III SA/Gl 1288/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. k. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. , powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej powoływana jako ustawa O.p.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, ust. 15, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 38 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej powoływana jako ustawa o VAT) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. , nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: Na podstawie zgłoszenia celnego nr OGL nr [...] z dnia [...] r. agencja celna "A" SA w G. działając z upoważnienia importera "B" Sp. komandytowa z siedzibą w Z. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany jako "tablica informacyjna stadionowa zawierająca diody LED AVL ODX8 LED Module System (DIA P08XWP)", klasyfikując go według kodu CN 8531 20 20 (kod Taric 8531 20 20 90) Wspólnej Taryfy Celnej obejmujący aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczna, inną niż tą objętą pozycją 8512 lub 8530, -tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED), -zawierające diody elektroluminescencyjne (LED), —pozostałe, ze stawką celną dla krajów trzecich /erga omnes/ w wysokości 0% (kwota cła wynosiła 0 zł). Wartość celną importowanego towaru zadeklarowano w kwocie [...] EUR na podstawie faktury nr [...] z dnia 14 lipca 2011r. Jednocześnie zadeklarowano kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (wg stawki 23%). W wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej w siedzibie Spółki i analizy zebranego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym dokonanym na dokumencie SAD nr [...] . W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr [...] z dnia [...] r., w której określił niezaksięgowaną kwotę długu celnego w wysokości [...] zł oraz wezwał do uiszczenia odsetek od retrospektywnie zaksięgowanej kwoty długu celnego. W decyzji organ pierwszej instancji ustalił, że wartość celną importowanego towaru stanowi kwota [...] EUR tj. [...] zł (po przeliczeniu wg obowiązującego w dniu zgłoszenia celnego kursu walut). Organ doliczył do wartości celnej w wysokości [...] EUR wynikającej z załączonej do zgłoszenia celnego faktury, koszty transportu lotniczego w wysokości [...] EUR wynikające z ujawnionej w toku kontroli faktury nr [...] z [...] r. zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. e) i) Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W decyzji organ pierwszej instancji dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej importowanego towaru przyporządkowując go do kodu CN 8528 59 90 (kod Taric 8528 59 90 90), który obejmuje monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, - pozostałe monitory, - pozostałe, kolorowe, pozostałe (ze stawką celną dla krajów trzecich 14%). Od tej decyzji strona złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej we K. jako organ drugiej instancji decyzją, nr [...] , z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. . Z kolei, postanowieniem, nr [...] , z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] r. Biorąc pod uwagę, że zmiana klasyfikacji taryfowej i kwoty długu celnego (jako elementu kalkulacyjnego dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług) spowodowała zmianę wysokości należności podatkowych, organ pierwszej instancji, w wyniku przeprowadzonego postępowania, wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] , w której określił kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości tj. w kwocie [...] zł. Określił też kwotę stanowiącą różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji, a wykazanym w zgłoszeniu celnym oraz poinformował, że należy ją uiścić wraz z odsetkami. Od tej decyzji strona odwołała się wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług związanego ze zmianą wysokości cła wynikającą ze zmiany klasyfikacji celnej importowanego towaru i umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, przy jednoczesnym orzeczeniu co do istoty sprawy w części dotyczącej wymiaru podatku związanego ze zmianą wartości celnej; ewentualnie o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Strona zarzuciła decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na określeniu podatku VAT z tytułu importu w wysokości wyższej niż należna, w związku z nieprawidłową klasyfikacją celną importowanych towarów do pozycji 8528 i w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania; - art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez określenie w decyzji wymogu odsetek od kwoty podatku stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 2) prawa procesowego, w szczególności: - art. 121 § 1, art. 122, art., 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji do pozycji 8529 (kod CN 8528 59 80 90) w sytuacji gdy towar powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8531 (kod CN 8531 20 20 90). Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji i przeanalizowaniu sprawy decyzją, nr [...] , z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. . Organ drugiej instancji w pierwszej kolejności podkreślił, że zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w R. jest decyzją podatkową. Wskazał, że zgodnie z art.5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów, a obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego., z zastrzeżeniem ust.8 i 9 (art. 19 ust. 7 ustawy). W niniejszej sprawie dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego dnia [...] r. W tym samym dniu powstał również obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o VAT - jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Gdy przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zdaniem organu jest zatem bezsporne, że kwota należnego cła, będąc składnikiem podstawy opodatkowania, ma bezpośredni wpływ na ostateczną kwotę podatku od towarów i usług. Przypomniał, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego po ustaleniu prawidłowej klasyfikacji importowanego towaru, a w uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał i wyjaśnił powody zmiany klasyfikacji taryfowej towaru. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w R. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji decyzja organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r., określająca wysokość należności z tytułu podatku od towarów i usług, jest konsekwencją decyzji [...] r. nr [...] , określającej podstawę opodatkowania. Organ celny bowiem, na podstawie przepisów obowiązującego prawa, miał obowiązek ustalić prawidłową podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług od importowanego towaru i obliczyć jego kwotę. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w związku z nieprawidłową klasyfikacją taryfową importowanego urządzenia do pozycji 8528 co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania, organ stwierdził, że uzasadnienie tego zarzutu nie odnosi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, określającej kwotę podatku od towarów i usług, lecz do decyzji określającej kwotę należności celnych, wydanej w następstwie ustalenia prawidłowego kodu CN, a utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Gdy organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Może on też określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. W innych przypadkach niż określone w art. 33 ust. 1-3 ustawy, kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. Wynika z tego, że określenie kwot podatków w decyzji dotyczącej należności celnych jest fakultatywne. Przepisy prawa nie zobowiązują bowiem organów celnych do prowadzenia jednego postępowania w zakresie zagadnień dotyczących długu celnego i zobowiązania podatkowego ani do określania tych zobowiązań w jednym akcie administracyjnym. Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wskazał między innymi na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Rz 801/07 (LEX 462757), według którego: "Skarżąca Spółka pominęła okoliczność, iż w postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów’ i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Z tych też względów w postępowaniu w sprawie podatku od towarów i usług prowadzonym na podstawie art. 5 ust. I pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług organ podatkowy nie może ponownie dokonywać oceny elementów ukształtowanego już stosunku z zakresu prawa celnego, w tym także badać poprawności zastosowanej stawki celnej, poprawności postępowania dowodowego w sprawie celnej oraz dopuszczalności oparcia się przez orzekający organ na informacjach uzyskanych od władz celnych obcych państw w zakresie wyników weryfikacji dowodów pochodzenia w postaci deklaracji na fakturach (dowodów korzystania przez towar z preferencyjnej, zerowej, stawki celnej). Przy odmiennym założeniu mogłoby dojść do ponownego załatwienia sprawy z zakresu długu celnego w odrębnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług...". Organ podniósł także, że stanowisko w zakresie związania organu podatkowego wcześniejszą decyzją w sprawie celnej zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2007r. - sygn. akt I FSK 1005/07 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodał też że zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2007r., sygn. akt I FSK 169/07 (LEX nr 421585) - w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości podatku od towarów i usług nie można podnosić zarzutów dotyczących określenia wartości celnej i długu celnego wynikających z decyzji ostatecznej. Dopóki więc w obrocie prawnym pozostaje decyzja określająca wartość celną i dług celny organy podatkowe nie mają przesłanek do kwestionowania podstawy opodatkowania. W związku z powyższym organ nie uznał zasadności zarzutów Spółki dotyczących nieprawidłowego zaklasyfikowania przez organy celne importowanego towaru do kodu 8528 59-90-90 ponieważ dotyczyły one w istocie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...] r. i utrzymującej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. , nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo określił zarówno podstawę wymiaru jak i kwotę należnego z tytułu importu towaru podatku od towarów i usług. Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług została określona zgodnie z art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o VAT, który przewiduje, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju (art. 29 ust. 15 ww. ustawy). Z kolei zgodnie z art.41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT stawka podatku od towarów i usług wynosi 23%. Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynosi zatem [...] zł (tj. wartość celna [...] zł + cło [...] zł + koszty transportu do pierwszego miejsca na terytorium kraju [...] zł = [...] zł). Kwota należnego podatku od towarów i usług wynosi [...] zł. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wezwał stronę do zapłaty kwoty [...] zł stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem określonym decyzją a uiszczonym wg zgłoszenia celnego. Kwota ta stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli podatek niezapłacony w terminie płatności, od której zgodnie z art. 53 § 1 O.p. naliczane są odsetki za zwłokę. Organ odwoławczy odnośnie zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 a ustawy o VAT poprzez określenie wymogu zapłaty odsetek w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą podatku od towarów i usług obliczonego w zaskarżonej decyzji i wykazanej w zgłoszeniu celnym podkreślił, że zaskarzona decyzja nie zawiera roztrzygnięcia w zakresie kwoty odsetek, bowiem organ celny wydając decyzję nie może mieć wiedzy kiedy strona dokona zapłaty podatku. Dyrektor Izby Celnej powołał art. 37 ust. 1a) ustawy o VAT, który stanowi: "W przypadku, gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania." Zdaniem organu, z tego wynika, że obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa i wynika z samego faktu wystąpienia zaległości podatkowej. Zdanie drugie tego przepisu wskazuje wprawdzie przypadki, w których odsetki nie są pobierane. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła jednak w rozpatrywanej sprawie. Według organu nie można mówić o okolicznościach niezależnych od Spółki, które spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym. Spółka ujęła bowiem importowane towary w niewłaściwym kodzie CN. Wpłynęło na błędne określenie podstawy opodatkowania. Był to wynik podania przez Spółkę niepełnych informacji o towarze. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzone postępowanie celne skutkowało ustaleniem stanu faktycznego towaru różniącego się od stanu zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym. Według organu odwoławczego nie można też mówić o tożsamości stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie z powołanym przez Spółkę wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009 r. (sygn. akt IIISA/GI 1035/09). Organ nie negując braku obowiązku podania przez zgłaszającego wszystkich szczegółowych funkcji towaru, a jedynie tych, które mają znaczenie dla klasyfikacji taryfowej, wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca nie podała, a nawet początkowo zaprzeczyła, aby importowane urządzenie miało zdolność odtwarzania obrazów wideo. Ta właściwość ma podstawowe znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. W powołanym wyroku pojawia się stwierdzenie: "Organy celne w dacie złożenia zgłoszenia celnego nie podnosiły żadnych wątpliwości co do jego prawidłowości". Nie może to być podnoszone w niniejszej sprawie. Podczas przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny wystosował bowiem do Spółki zapytanie, czy importowane urządzenie posiada zdolność odtwarzania obrazów wideo. Decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Gliwicach, zarzucając tej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług , poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na określeniu podatku VAT z tytułu importu w wysokości wyższej niż należna w związku z nieprawidłową klasyfikacją celną importowanego towaru do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) i w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania; - art. 37 ust. 1a) ustawy o VAT, poprzez określenie w decyzji wymogu zapłaty odsetek od kwoty podatku stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji oraz błędne określenie wysokości podatku VAT w związku z oparciem rozstrzygnięcia o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) w sytuacji gdy rozporządzenie to weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego, a wcześniejsza praktyka klasyfikowała importowany towar do pozycji CN 8531 (kod celny CN 8531 20 20 90). W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca w uzasadnieniu skargi przede wszystkim kwestionowała ustalenia organu poczynione w postępowaniu celnym co do spornej wartości importowanego towaru. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym szczegółowo odniósł się do twierdzeń skarżącej. Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał zasadność oraz prawidłowość stanowiska podjętego w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p. Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa i jako taka jest prawidłowa. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd podziela również argumentację prawną zaskarżonej decyzji. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej była wyłącznie decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r., nr [...], w której określono prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz wezwano skarżącą do zapłaty kwoty [...] zł stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem określonym w decyzji a podatkiem pobranym i wykazanym w zgłoszeniu celnym.. Poza sporem jest, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie ustaleń dokonanych w prowadzonym równolegle do postępowania podatkowego postępowaniu celnym. Dyrektor Izby Celnej w K. osobną decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...]r., nr [...], w której kwotę wynikającą z długu celnego (powstałego z tytułu importu spornego towaru, zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu określono w wysokości [...]zł. Weryfikacja zgłoszenia celnego i ustalenie przez organy administracyjne wyższej wartości celnej towaru, niż zadeklarowana przez stronę, spowodowała powstanie długu celnego i w konsekwencji zmianę podstawy opodatkowania, a tym samym wysokości podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy kwestionowanie przez skarżącą w niniejszym postępowaniu podstaw faktycznych i prawnych odrębnej decyzji jako mających wpływ na podstawę opodatkowania podatkiem VAT jest nieuzasadnione. Wskazać przy tym należy, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy administracyjne. Są one wprawdzie ze sobą powiązane, gdyż mogą być rozpoznane jedną decyzją (art. art. 33 ust. 2 ustawy o VAT), niemniej każda z nich oparta jest na innej podstawie materialnoprawnej. Decyzja w sprawie należności celnych, stanowi dla organów podatkowych przedsąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych (tj. wysokość długu celnego). Do czasu, gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wynikające zeń, istotne dla spraw podatkowych, ustalenia nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi (por. NSA w wyrokach z 6 sierpnia 2009 r., sygn. I FSK 2042/08 i z 10 listopada 2006 r., sygn. I FSK 182/06, a także WSA w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 151/08). Wykluczona jest więc w tym odrębnym od celnego postępowaniu podatkowym, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. W ocenie Sądu organy celne prawidłowo uzasadniły i określiły kwotę należnego podatku od towaru i usług. Stosownie bowiem do treści art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dalej, w myśl art. 21 § 1 pkt. 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawnych w zakresie określenia wysokości podatku VAT przez organy celne. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania tym podatkiem jest wartość celna powiększona o należne cło. Natomiast w przypadku kiedy to przedmiotem importu jest towar akcyzowy, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło oraz powiększona o należny podatek akcyzowy. Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o ile elementy te nie zostały do niej włączone, obejmuje: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione, albo będą poniesione od pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, przy czym przez pierwsze przeznaczenie w kraju należy rozumieć miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego importowane są towary (art. 29 ust. 15 ustawy o VAT). Do obliczenia podatku od towarów i usług zastosowano stawkę podatku VAT w wysokości 23%, a to zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz art. 146 a pkt 1 ustawy o VAT. Zwiększenie zaś wartości celnej towaru, kwoty wynikającej z długu celnego oraz kosztów transportu w stosunku do importowanego towaru spowodowało również zwiększenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji zwiększenie należnej kwoty podatku od towarów i usług. Wartość celna wynikająca ze zgłoszenia celnego wiąże organ celny tylko o tyle, o ile zgłoszenie to w zakresie wartości celnej nie zostało zakwestionowane w trybie przewidzianym prawem. W niniejszym przypadku, skoro organ celny podważył w prowadzonym odrębnie postępowaniu prawidłowość zgłoszenia celnego i wykazaną w nim wartość celną to tym samym brak jest podstaw prawnych do przyjęcia jako elementu podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu towaru wartości celnej deklarowanej w zgłoszeniu celnym, uznanym w tej części za nieprawidłowe. Kategoria "wartości celnej", o której mowa w cytowanych przepisach ustaw podatkowych jest zbieżna z tą, jaka funkcjonuje na gruncie stosownych uregulowań prawnych, przywołanych przez organy w wymienionych decyzjach określających kwotę długu celnego. Przepisy ustaw podatkowych bowiem nie definiują pojęcia wartości celnej. Oznacza to, że jego zakres przedmiotowy należy ustalać według reguł prawa celnego, które dopuszczają weryfikację wartości celnej. Organ podatkowy oparł się na pełnym dla rozstrzygnięcia sprawy materiale dowodowym, a w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco wyjaśnił motywy przyjętego stanowiska. W konsekwencji, w ocenie Sądu, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy z poszanowaniem prawa strony do zapewnienia jej czynnego udziału. Zarówno ustalenia faktyczne jak i dokonana przez organy subsumpcja tych ustaleń do norm prawnych odpowiadają prawu i nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów. Ustalenia poczynione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie określenia należności celnych z tytułu importu przedmiotowego pojazdu wiązały organy w niniejszej sprawie. Nie podlegały zatem rozpoznaniu w niniejszej sprawie jako wykraczające poza jej zakres zarzuty zawyżenia przez organy wartości celnej towaru, co miało zdaniem skarżącej bezpośredni wpływ na wysokość należności podatkowych. Jak wyżej wskazano kwestia wartości celnej towaru i zastosowanej stawki była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, a następnie wskutek wniesionej skargi także sądowego. Wypada zauważyć nadto, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (art. 33 ust. 2), naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. W konsekwencji zatem nie ma przeszkód do wydania decyzji podatkowej opierającej się na nieostatecznej decyzji celnej. Zarzuty skargi dotyczące w istocie decyzji określającej wysokość długu celnego w zakresie elementów jej rozstrzygnięcia jako wykraczające poza granice rozpoznania niniejszej sprawy ocenione w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły zostać uwzględnione. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 a ustawy o VAT regulujący kwestię odsetek. Według tego przepisu: "W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania". Zdanie drugie powołanego przepisu wskazuje przypadki, w których odsetki nie są pobierane. Organ drugiej instancji wskazał jednak trafnie, odwołując się do ustaleń postępowania celnego, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Nie można bowiem stwierdzić okoliczności niezależnych od Spółki, które spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym. Spółka ujęła bowiem importowane towary w niewłaściwym kodzie CN, a przy tym podała niepełne dane. Wpłynęło na błędne określenie podstawy opodatkowania. Był to bowiem wynik zawinionego przez Spółkę podania niepełnych informacji o towarze. Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy O.p. Podkreślić bowiem należy, iż postępowanie podatkowe było prowadzone odrębnie od postępowania celnego. W postępowaniu tym wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne, przy czym należy pamiętać, że organ orzekający w sprawie podatkowej był związany ustaleniami dokonanymi w postępowaniu celnym. Organy podjęły w tej sprawie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy, zapewniając stronie udział w postępowaniu i podejmując niezbędne kroki w celu wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowały się w toku postępowania. Zebrany w sprawie materiał został wnikliwie rozpatrzony i oceniony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny określonej w art. 191 O.p. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i następnych O.p. oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 180 i dalszych O.p. Należy wskazać, iż Sąd nie może podważać dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jeśli organ nie naruszył wymienionych wyżej reguł judykacyjnych, bowiem rozstrzygnięcie meritum niniejszej sprawy należy do wyłącznej kompetencji organów, zaś sąd administracyjny kontroluje realizację norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. Organ odwoławczy szczegółowo i obszernie uzasadnił zaskarżoną decyzję, w której przedstawił przebieg postępowania dowodowego i dokonane w jego wyniku ustalenia. Konkludując zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 210 O.p., w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Reasumujac zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i aprobuje zajęte stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w podobnych sprawach, a to między innymi w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 801/07 i w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie o sygn. III SA/Wr 347/08, a także w sprawie Należy na koniec wskazać, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., w sprawie sygn. III SA/Wr 480/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. dotyczącą określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług odnośnie importu takiego samego towaru objętego podobnym zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. Sąd w niniejszej sprawie zasadniczo podziela stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu ww. wyroku.. Zatem z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- Sygn. akt III SA/Gl 1082/11 16 15