III SA/Gl 1646/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi R. M. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające, że R.M. nie posiada nienagannej opinii. Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. nr 114, poz. 740, ze zm.) [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił do właściwego miejscowo Komendanta Miejskiego Policji w B. o wydanie opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej R. M. w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie licencji pracownika ochrony. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wezwany organ orzekł, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, że R. M. nie posiada nienagannej opinii, gdyż w toku przeprowadzonego postępowania opiniodawczego ustalono, że został on ukarany mandatem karnym za usiłowanie kradzieży artykułów spożywczych na kwotę [...] zł w dniu [...] r. w sklepie "A" w B.. Na skutek wniesionego zażalenia postanowienie to zostało uchylone, gdyż organ odwoławczy za zasadne uznał podniesione zarzuty pominięcia przez organ opiniodawczy oceny faktycznej wagi i okoliczności popełnienia czynu, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art.107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...]r. Komendant miejski Policji w B. stwierdził, że R. M. nie posiada nienagannej opinii. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że poza popełnieniem wskazanego wykroczenia opiniowany posiada pozytywną opinię środowiskową, przestrzega norm i zasad współżycia społecznego. Nie były też u niego przeprowadzone interwencje Policji. Jednakże pozytywna opinia środowiskowa w zestawieniu z ukaraniem za wykroczenie z art. 119 § 2 kodeksu wykroczeń nie pozwala na wnioskowanie, że posiada nienaganną opinię. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu zażalenia R. M., w którym podkreślił, że ukaranie za wykroczenie nie stanowi przeszkody dla wydania nienagannej opinii, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że organ opiniodawczy w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i ocenił go właściwie. Charakter popełnionego wykroczenia ma ścisły związek z zakresem zadań pracownika ochrony fizycznej co powoduje, że nie można go obdarzyć zaufaniem i uznać, że posiada nienaganną opinię. Podkreślił, że wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 2 k.w. można popełnić tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim albo godząc się na jego popełnienie. Nadto nie nastąpiło jeszcze zatarcie ukarania w rozumieniu art. 46 § 1 k.w., gdyż zdarzenie miało miejsce [...] r. Dalej podkreślił, że zawód pracownika ochrony wiąże się z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, a osoby go wykonujące winny cieszyć się nieposzlakowaną opinią, dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swojej pracy (zobacz wyrok TK sygn. akt SK 15/02 z 17.12.2003 r.). Nadto stwierdził za WSA w Opolu, że fakt ukarania pracownika ochrony za popełnienie umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym czy zamieszkania przekłada się na jego ocenę, świadczy bowiem o sposobie zachowania takiej osoby w środowisku (wyrok z dnia 3.11.2011 r., sygn. akt II SA/Op 436/11). Wskazał również, że z dniem 1 stycznia 2014 r., w związku ze zmianą ustawy o ochronie osób i mienia licencje pracownika ochrony utraciły ważność, a zadania nałożone ustawą może wykonywać osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, to kryteria w zakresie ich opiniowania zostały niezmienione. R. M. został wpisany na taką listę, co potwierdza zaświadczenie z dnia [...] r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. M. zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa procesowego, art. 138 § 1 pkt 1, art. 7 i art. 77 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym oraz materialnego, art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędne zastosowanie, a także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że organy opiniujące bezzasadnie bezkrytycznie poprzestały na informacji o ukaraniu go mandatem za zdarzenie z [...] r. nie analizując przyczyn i okoliczności zdarzenia, które nie jest przestępstwem. W jego ocenie drobne wykroczenie wobec pozytywnej opinii środowiskowej nie uzasadnia braku podstaw do wydania mu nienagannej opinii i pozbawienie go możliwości pracy jako pracownika ochrony. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz.270, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki prawne określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy karalność za umyślne wykroczenie przeciwko mieniu skutkuje pozbawieniem nienagannej opinii pracownika ochrony. Zdaniem organów opiniodawczych odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, a Sąd orzekający pogląd ten w całości podziela. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w K., jak i poprzedzające go postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w B. odpowiadają prawu. Jak wynika z akt sprawy skarżący posiada licencje pracownika ochrony od dnia [...] r., w tym od [...] r. pracownika ochrony fizycznej [...] stopnia, a od [...] r. jest wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony i ostatnio był zatrudniony w "B" spółka z o.o. w Z.. W związku z powzięciem informacji o ukaraniu R.M. mandatem karnym za kradzież w sklepie spożywczym "A" w B., [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się, na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia oraz § 10 rozporządzenia MSWiA z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. nr 78, poz. 511). § 10 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że "Opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji." W niniejszej sprawie natomiast okolicznością bezsporną jest fakt, iż skarżący posiada status pracownika ochrony w rozumieniu ustawy o ochronie osób i mienia, posiada pozytywna opinię środowiskową i był karany za wykroczenie umyślne przeciwko mieniu z art. 119 § 2 k.w. Nie ma też wątpliwości, że materialną podstawę prawną wydanego w rozpoznawanej sprawie postanowienia stanowią przepisy powołanej wyższej ustawy oraz rozporządzenia MSWiA. Należy też odkreślić, że ustawa o ochronie osób i mienia określa nie tylko wymagania jakie muszą spełniać kandydaci na pracowników ochrony fizycznej, ale także wymagania jakie muszą spełniać osoby, które są już pracownikami ochrony i chcą dalej pracować. Do wymogów warunkujących otrzymanie oraz zachowanie licencji kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, a zatem niezbędnej przesłanki do kontynuowania zadań związanych z ochroną osób i mienia jest uzyskanie i posiadanie nienagannej opinii (art. 26 ust. 3 pkt 6 oraz art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy). Brak nienagannej opinii skutkuje odmową wydania licencji a utrata nienagannej opinii jej cofnięciem. Zatem niezbędnym warunkiem, jaki musi spełniać osoba posiadająca licencję pracownika ochrony jest posiadanie nienagannej opinii. W myśl zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej art. 77 § 1 k.p.a. - organ uprawniony do wydania opinii o pracowniku ochrony zobligowany jest do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Oznacza to, że na organie tym spoczywa w pierwszym rzędzie obowiązek rozważenia, jakie okoliczności faktyczne są w sprawie istotne i niezbędne do ustalenia - celem jej załatwienia. Bezsprzecznie decydują o tym normy prawa materialnego. Należy podkreślić, że przepisy ustawy wprowadzając wymóg posiadania nienagannej opinii jako warunku otrzymania i zachowania licencji nie wskazały żadnych szczególnych kryteriów, okoliczności którymi ma się kierować organ właściwy do wydania opinii. Równocześnie trzeba wyraźnie zaznaczyć, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania nienagannej opinii, a nie opinii pozytywnej . Niewątpliwie wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż wymóg posiadania pozytywnej opinii. Stąd też dla ustalenia, że podmiot posiada nienaganną opinię kryteria muszą być odpowiednio rygorystyczne. Mając także na uwadze specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób i mienia (art. 36-38 ustawy o ochronie osób i mienia), przy ocenie pracownika ochrony wydaje się zasadnym wzięcie pod uwagę i uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego. Ukaranie pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, za popełnione wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, świadczy niewątpliwie o braku wiarygodności działań osoby ochraniającej, w sytuacji, gdy jej zadaniem ustawowym jest ochrona mienia przed działaniami naruszającymi prawo, a osoba taka sama dopuszcza się tego rodzaju czynu. Pracownik ochrony, który dopuścił się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość jednostką, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie jest negatywna. Informacja o tym fakcie w środowisku zawodowym czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowanie się takiej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim czy miejsca zamieszkania, równocześnie dopuściła się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu. Zatem należało przyjąć, że wymienione wyżej okoliczności uzasadniały wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nie posiadania przez skarżącego nienagannej opinii, niezbędnej do posiadania (kontynuowania) licencji pracownika ochrony. Trudno upatrywać wiarygodności działań osoby ochraniającej, skoro sama dopuszcza się wykroczenia przeciwko mieniu. Ponadto, opinia z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia "nie ma być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność" (zob. wyrok NSA z 4 lutego 2009 r., II GSK 1066/08, LEX nr 522508). Należy też zauważyć, że licencjonowany pracownik ochrony musi spełniać nie tylko warunek nienagannej opinii, ale i inne, określone w art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie, w tym niekaralność za umyślne przestępstwo(pkt 5) czy predyspozycje fizyczne i psychiczne (pkt 6). W świetle powyższego, zarzut skarżącego, że nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, jest chybiony, bowiem w niniejszej sprawie chodzi o przesłankę "nienagannej opinii" z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a nie o warunek "skazania prawomocnym orzeczeniem" z art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Rozpoznając niniejszą sprawę tut. Sąd identyfikuje się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2009 r., III SA/Lu 116/09, LEX nr 563913 oraz WSA w Opolu z dnia3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 436/11, że przesłanki braku skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne oraz posiadania nienagannej opinii (...) mają charakter samoistny i niezależny od siebie. Ponadto Sąd zauważyła, że skarżący zarzucił obrazę art. 7 i 77 k.p.a. nie wskazując jakie to dowody czy istotne okoliczności organy pominęły w toku postępowania dowodowego czy też ocenie zgromadzonego materiału, jak również na czym miało polegać naruszenie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, co powoduje, że podniesione zarzuty okazały się nieskuteczne i skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.