III SA/Gl 2048/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 8 [...] r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża Spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czym spowoduje trudne do odwrócenia dla niej finansowe skutki. Jednocześnie wskazała, że Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. po uwzględnieniu wniosku strony skarżącej, rozłożył na raty płatność kwot podatku VAT za [...] r. określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] natomiast płatność pozostałych kwot zobowiązania w podatku VAT za okres [...] r. odroczył do [...] r. Tytułem zabezpieczenia zapłaty rozłożonych na raty i odroczonych ww. należności Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. obciążył ruchomy majątek Spółki zastawem skarbowym (vide załączone do wniosku decyzje). Spółka do tej pory wywiązywała się z nałożonych na nią obowiązków, tym niemniej jest to dla niej coraz większy ciężar bowiem kwoty płaconych rat pochodzą z puli środków obrotowych Spółki przeznaczonych na finansowanie jej bieżącej działalności i jej planowanego rozwoju, a ich brak powoduje sukcesywne ograniczanie potencjału handlowego Spółki i skali prowadzonej przez nią działalności. Z uwagi na działalność Spółki skoncentrowaną na międzynarodowym i krajowym obrocie olejem rzepakowym, niezbędne jest utrzymanie jej płynności finansowej, tym bardziej, że działa w systemie pełnych przedpłat i co dwa tygodnie wpłacać musi do tłoczni od której nabywa towar kwoty około [...] zł. Ograniczany co miesiąc, przez realizowany układ ratalny zasób środków obrotowych spowoduje, że Spółka będzie zmuszona ograniczyć swoją działalność. Dodatkowo, jak podnosi Spółka od [...] r. nastąpią niekorzystne dla niej zmiany w obowiązujących przepisach prawa na rynku dostaw biomasy do polskich elektrowni i elektrociepłowni, czyli w obszarze działalności Spółki. Już obecnie wielkość zakontraktowanych przez nią na [...] r. dostaw biomasy uległa zmniejszeniu o 90%. Spółka podjęła co prawda działania mające rozszerzyć sieć dystrybucji innych towarów na U., ale jest to dopiero pierwszy etap wprowadzania produktu na obcy rynek, z czym wiążą się dodatkowe nakłady promocyjne i marketingowe. Jak zaznacza skarżąca odtworzenie wielkości obrotów i dochodów Spółki do poziomu roku bieżącego potrwa wg ostrożnych szacunków, uwzględniających kruchą stabilność i specyfikację ukraińskiego rynku oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co najmniej 2 lata. Dodatkowo Spółka podnosi, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zacznie generować stratę finansową co spowoduje kres ekonomicznego i prawnego bytu Spółki. W konsekwencji Spółka będzie musiała zwolnić zatrudnianych na umowę o pracę 14 pracowników, którzy zasilą grono bezrobotnych, generując tym samym koszty dla budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. To od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca Spółka nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Co prawda Spółka szeroko nakreśliła swoją aktualną sytuację, jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji. W aktach sprawy brak jest również dokumentów umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącego i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W rezultacie uniemożliwiło to Sądowi ocenę wpływu wykonania tej decyzji na sytuację majątkową strony. Wskazać należy, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła. Nadto należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić. Również sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając zatem na względzie, że skarżąca Spółka nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.