III SA/Gl 214/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 grudnia 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/43/2024/17952 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 12 grudnia 2024r., nr SKO.OG-COVID/41.12/43/2024/17952 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej: WUP) z 16 września 2024r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania pobranego przez A. S. (dalej: Skarżąca). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27 lipca 2020r. Skarżąca poprzez portal www.praca.goy.pl. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nie objętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19. Wniosek dotyczył przyznania środków pomocowych w kwocie 5 979,60 PLN na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego dwóm pracownikom. Składająca wniosek Skarżąca złożyła oświadczenie, że są jej znane obowiązki związane z rozliczeniem dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz że nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. WUP pozytywnie rozpatrzył ww. wniosek i przekazał Skarżącej wnioskowane dofinansowanie na jej rachunek bankowy w trzech transzach: I - 31 lipca 2020r., II - 26 sierpnia 2020r., III - 16 września 2020r., po 1 993,02 PLN każda z transz. W dniu 30 października 2020r. Skarżąca przedłożyła dokumenty rozliczeniowe. Na podstawie danych zawartych w dostępnych rejestrach WUP ustalił, że Skarżąca na tych samych pracowników skorzystała także z pomocy z art. 31zo ustawy z dnia 20 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COYID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 764; dalej: ustawa covidowa). Informacja ta została zweryfikowana w oparciu o dane z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "UOKiK"), z których wnikało, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zwolnił Skarżącą z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres 3 miesięcy: marzec 2020r. - 2 817,75PLN; maj 2020r. - 2 817,75 PLN; wrzesień 2020r. - 2 743,39 PLN. Wobec tego WUP uznał, że Skarżącą w wykazie pracowników sporządzonym na dzień złożenia wniosku o świadczenie z art. 15gg ustawy covidowej ujęła osoby nieuprawnione. Pismem z dnia 1 września 2023r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej oraz do zwrotu dofinansowania w części dotyczącej składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie z kalkulatora rozliczeniowego w dodatkowym terminie, pod rygorem dokonania weryfikacji końcowej rozliczenia w wynikiem negatywnym i wezwania do zwrotu całości przekazanych środków pomocowych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Skarżąca nie wykonała czynności określonych w wezwaniu WUP, a w piśmie z dnia 18 października 2023r. jej pełnomocnik odmówił zwrotu pomocy dofinansowania w części dotyczącej składek ZUS. Następnie w piśmie z 30 października 2023r. WUP podtrzymał swoje stanowisko, a wobec dokonania końcowej weryfikacji dokumentacji rozliczeniowej z wynikiem negatywnym wezwał Skarżącą do zwrotu całości dofinansowania w wysokości 5 979.06 PLN wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Niezależnie w dniu 1 grudnia 2023r. Skarżąca przekazała do WUP dokumenty rozliczeniowe, w tym; wykaz pracowników w oparciu o których złożono wniosek; potwierdzenia wypłaty wynagrodzeń za pracę i opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne oraz uregulowanie zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych - za okres od lipca 2020r. do września 2020r. Mimo braku uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania rozliczenia WUP przeprowadził ich analizę. W jej wyniku nadal stwierdził braki i uchybienia, które uniemożliwiały rozliczenie udzielonego dofinansowania. Wobec tego uznał, że w mocy pozostało jego wezwanie z dnia 22 listopada 2023r. W dniu 24 czerwca 2024r. WUP wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, powiadamiając o tym Skarżącą (data doręczenia 1 lipca 2024r.). Z uwagi na okoliczność, że Skarżąca za ten sam okres czasu (tj. 3 miesiące) i w odniesieniu do tych samych pracowników w trybie art. 31zo ustawy covidowej uzyskała zwolnienie dotyczące składek ZUS (za okres: marzec 2020r., maj 2020r., wrzesień 2020r.) nie powinna była ubiegać się o dofinansowanie z art. 15gg ustawy covidowej (dotyczące składek ubezpieczenia społecznego). W przedmiotowej sprawie stało się inaczej. Skarżąca pomimo tego złożyła wniosek o dofinansowanie z art. 15gg ustawy covidowej i nieprawdziwe oświadczenie o nie ubieganiu się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 wniosku). Zdaniem WUP ta okoliczność świadczy, że dofinansowanie z art. 15gg ustawy covidowej w części dotyczącej składek na ubezpieczenia społeczne było nienależne. Decyzją z 16 września 2024r. (doręczoną Skarżącej 20 września 2024r.) WUP określił przypadającą do zwrotu kwotę pobranego dofinansowania, powiększonego o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Od tej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie. Zarzucił w nim WUP wydanie decyzji z naruszeniem: 1. art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15gg ust. 9 pkt 7 ustawy covidowej - poprzez uznanie, że Skarżąca nie rozliczyła się w terminie z otrzymanego dofinansowania oraz nie poddała się kontroli, gdy do terminowego rozliczenia doszło i nie było podstaw do prowadzenia kontroli; 2. art. 15gg ust. 6 i ust. 7 oraz art. 15gg ust. 22 w zw. z art. 31zo ustawy covidowej poprzez uznanie, że Skarżąca skorzystała z pomocy przekraczającej łącznie okres 3 miesięcy oraz uzyskała pomoc z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników, w zakresie tych samych tytułów wypłat; 3. art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 19 i ust. 20 pkt 1 i pkt 2 ustawy covidowej - poprzez uznanie, że Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku rozliczenia w dodatkowym terminie wskazanym przez WUP kiedy brak było podstaw do rozliczenia w dodatkowym terminie; 4. art. 15gg ust. 28 pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 23 oraz ust. 23a ustawy covidowej, poprzez wydanie decyzji przez osobę nieuprawnioną - wicedyrektora WUP; 5. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez nieustalenie właściwego stanu faktycznego i pominięcie istotnych faktów, dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny i pominięcie dowodów przedstawionych przez Skarżącą; 6. art. 81a § 1 k.p.a. - poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do rozliczenia Skarżącej na jej niekorzyść; 7. art. 40 § 2 k.p.a. - poprzez nie dostarczenie pełnomocnikowi Skarżącej decyzji z dnia 16 września 2024r. oraz zawiadomienia z dnia 6 sierpnia 2024r. o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO przedstawiło mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Następnie wskazało, że Skarżąca nie rozliczyła środków pomocowych (dofinansowania) w terminie, o którym mowa w art. 15gg ust. 19 ustawy covidowej, a także w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a przedmiotowej ustawy. W sprawie stwierdzono obowiązek zwrotu przez Skarżącą całości dofinansowania. Ponadto, wobec braku możliwości kumulowania świadczenia z art. 15gg ustawy covidowej z innymi świadczeniami publicznymi (np. określonymi w art. 31zo - zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenia społeczne) przyznanymi na ten sam cel oraz dotyczącymi tych samych pracowników, a także niemożności wypłacania tego samego świadczenia wielokrotnie, WUP był w pełni uprawniony do wydania decyzji o zwrocie pobranej w dniach: 31 lipca 2020r., 26 sierpnia 2020r. i 16 września 2020r. pomocy z FGŚP (dotyczącej składek ZUS). SKO zaznaczyło, że WUP przed wydaniem swojej decyzji przeprowadził szerokie postępowanie dowodowe. Za nieuzasadniony SKO uznał zarzut wadliwych doręczeń Skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika. Dla skuteczności tego zarzutu koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło Skarżącej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie z taka sytuacja nie miała miejsca. Pełnomocnik Skarżącego nie wykazał aby bezpośrednie zawiadomienie Skarżącej o możliwości zapoznania się oraz wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz bezpośrednie przekazanie jej decyzji organu pierwszej instancji miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w trakcie czynności wykonywanych przez organ pierwszej instancji brała czynny udział, a doręczenie jej decyzji (zamiast pełnomocnikowi), czy też wcześniejsze doręczenie zawiadomienia z dnia 6 sierpnia 2024r. nie miało wpływu wynik sprawy, w tym na odwołanie (zostało ono złożone przez pełnomocnika w ustawowym terminie). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Skarżącej zaskarżył w całości decyzję SKO zarzucając jej naruszenie: - art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15gg ust. 9 pkt. 7 ustawy covidowej na skutek uznania, że Skarżąca nie rozliczyła się w terminie z otrzymanych środków dofinansowania oraz że nie poddała się kontroli, podczas kiedy środki zostały rozliczone prawidłowo i brak było podstaw do przeprowadzenia kontroli, - art. 15gg ust. 6 i ust. 7 oraz art. 15gg ust. 22 w zw. z art. 31 zo ustawy covidowej na skutek uznania, że Skarżąca skorzystała z pomocy w okresie przekraczającym łączny okres trzymiesięczny oraz uzyskała pomoc z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników, w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, podczas kiedy nie miało to miejsca, albowiem Skarżąca otrzymała pomoc w odniesieniu do samych pracowników, lecz w innym okresie czasu tj. od marca do maja 2020 r., - art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 19 i ust 20 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy covidowej na skutek uznania, że Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku rozliczenia środków pomocowych w dodatkowym terminie wyznaczonym przez WUP, podczas kiedy brak było podstaw do ich rozliczenia, a w dalszej kolejności orzeczeniach ich zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej, - art. 15gg ust 28 pkt. 2 w zw. z art. 15gg ust. 23 oraz ust. 23a ustawy covidowej na skutek wydania zaskarżonej decyzji przez osobą nieuprawnioną tj. wicedyrektora WUP zamiast dyrektora WUP, - art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie właściwie stanu faktycznego, pominięcie istotnych faktów, dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny z pominięciem dowodów przedstawionych przez Skarżącą, - art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości organu, dotyczących rozliczenia wsparcia otrzymanego przez Skarżącą, - art. 40 § 2 k.p.a w z w. z art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 k.p.a. na skutek uznania, iż niedoręczenie pełnomocnikowi Skarżącej decyzji z dnia 16 września 2024 r. oraz zawiadomienia z dnia 6 sierpnia 2024r. o prawie wypowiedzenia się do całokształtu zebranego materiału dowodowego nie stanowią podstawy do uchylenie decyzji WUP podczas kiedy doręczenie decyzji stronie, która reprezentowana jest przez pełnomocnika ma charakter jedynie informacyjny. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WUP oraz o zasądzenie od WUP kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wedle norm prawem przepisanym. Pełnomocnik Skarżącej nie podzielił stanowiska SKO, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć ogólnie jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powołując się na wyroki NSA wskazał, że taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji. Ponadto żądanie WUP w zakresie przekazania brakujących oraz skorygowanie błędnie wypełnionych dokumentów było wynikiem niezasadnego przyjęcia, iż nie jest możliwe uzyskanie przez przedsiębiorcę pomocy zarówno z art. 15gg jak i art. 31zo ustawy covidowej. Pełnomocnik Skarżącej nie zgodził ze stwierdzeniem SKO, iż doręczenie decyzji oraz zawiadomienia Skarżącej zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi nie stanowiło istotnego naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Doręczenie decyzji Skarżącej, która jest reprezentowana przez pełnomocnika ma wyłącznie charakter informacyjny i jest bezskuteczne. Zatem do tej pory Skarżąca nie miała możliwości zaskarżenia wydanej przez WUP decyzji, a postępowanie prowadzone przez SKO jest nieważne. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu SKO przedstawiło przebieg przeprowadzonego postępowania. SKO wskazało, że w istocie stanowi ona co do sformułowanych w jej treści zarzutów, w całości powtórzenie argumentacji odwołania. Jego zdaniem WUP był uprawniony do dokonania negatywnej weryfikacji rozliczenia (o której mowa w art. 15gg ust. 17b pkt 1 w zw. z art. 15gg ust. 21 ustawy covidowej, następnie do wydania decyzji o zwrocie dofinansowania. Brak prawidłowego rozliczenia dofinansowania z art. 15gg ustawy covidowej w terminie 30 dni od daty zakończenia pobierania tego świadczenia oraz w dodatkowo zakreślonym przez WUP terminie, stanowi przesłankę (samodzielną) do wydania decyzji o zwrocie całości dofinansowania wraz z odsetkami jak za zaległości podatkowe, abstrahując od tego czy Sąd podzieli stanowisko organów administracji o braku możliwości łączenia dofinansowania z art. 15gg ustawy covidowej ze zwolnieniem z obowiązku uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników (o którym mowa w art. 31zo ww. ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy covidowej podmioty, o których mowa w art. 15g ust.1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Natomiast z art. 15gg ust. 2 ustawy covidowej wynika, że podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust.1. Wskazać także należy na art. 15gg ust. 19 ustawy covidowej według którego podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Stosownie do art. 15gg ust. 20 w/w ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z FGŚP zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku. Z kolei art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej stanowi, że podmiot może otrzymać dofinansowanie z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zastosowanie w sprawie ma także art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej, według którego art. 7 tej ustawy nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Trzeba także wskazać na treść art. 31 zo ust. 1 ustawy covidowej, według którego na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek (...) W badanej sprawie kwestią sporną jest to, czy wobec uzyskania przez Skarżącą zwolnienia z opłacania składek ZUS na podstawie art. 31zo ustawy covidowej nie przysługiwała jej wypłaty na rzecz ochrony miejsc prac, w tym ubezpieczenia społecznego pracowników na podstawie art. 15 gg ustawy covidowej. Przed przystąpieniem do badania sprawy należy zauważyć, że w analogicznych do niniejsze sprawach zapadły orzeczenia tutejszego Sądu (Wyrok WSA w Gliwicach z 16.06.2025 r., III SA/Gl 517/24, LEX nr 3890304. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. I GSK 491/24. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w nich stanowisko, dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami. Analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań NSA w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej Covid-19 dla przedsiębiorców. Ustawa covidowa zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu i to właśnie sposób jego rozumienia jest źródłem sporu w tej sprawie. Kolizję tą wyraża właśnie zwrot "tych samych wypłat", będący przedmiotem odmiennej wykładni przez strony postępowania. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie covidowej. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa NSA, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 251/22; z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 105/22, czy z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 28/22, analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym stwierdza, po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy covidowej nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, sygn. akt I GSK 19/22). Po drugie, stwierdza, że zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej pojęcie "takie same tytuły wypłat" oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów". W konsekwencji NSA uznał, że "pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej (...) a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. (por. wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 844/23). Jednocześnie według art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Trafnie ujął zależność wynikająca z wymienionego przepisu WSA w Opolu w wyroku z 25 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 553/24. Stwierdził mianowicie, że wydatki przedsiębiorcy na podstawowy cel związany z utrzymaniem miejsca pracy, a więc na wynagrodzenie pracowników i należne składki mogą być objęte dofinansowaniem z art. 15 gg ustawy covidowej w sytuacji gdy pomoc ta dotyczy innych okresów. Oba świadczenia (jakkolwiek pochodzące z całkowicie odmiennych źródeł, jednak mające charakter środków publicznych) nie powinny (nie mogą) się dublować, ale tylko jeśli chodzi o te same (dokładnie te same) wydatki czyli wydatki dotyczące tych samych pracowników w tym samym okresie. W przypadku dofinansowania wynagrodzeń pracowników za różne miesiące nie można mówić, że podmiot uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W kontrolowanej sprawie w dniu 27 lipca 2020r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy za lipiec 2020r, sierpień 2020 r. i wrzesień 2020 r. ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia dwóch pracowników. Jednocześnie – co ustalił WUP w oparciu o dane zawarte w Systemie Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udzielił Skarżącej na podstawie art. 31zo ustawy covidowej zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres 3 miesięcy: marzec 2020r.; maj 2020r. oraz wrzesień 2020r. dla trzech pracowników. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest sporna okoliczność uzyskania przez Skarżącą tej pomocy, choć wskazuje ona w skardze inne miesiące jej uzyskania a mianowicie marzec-maj 2020r. Zatem o ewentualna wypłata na rzecz ochrony miejsc pracy z tych samych z tych samych tytułów można mieć miejsce w odniesieniu do września 2020r. Wymaga jednak wyjaśnienia, czy w miesiącu tym Skarżąca faktycznie skorzystała z pomocy o której mowa w art. 31zo ustawy covidowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19, poprzez jego błędną wykładnię. W ocenie Sądu brak jest podstaw do żądanie zwrotu dofinansowania na podstawie niewykonania przez Skarżącą dyspozycji zawartych w art. 15gg ust. 19 i 20 w dodatkowym terminie określonym w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19. W istocie bowiem Skarżąca w dniu 30 października 2020r. wypełniła należny Formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg. Natomiast kwestionowanie prawidłowości jego wypełnienia przez WUP, a następnie przez SKO wiąże się z błędną wykładnią art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej. Wobec tego nie można uznać za uzasadnione żądanie zwrotu od Skarżącej całości uzyskanego na podstawie art. 15gg ustawy covidowej dofinansowania. Ponownie rozpatrując sprawę SKO zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu i wynikającej z niej wskazań do dalszego postępowania, Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis w wysokości (200 zł), kwota (480 zł) tytułem wynagrodzenia pełnomocnika (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 1964 z późn. zm.).