. W ocenie strony mając na względzie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych zakres pojęcia "zasad usytuowania miejsc sprzedaży", jako ich rozmieszczenie w terenie, w szczególności usytuowanie względem miejsc chronionych, jak szkoły, przedszkola, miejsca kultu religijnego, itp., nie można się również zgodzić z zarzutem niezgodności z prawem § 1 pkt 2 w/w uchwały. W zakresie pojęcia "rozmieszczenie w terenie" mieści się bowiem także usytuowanie lokali gastronomicznych w stosunku do innych obiektów niż miejsca chronione, wymienione w art. 14 ust. 1 ustawy. Strona podniosła, że powyższe potwierdzone zostało w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, w którym zamieszczono zdanie: "Organ nadzoru stoi na stanowisku, że przez zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, o których mowa w tym przepisie należy rozumieć zasady rozmieszczenia punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w terenie, w tym w szczególności względem miejsc czy obiektów chronionych przez ustawę oraz uznanych przez radę gminy za zasługujące na taką ochronę." Zdaniem skarżącego zarzut dotyczący § 2 uchwały również jest chybiony, jako że Rada Miasta tylko dookreśliła, że ogródki piwne przy lokalach gastronomicznych - jako punkty będące integralną częścią lokalu gastronomicznego (a pojawiające się sezonowo), figurujące pod tym samym adresem - nie wymagają odrębnego zezwolenia, ponieważ zezwolenie wydawane jest na konkretny punkt. Wprawdzie art. 12 ust. 3 ustawy nie zawiera konieczności ustalenia kategorii miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, ale również nie zabrania dookreślenia typu miejsc sprzedaży napojów alkoholowych. O żadnym wykroczeniu poza zakres upoważnienia ustawowego nie może więc być mowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały z 27 sierpnia 2018 r. Nr LIX Rady Miasta Zabrze w sprawie wprowadzenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta Zabrze. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] r. nr [...], stwierdził nieważność uchwały w całości. Po pierwsze Wojewoda zakwestionował § 1 pkt 2 i pkt 3 uchwały, w których Rada przyjęła, że: "punkt sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych nie może znajdować się: w najbliższej okolicy przedszkoli, szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, ośrodków zdrowia, przychodni zdrowia, szpitali, budynków i obiektów kultu religijnego (pkt 2); przez "najbliższą okolicę" należy rozumieć obszar zdefiniowany w art. 2.1 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi" (pkt 3). W tym miejscu wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że pod pojęciem "zasad usytuowania miejsc sprzedaży" należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, w szczególności usytuowanie względem miejsc chronionych, jak szkoły, przedszkola, miejsca kultu religijnego itp. Zaznaczyć też trzeba, że zakres i treść uchwał prawa miejscowego uwarunkowane jest normami zawartymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte każdorazowo w ustawie dla rady gminy dla podjęcia aktu prawa miejscowego. Przy ocenie zaś aktu prawa miejscowego należy mieć na względzie, że akt ten nie może naruszać nie tylko przepisów ustawy, zawierających delegację do jego stanowienia, lecz również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Sporna uchwała w sprawie ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i miejsc podawania napojów alkoholowych na terenie miasta stanowi akt prawa miejscowego, wydany w oparciu o delegację ustawową zawartą w cytowanym art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W uchwale Rada Miasta ograniczyła się do wskazania, iż miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane w najbliższej okolicy przedszkoli, szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, ośrodków zdrowia, przychodni zdrowia, szpitali, budynków i obiektów kultu religijnego. Wskazała też, że pojęcie "najbliższa okolica", należy rozumieć w świetle art. 2.1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W myśl tego przepisu określenie "najbliższa okolica" punktu sprzedaży napojów alkoholowych oznacza obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Zdaniem Sądu uchwała, nie może zawierać w sobie powtórzenia treści normatywnej zawartej we wskazanym art. 2.1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, ani też ograniczać się do prostego odesłania do niego, gdyż akt prawa miejscowego powinien być kompletny treściowo, czytelny i zrozumiały, tak by organy stosując jego zapisy przy wydawaniu stosownych aktów administracyjnych (decyzji, zezwoleń, opinii) nie miały wątpliwości dotyczących interpretacji przepisów uchwały. Sąd podziela pogląd Wojewody, iż swoboda gminy w zakresie tworzenia norm prawnych ustalających zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest ograniczona przez obowiązek realizowania celów ustawy. Te zaś określone zostały w Preambule oraz art. 1 i 2 ustawy. Jak wynika z tych przepisów, założenie życia obywateli w trzeźwości, organy jednostek samorządu terytorialnego powinny realizować poprzez podejmowanie działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Z art. 2 ustawy wynika z kolei, że zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności m.in. przez: tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje powstrzymywanie się od spożywania alkoholu, ograniczanie dostępności alkoholu oraz zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie. Obowiązkiem organów stanowiących przepisy prawa miejscowego w powyższym zakresie jest podporządkowanie się tym celom, bowiem są one dla niego normami o charakterze wiążącym. W tym miejscu wskazać trzeba, że rację ma strona skarżąca twierdząc, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera przepisów nakładających na gminy obowiązek określenia "odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych" od miejsc, w których istnieje ustawowy zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych (art. 14 ust. 1), lub w których taki zakaz wprowadziła rada gminy (na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 14 ust. 6). Także art. 12 ust. 3 ustawy nie precyzuje, w jaki sposób rada powinna określać zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a w szczególności nie wprowadza obowiązku wskazywania "odległości wyznaczającej granice stref ochronnych wokół szczególnych obiektów". Jednakże słusznie wskazał organ nadzoru, że zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy upoważnienie nie daje organowi gminy pełnej dowolności w określaniu zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zgodzić przyjdzie się z organem, że ogólne odniesienie, co należy rozumieć przez "najbliższą okolicę" nie realizuje prawidłowo delegacji ustawowej wynikającej z art. 12 ust. 3 ustawy oraz wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy oraz w Preambule celów. Sąd podziela stanowisko organów, że w uchwale powinny znaleźć się regulacje zawierające wytyczne co do konkretnej odległości usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu od określonych miejsc czy obiektów. W szczególności ustalenie tej odległości przez wyrażenie jej w funkcjonujących jednostkach miary. Ma to znaczenie przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Słusznie w rozstrzygnięciu nadzorczym oraz w odpowiedzi na skargę organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjn wskazujące, iż istnieje nie tylko obowiązek wskazania odległości w uchwałach podejmowanych przez radę gminy na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy ale również sposobu mierzenia tej odległości. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA z 18 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Po 302/18, w którym Sąd orzekł, że "przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie lokalizacji punktów sprzedaży napojów alkoholowych rada gminy powinna mieć na uwadze skonstruowanie precyzyjnego - z geometrycznego punktu widzenia - określenia punktów, między którymi następuje pomiar odległości dzielący punkt sprzedaży alkoholu i obiekt chroniony; w wyroku NSA z 10 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 497/11, w którym Sąd orzekł, że: "Nieprecyzyjne określenie zasady (sposobu) wyznaczania odległości determinuje względność otrzymanych wyników pomiarów kontrolujących, czy punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie jest położony niezgodnie z zasadami usytuowania takich punktów. Niejednoznaczne określenie sposobu mierzenia odległości między miejscami sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów chronionych może przyczynić się do arbitralnego mierzenia tej odległości". (oba dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie też wskazał organ, że dla oceny zgodności z prawem zapadłego rozstrzygnięcia nadzorczego nie ma znaczenia okoliczność - podnoszona przez stronę skarżącą - iż "definicji zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, używa się również przy cofaniu zezwoleń na sprzedaż alkoholi zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 3, albowiem nie było to przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego. Zasadnie także organ nadzoru zakwestionował § 2 uchwały, stwierdzając, że wykracza on poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 12 ust. 3 ustawy, a tym samym narusza art. 7 Konstytucji. RP. Postanowienia tam zawarte nie mogą być bowiem uznane za postanowienia dotyczące zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Ponieważ przez "zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć zasady rozmieszczenia punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w terenie, w tym w szczególności, względem miejsc czy obiektów chronionych przez ustawę oraz uznanych przez radę gminy za zasługujące na taką ochronę. Tymczasem w zaskarżonej uchwale określono konkretne kategorie miejsc, w których mogą być usytuowane miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, co nie stanowi określenia zasad w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy. Słusznie podkreślił organ, iż sprzedaż alkoholu w "ogródkach piwnych" będzie możliwa w przypadku uzyskania zezwolenia wskazanego w art. 18 ustawy - bądź odrębnego, gdy stanowi on samodzielny punkt gastronomiczny, bądź zezwolenia wydanego przedsiębiorcy prowadzącego punkt sprzedaży, którego ten "ogródek" jest częścią. Ponadto wskazać przyjdzie, że warunkiem lokalizacji ogródków gastronomicznych jest uwzględnienie ich odległości od obiektów chronionych. W podjętej uchwale takiej zależności nie ma. Na zakończenie wskazać przyjdzie, że słusznie zauważył organ, iż Miasto Zabrze zaskarżyło rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego w całości, a w uzasadnieniu nie odniosło się do unieważnionego § 3 uchwały, w którym Rada postanowiła, iż zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych określonych uchwałą obejmują wszystkie punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, za wyjątkiem wydawania zezwoleń jednorazowych na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18.1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Sąd podziela stanowisko organu, iż z treści art. 12 ust. 3 ustawy, wynika jednoznacznie obowiązek ustalenia zasad zarówno do wniosku o wydanie zezwolenia okresowego, jak i jednorazowego na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustawodawca nie wprowadza bowiem w tym względzie żadnych ograniczeń ani odmiennych regulacji. Nadto art. 18.1 ustawy, na mocy którego w stosunku do zezwoleń na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych wyłączone zostały niektóre przepisy dotyczące zezwoleń okresowych, nie wyłączył stosowania przepisu art. 12 ust. 3 ustawy. Mając na uwadze powyższe Rada Miasta Zabrze podejmując uchwałę w sprawie zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych naruszyła art. 12 ust. 3 ustawy. Zatem Wojewoda zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym nie naruszył art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jako konsekwencja błędnej wykładni przepisu art. 12 ust. 3 ustawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), oddalił skargę.