III SA/Gl 291/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A Sp. z o.o. w J. pismem z dnia 23 lutego 2017 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] dotyczącej zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Spółka wniosła o wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniono, że A Sp. z o.o. w J. świadczyła usługi na powierzonym ruchomym majątku rzeczowym na składzie podatkowym, organ celny, wskazał jako przyczynę zaległości w zobowiązaniach podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług które to zobowiązanie wynikało jedynie z decyzji orzekającej odpowiedzialność osób trzecich i nie zostało poprzedzone wydaniem decyzji określającej wysokość należnego podatku od towarów i usług przez organ podatkowy . Podniesiono, że działalność gospodarczą na składzie podatkowym rozpoczęto w miesiącu wrześniu 2016 r. w zakresie świadczenia usług wytwarzania [...] w całości z materiału powierzonego. Spółka wskazała, że koszty uruchomienia składu podatkowego zamknęły się kwotą ok. [...] zł, a koszty operacyjne prowadzenia działalności wynoszą ok. [...] zł miesięcznie i nie zmniejszą się przy braku możliwości wykonywania przetworzenia, ponieważ w skład tych kosztów wchodzą spłaty zaciągniętych kredytów oraz leasingów na urządzenia, podatek od nieruchomości wymagany również w miesięcznych ratach, w przypadku gdy płatnikiem jest Spółka. Wyjaśniono, że Spółka prowadząc działalność w stosunkowo krótkim okresie od momentu jej rozpoczęcia nie zdążyła spłacić zobowiązań finansowych. Podkreślono, że Spółka popada w niewypłacalność, bowiem nie może świadczyć usług przetworzenia, a ponadto pociągnie za sobą w konsekwencji inny podmiot tj. właściciela obiektu -bazy, z którym to jest związane zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego . Zaakcentowano, że obecnie A Sp. z o.o. w J., że względu na prowadzenie sporu od 26 stycznia 2017 r. nie funkcjonuje jako podmiot gospodarczy i nie uzyskuje przychodów, które uniemożliwiają ponoszenie bieżących kosztów funkcjonowania. Do czasu rozstrzygnięcia skargi do WSA wnioskodawca nie ma możliwości finansowych do utrzymania wynajętego obiektu wyspecjalizowanie przystosowanego do prowadzenia przetworzenia na statusie zezwolenia składu podatkowego. Prowadzenie tego rodzaju działalności jest ściśle związane z miejscem określonym w zezwoleniu na prowadzenie składu podatkowego i grozi wypowiedzeniem umowy najmu obiektu i spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne i faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotne i trwałe zmiany rzeczywistości, gdyż właściciel obiektu wynajmie go innemu podmiotowi i nie będzie możliwości powrotu do stanu poprzedniego w razie uwzględnienia skargi, która jest ściśle związana z miejscem świadczenia usług dla których niezbędne jest posiadanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Utrata przedmiotowego obiektu, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym, będzie skutkował utratą przedmiotu świadczenia czyli usług przetworzenia. Oznacza to szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, również problematyczne może być odzyskanie dotychczasowych kontrahentów. Do wniosku nie dołączono żadnej dokumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Zauważyć należy, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Wniosek Strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty żadną dokumentacją obrazującą sytuację finansową działalności prowadzonej przez A Sp. z o.o. w J., co w rezultacie uniemożliwiło Sądowi ocenę wpływu wykonania tej decyzji na sytuację majątkową Strony skarżącej. Zauważyć bowiem należy, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudno jest bowiem na podstawie samych tylko twierdzeń strony niezobrazowanych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym ustalić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony. W konsekwencji brak powyższych danych w połączeniu z niedołączeniem stosownych dokumentów do wniosku uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Wbrew także stanowisku strony, ciążący na niej obowiązek wynikający z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do gołosłownego twierdzenia, że wykonanie decyzji grozi stronie wyrządzeniem znacznej szkody i dojdzie do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić. Poza tym sama szkoda, powstała z tytułu wykonania świadczenia publicznoprawnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro Strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczna szkodę". Strona nie wykazała istnienia argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, wówczas także będzie badana kwestia ewentualnego przedawnienia. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.