III SA/Gl 232/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna J. K., W. R. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K. , na podstawie przepisów: 1) art. 162 i 163 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwana O.p.) po rozpatrzeniu wniosku "A" Spółka Jawna o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł odmówił przywrócenia terminu, 2) art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a O.p. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. określił "A" Spółka Jawna, w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono stronie w dniu [...] r. /odbiór potwierdził w UPP w I. W. R./. Pismem z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.), "A" zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. W uzasadnieniu podano, iż przyczyną uchybienia terminowi był bardzo zły stan zdrowia psychicznego W. a R. ego będącego wspólnikiem Spółki, uniemożliwiający mu normalne funkcjonowanie, w tym prowadzenie spraw Spółki. Wyjaśniono, że W. R. od wielu miesięcy systematycznie korzystał z pomocy lekarza psychiatry, przy czym we wrześniu i październiku 2011 roku objawy choroby znacząco się nasiliły, co skutkowało koniecznością przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] r. Przed tą datą zgodnie z zaleceniem lekarza W. R. przebywał przez ponad 3 tygodnie w domu, co potwierdza przedłożone zaświadczenie. Ponadto W. R. zaznaczył, iż drugi wspólnik J. K. nigdy nie prowadził spraw Spółki, nie odbierał korespondencji, nie zajmował się jej opracowaniem, nie mógł zatem sporządzić odwołania, gdyż nie wiedział o spornej decyzji. W dniu [...] r. w uzupełnieniu tego wniosku do organu pierwszej instancji wpłynęły kserokopie: - zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. wystawionego przez lek. med. W.K. W. - specjalisty psychiatry, specjalisty medycyny sportowej i medycyny pracy, pracujacego w "B" Poradnia Zdrowia Psychicznego w S. , dotyczące W. R., z treści którego wynika, iż W. R. do tej poradni zgłosił się bez badań i dokumentacji leczenia psychiatrycznego; otrzymał leki przeciwdepresyjne i zalecono mu zgłosić się w dniu [...] r. celem kontynuowania leczenia; - zwolnienia lekarskiego wystawionego w dniu [...] r. przez wyżej wskazanego lekarza (druk ZUS ZLA) potwierdzającego niezdolność do pracy W. R. w dniach [...] r. do [...] r., ze wskazaniem, iż chory może chodzić. Ponadto do Urzędu Skarbowego w C. w dniu [...] r. wpłynęło wraz z ww. zaświadczeniami lekarskimi odwołanie "A" z dnia [...] r. od decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...], nadane w UPP w C. w dniu [...] r., a podpisane przez W. R. . Dyrektor Izby Skarbowej w K. w dniu [...] r., nie znajdując podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydał zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia wnioskowanego terminu i tym samym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zaskarżona decyzja z dnia [...] r. została doręczona stronie w dniu [...] r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął [...] r.. Natomiast w przedmiotowej sprawie, strona pismem z dnia [...] r. ( data nadania w placówce pocztowej) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ale nie dopełniła czynności dla której ustanowiony był termin tj. nie wniosła odwołania. Odwołanie z ponownym wnioskiem o przywrócenie terminu i załączonymi zaświadczeniami lekarskimi W. R. złożył w dniu [...] r. (data stempla pocztowego). Organ zauważył, że W. R. we wniosku o przywrócenie terminu nie podał konkretnej daty, z którą jego zdaniem nastąpiło ustanie przyczyny uchybienia terminowi, a jedynie wskazał na okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy tj. bardzo zły stan zdrowia. Skoro W. R. złożył wniosek o przywrócenie terminu w czasie trwania zwolnienia lekarskiego, organ uznał, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Organ wskazał na ustawowe przesłanki przywrócenia terminu zawarte w art. 162 § 1 i § 2 O.p., a to wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy uchybienia terminowi, dochowanie 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wreszcie dopełnienia jednocześnie z wniesieniem wniosku czynności, dla której termin był ustanowiony. Organ stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Dalej podał, że brak winy jest kluczową przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, przy czym powinien być brany pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego należycie o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się, zdaniem organu odwoławczego, z obowiązkiem szczególnej staranności, której można było dochować np. poprzez pomoc innych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2095/09). Odnosząc się do podanej przez W. R. argumentacji, organ wskazał, iż stan chorobowy może wystarczyć do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, ale jak to potwierdza ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, z którą zgadza się organ, wówczas gdy jest to nagła choroba obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca wniesienie odwołania albo wyręczenie się inną osobą. Przywołał wyroki: WSA w Kielcach z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 93/09, WSA w Warszawie z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 2967/03. Organ zauważył, iż stroną postępowania jest"A" Spółka Jawna, w której wspólnikami są: W. R. i J. K., a jak wynika z KRS obaj uprawnieni do samodzielnej reprezentacji Spółki. Zatem zły stan zdrowia jednego ze wspólników nie może być wystarczającym powodem do uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Ponadto zauważył, że W. R. , sam podał, że borykał się z problemami zdrowotnymi już od wielu miesięcy. Wiedział również, że w stosunku do "A" Spółka Jawna toczy się postępowanie podatkowe. Powinien zatem liczyć się z koniecznością dokonywania czynności w tym postępowaniu, dla których ustawa przewiduje określone wymogi prawne, w tym dotyczące terminów ich dokonywania i podjąć takie działania, które umożliwiłyby wypełnienie obowiązków procesowych. Wiedząc natomiast o swojej chorobie miał szansę i czas tak poukładać "nieformalne" stosunki w Spółce, na które się powołuje, aby zapewnić należytą ochronę jej interesów, chociażby np. zwrócić się do wspólnika, którego ta sprawa też bezpośrednio dotyczy, o czynne wykonywanie prawa reprezentacji Spółki lub zlecić to profesjonalnemu pełnomocnikowi. Ponadto, organ zauważył, iż decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] W. R. odebrał w dniu [...] r. Jak natomiast wynika z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego, do Poradni Zdrowia Psychicznego w S. zgłosił się w dniu [...] r., jak podano - bez badań i dokumentacji leczenia psychiatrycznego, wobec czego zalecono pacjentowi leki przeciwdepresyjne i zgłoszenie się w dniu [...] r. celem kontynuowania leczenia. Co więcej W. R. podaje, iż ze zwolnienia lekarskiego skorzystał, gdy objawy choroby znacząco się nasiliły, tj. dopiero z dniem [...] r. Logicznym wydaje się zatem wnioskowanie, iż wcześniej stan zdrowia W. R. nie wykluczał możliwości zlecenia dbania o interesy Spółki, której był wspólnikiem, innym osobom. Organ zauważył, iż podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim, a więc w okresie gdy stan jego zdrowia znacząco się pogorszył, już po niespełna dwóch tygodniach w dniu [...] r. był w stanie sporządzić rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu i odwołanie od decyzji. Ponadto twierdzenie, iż przed dniem [...] r. W. R. na zlecenie lekarza przebywał przez ponad trzy tygodnie w domu nie wynika z przedłożonej dokumentacji. Reasumując, organ stwierdził, iż zasadne jest odmówienie stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jako że przytoczona przezeń argumentacja nie wskazuje na istnienie niezawinionej przyczyny uchybienia terminowi. Okoliczności faktyczne nie świadczą bowiem o tym, że działający w imieniu Spółki wspólnicy użyli możliwie największego wysiłku umożliwiającego zachowanie terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, organ uznał, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi, a tym samym odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. , jest uzasadniona. W konsekwencji powyższego zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził również uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W. R. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 162 i 163 O.p., poprzez wadliwą ocenę okoliczności faktycznych, zawartych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...]; w ocenie skarżącego ich prawidłowa ocena winna doprowadzić do konkluzji odmiennych, od tych które zawiera rozstrzygnięcie kwestionowanego aktu oraz jego uzasadnienie, gdyż w pełni usprawiedliwiały one niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania i świadczyły o braku zawinienia strony w tym zakresie; - art. 228 § 1 pkt 2 O.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na deklaratoryjnym stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. , pomimo, iż w pkt 1 zaskarżonego postanowienia zawarte zostało konstytutywne rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu; w istocie, skoro organ podatkowy uznał, iż nie zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku strony o przywrócenie terminu, winien zamieścić w postanowieniu jedynie pierwsze z rozstrzygnięć (odmawiające przywrócenia terminu) - zamieszczając dodatkowo drugie z nich (o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania) organ wydał akt zawierający wewnętrzną sprzeczność, a przez to naruszający prawo. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, a odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, są one bezpodstawne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wskazał, że skarżący nie podał żadnej argumentacji, która wyjaśniałaby na czym owa wadliwa ocena okoliczności faktycznych dokonana przez organ odwoławczy miała polegać. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto wskazał, że z dyspozycji art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wprost wynika, iż w każdym przypadku, gdy odwołanie uchybia terminowi do jego wniesienia obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie tej okoliczności w formie postanowienia. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od tej reguły. Potwierdzenie takiego rozumienia ww. normy prawnej znajduje również uzasadnienie w treści wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 214/10, w którym Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 14 marca 2007 r. sygn. akt 1 FSK 534/06, że "treść art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko był uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej". Tym samym za chybioną uznał argumentację skarżacego odnoszącą się do naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Organ nie wydał zatem aktu zawierającego wewnętrzną sprzeczność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie tego organu jest prawidłowe. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. . (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. , którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł. oraz stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji. Sąd administracyjny rozpoznając skargę obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy rzeczywiście decyzja organu pierwszej instancji dotycząca wymienionego wyżej okresu rozliczeniowego została prawidłowo doręczona. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu - w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, czytelna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań, o których wyżej mowa. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest skuteczne (tj. zgodne z prawem) doręczenie skarżącemu W. owi R. emu uprawnionemu do samodzielnego reprezentowania "A". Spółka Jawna decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. określającej reprezentowanej przezeń Spółce w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł. Fakt doręczenia tej decyzji skarżącemu w dniu [...] r. ( osobisty odbiór) wynika z akt administracyjnych. Organ podatkowy prawidłowo zatem ustalił, że wobec doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r., termin do złożenia odwołania upływał z dniem [...] r. O przesłankach przywrócenia terminu stanowi art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 tej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei, art. 162 § 2 O.p ustawy stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Należy przy tym wskazać również na treść art. 163 § 2 O.p, zgodnie z którym w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Sąd w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 162 i 163 O.p. przez wadliwą ocenę okoliczności faktycznych i odmowę przywrócenia terminu z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu w okolicznościach wykazywanych przez skarżącego. Powołany wyżej art. 162 O.p. przewiduje cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Po pierwsze przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Druga przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Sąd podziela stanowisko organu co do stwierdzenia, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy należy pojmować w sposób obiektywny. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. A zatem chodzi tu o okoliczności wyjątkowe, które uniemożliwiły dochowanie terminu. Skarżący powołuje się na niemożność dochowania terminu do złożenia odwołania wywołaną złym stanem zdrowia psychicznego uniemożliwiającym mu normalne funkcjonowanie w tym także prowadzenie spraw Spółki. W szczególności fakt niedochowania terminu tłumaczy niezdolnością do pracy potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, spowodowaną nasileniem objawów choroby. Niezdolność skarżącego do pracy w dniach od [...] r. do dnia [...] r. nie jest kwestionowana, przy czym skarżący nie był chory obłożnie, a jego choroba nie była nagła. Z zaświadczenia lekarskiego - druku ZUS ZLA wynika, że chory może chodzić. Oprócz tego, skarżący otrzymał również na swoją prośbę zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r. wystawione przez tego samego lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii, z którego wynika, że W. R. zgłosił się celem leczenia, bez badań i dokumentacji leczenia, otrzymał leki przeciwdepresyjne ze wskazaniem do zgłoszenia się [...] r. celem kontynuowania leczenia. z dokumentu tego nie wynika konieczność przebywania w domu przez 3 tygodnie, na którą powołuje sie skarżacy. Należy zatem zauważyć, że skarżący rozpoczął leczenie [...] r., tj. przed upływem terminu, przewidzianego do wniesienia odwołania od decyzji, ale wówczas jego stan zdrowia nie wymagał zwolnienia od pracy. Zarówno przed jak i w czasie późniejszego zwolnienia lekarskiego skarżący mógł chodzić. A zatem samo rozpoczęcie leczenia w warunkach ambulatoryjnych nie wymagające izolacji i nie ograniczające zdolności poruszania się i tym samym nie uniemożliwiające wykonywania pracy, w ocenie Sądu rozpatrującego sprawę nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Sąd w pełni podziela zatem argumentację organu podatkowego w przedmiotowej kwestii. Przywracanie terminu w trybie art. 162 ustawy O.p. nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. Organ podatkowy ma obowiązek przywrócenia terminu, jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ podatkowy obowiązany jest ustalić, jaka była przyczyna uchybienia terminu, a w razie potrzeby, kiedy przyczyna ta ustała, ewentualnie wezwać podatnika, aby okoliczności te wykazał (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1998 r., I SA/Lu 958/97, Temida (CD), Sopot 2002). Należy zauważyć, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie wbrew zarzutom skarżącego, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie został uprawdopodobniony. Skarżący nie uprawdopodobnił niemożności wykonywania pracy i zajmowania się sprawami Spółki w okresie od [...] r. do [...] r. Przeciwnie, z zaświadczeń lekarskich można wnioskować, że w tym czasie mógł się poruszać i kontaktować z innymi osobami przynajmniej w zakresie zlecenia prowadzenia spraw Spółki, w tym dopełnienia terminowych czynności. Należy przy tym pamiętać, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji kiedy obiektywnie zaistniała przesłanka braku winy pozbawia stronę konstytucyjnego prawa do rozpoznania jego sprawy przez organ administracji publicznej drugiej instancji, jak również prawa do kontroli przez sąd administracyjny ostatecznego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem. Zgodnie z art. 194 ustawy O.p, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Wskazane przepisy nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Niewątpliwie zaświadczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym sporządzonym przez inną jednostkę niż organ władzy publicznej – uprawnionego lekarza, jest to dokument stanowiący dowód tego co zostało w nim stwierdzone, posiadający przymiot dokumentu urzędowego korzystającego z domniemania prawdziwości. W przedmiotowej sprawie treść zaświadczenia lekarskiego dokumentującego niezdolność do pracy skarżącego nie jest kwestionowana. Treść tego dokumentu jest czytelna jasna i nie wymaga wykładni. Wyraźnie wynika z niego, że w okresie niezdolności do pracy tj. od [...] do [...] r. skarżący mógł chodzić. W czasie trwania zwolnienia lekarskiego skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu i odwołanie, tym bardziej więc mógł dopełnić terminowej czynności gdy nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz. 741) stanowi, że zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub konieczności osobistego sprawowania przez pracownika opieki nad chorym członkiem rodziny, wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny. Przy wystawianiu ubezpieczonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Zaświadczenie lekarskie wystawia lekarz prowadzący leczenie, na okres, w którym ubezpieczony ze względu na stan zdrowia powinien powstrzymać się od pracy, jednak nie dłuższy niż do dnia, w którym niezbędne jest przeprowadzenie ponownego badania stanu zdrowia ubezpieczonego. Zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Lekarz wystawia zaświadczenie lekarskie na formularzu, według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wskazany formularz posiada zapis: Poufne Druk Ścisłego Zarachowania, a według zawartego w nim objaśnienia 6), pole 16 wypełnia się następująco: chory powinien leżeć – 1, chory może chodzić – 2. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w okresie od [...]r. do [...] r. był chory, ale ze wskazaniem, że może chodzić, co wynika wprost z dokumentu – zaświadczenia "B" wydanego przez lekarza psychiatrę W. W.. Jest to dokument urzędowy stanowiący dowód tego co zostało w nim stwierdzone, posiadający przymiot dokumentu urzędowego korzystającego z domniemania prawdziwości. Zaświadczenia lekarskiego nie można interpretować rozszerzająco. Nie można zatem zakładać, że przed wystawieniem tego dokumentu skarżący nie mógł pracować. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ponieważ z niczego nie wynika, poza jego własnymi wyjaśnieniami, aby obiektywnie rzecz biorąc zły stan zdrowia uniemożliwiał mu opuszczanie mieszkania, kontakt z innymi osobami, a więc, że zachował wymagany miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy oraz to, że nie dopuścił się chociażby lekkiego niedbalstwa, niedbalstwa, jak również brak było winy nieumyślnej. W ocenie Sądu samo twierdzenie skarżącego, że zły stan zdrowia uniemożliwiał mu normalne funkcjonowanie nie jest uprawdopodobnieniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu jako całkowicie gołosłowne i subiektywne. Zaświadczenie lekarskie, jakie zostało przedłożone, wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego. Przy wystawianiu ubezpieczonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Skarżący zgłosił się do lekarza, który jest specjalistą psychiatrą i specjalistą medycyny pracy. Gdyby zachodziła konieczność zwolnienia skarżącego od pracy przed [...] r., wynikałoby to z dokumentacji lekarskiej. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że trafne są twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej w K. , iż w przypadku skarżącego brak jest uprawdopodobnienia istnienia niezawinionej przyczyny uchybienia terminowi. Ponadto organ ten słusznie zauważa, że stroną postępowania jest "A" Spółka Jawna. W. R. nie był zatem jedyną osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki. Z KRS wynika bowiem, że każdy ze wspólników jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, że jeśli uchybienie terminu procesowego nastąpiło z powodu choroby to uprawdopodobnienie, o jakim mowa w art. 162 § 1 O.p. następuje zawsze wtedy kiedy zainteresowany, który skorzystał ze świadczenia zdrowotnego do podania o przywrócenie terminu dołączy medyczny dokument indywidualny zewnętrzny będący zaświadczeniem (orzeczeniem, opinią lekarską), o jakim mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. Nr 252, poz. 1697), z którego wynika, że pacjent nawet w ostatnim dniu terminu nie mógł dokonać czynności procesowej osobiście z powodu jego chorobowego stanu klinicznego będącego rozstrojem zdrowia powodującym zakłócenie prawidłowego funkcjonowania organizmu ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r., sygn. III SA/Gl 546/11). Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku. W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadził organ podatkowy z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.