III SA/Gl 309/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 lutego 2024 r. nr SKO.K/41.3/7/2024/103/AW w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z 28 lutego 2024 r., znak: SKO.K/41.3/7/2024/103/AW Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO w Katowicach; organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta T. z 6 grudnia 2023 r., znak: [...] i orzekło co do istoty sprawy poprzez cofnięcie A. K. (dalej: skarżący; strona) uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, A, D, BE, CE, DE, T na okres trzech lat, który - po uwzględnieniu okresu zatrzymania prawa jazdy zaliczonego przez sąd na poczet orzeczonej kary: od 10 lipca 2022 r. do 7 czerwca 2023 r. - biegnie od 20 września 2023 r. do 23 października 2025 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 10 października 2023 r. do Prezydenta Miasta T. (dalej: organ pierwszej instancji) wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r., [...], w którym został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie to zaopatrzono w zmiankę o prawomocności i wykonalności z dniem 20 września 2023 r. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (aktualny tekst jedn. z 10 lipca 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1210; dalej: u.k.p.) na mocy decyzji z 6 grudnia 2023 r., znak: [...] orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, A, D, BE, CE, DE, T na okres trzech lat, liczony od 10 lipca 2022 r. do 10 lipca 2025 r. włącznie. Pismem z 21 grudnia 2023 r. (wpływ do organu pierwszej instancji – 22 grudnia 2023 r.) skarżący wniósł odwołanie, w którym żądał uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wskazał, że w sprawie, w której orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów wniósł kasację, a jej istotnym elementem jest niezastosowanie zasad "wskazanych w rozważaniach faktyczno-prawnych Trybunału Konstytucyjnego", który w wyroku z 4 lipca 2023 r. sygn. akt SK 23/21 badał konstytucyjność dwóch przepisów, a mianowicie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt u.k.p. Następnie skarżący wskazał, że posiada "11 kategorii prawa jazdy, do popełnienia czynu zabronionego doszło wyłącznie w 1 z nich, stąd orzeczony zakaz jest wysoce niewspółmierny do sytuacji i nie może zostać w żaden sposób zaakceptowany". Decyzją z 28 lutego 2024 r., znak: SKO.K/41.3/7/2024/103/AW organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta T. z 6 grudnia 2023 r., znak: [...] oraz orzekł co do istoty sprawy poprzez cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, A, D, BE, CE, DE, T na okres trzech lat, który - po uwzględnieniu okresu zatrzymania prawa jazdy zaliczonego przez sąd na poczet orzeczonej kary: od 10 lipca 2022 r. do 7 czerwca 2023 r. - biegnie od 20 września 2023 r. do 23 października 2025 r. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że ustalenia organu pierwszej instancji co do stanu faktycznego sprawy są prawidłowe. Prezydent Miasta T. nie uwzględnił jednak w treści rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy ram czasowych stanu cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, zgodnie z treścią zapadłego w tej sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia sądu i obowiązujących przepisów prawa. SKO stwierdziło zatem, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, skoro zaskarżona decyzja wydana została przez właściwy organ, a rozstrzygnięcie sprawy, pomimo dostrzeżonych uchybień, nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, to SKO uchylając decyzję organu pierwszej instancji w całości orzekło co do istoty sprawy poprzez cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, A, D, BE, CE, DE, T na okres trzech lat, który po uwzględnieniu okresu zatrzymania prawa jazdy zaliczonego przez sąd na poczet orzeczonej kary, tj. od 10 lipca 2022 r. do 7 czerwca 2023 r. - (332 dni) biegnie od 20 września 2023r. (tzn. od uprawomocnienia orzeczenia) do 23 października 2025 r. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zachodzi wynikająca z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przesłanka cofnięcia stronie uprawnienia do kierowania pojazdami, która nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o tej treści. Ze względu na formułę przepisu "starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia", rozstrzygnięcie w tej materii ma bowiem charakter aktu związanego, tzn. w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję o określonej treści. Reformując zaskarżoną decyzję z 6 grudnia 2023 r. organ odwoławczy przy tym uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca uwzględnienie, wynikającego z art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius. Zgodnie z jego treścią SKO w Katowicach nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Tymczasem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ pierwszej instancji orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów wobec strony na okres krótszy niż wynikało to z wyroku sądu. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. z 21 marca 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 706; dalej: k.k.w.) organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Dlatego też, w ocenie SKO w Katowicach, organ pierwszej instancji rażąco naruszył przepis art. 182 § 2 k.k.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Natomiast ewentualne pominięcie ww. regulacji przez organ odwoławczy, a co za tym idzie powielenie błędu organu pierwszej instancji, w istocie oznaczałoby ponowne rażące naruszenie tej normy. W świetle przedstawionych wyżej argumentów, w ocenie organu odwoławczego, należało pominąć w ramach postępowania odwoławczego zasadę reformationis in peius. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach), strona zaskarżyła decyzję SKO w Katowicach w zakresie pkt 2 (drugiego) zarzucając naruszenie przepisów materialnych tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.k. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.k. W konsekwencji skarżący wnosił o "uchylenie zaskarżonego postanowienia". W ocenie strony SKO w Katowicach działając w ramach kontroli odwoławczej orzekło co do istoty niesłusznie pozbawiając go prawa do prowadzenia pojazdów w zakresie wszystkich kategorii. Przepis ten, zdaniem skarżącego, został uznany za niekonstytucyjny zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (TK) o sygnaturze SK 23/21 (Legalis nr 2958275). Jak dalej argumentował skarżący Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.k. w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.k. w zakresie, w jakim pozbawia, osoby posiadające uprawnienia do kierowania, pojazdami mechanicznymi określonych kategorii prawa jazdy prawa do odzyskania dokumentu, potwierdzającego posiadanie tego rodzaju uprawnień odnośnie do pojazdów mechanicznych, co do których nie orzeczono wobec nich środka karnego w postaci zakazu ich prowadzenia, jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zapis ten prowadzi, w opinii strony, do wniosku że orzeczenie SKO w Katowicach jest nieprawidłowe i podlega uchyleniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze, jak również wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazano, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o jakim pisano w skardze ma zastosowanie do sytuacji skarżącego (por. karta nr 25 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego mających wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 182 § 2 k.k.w. Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie zaś z art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Cytowany powyżej przepis art. 182 k.k.w. stanowi zatem normę prawa materialnego do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo że jest w akcie prawnym zawierającym przepisy prawa karnego, nienależącym do systemu prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2019 r., I OSK 1833/18, Legalis nr 2245161). Przepis ten wskazuje organ administracji zobowiązany do wydawania rozstrzygnięcia w orzeczonym przez sąd zakresie. Organ ten wykonując wyrok jest związany jego treścią, a więc może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na ściśle wskazany okres wynikający z treści wyroku i w określonym przez sąd zakresie i w tym też okresie nie może wydać tych uprawnień (por. K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy, Komentarz, Lex 2014, uwagi do art. 182 teza 3; także: wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2017 r., VII SA/Wa 2105/16, Legalis nr 1726803). Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że to sąd powszechny, a nie organ administracji, orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz ten dotyczy. Dopiero orzeczenie sądu powszechnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów - w orzeczonym zakresie - przez właściwy organ. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego w T. [...] z 7 czerwca 2023 r., [...] uznano A. K. (K.) za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w dniu 10 lipca 2022 r. w T., na drodze publicznej [...] prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki Opel Vectra o numerze rejestracyjnym [...] znajdującym się w stanie nietrzeźwości 0,47 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. z 7 grudnia 2023 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.; dalej: k.k.). Na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono w stosunku do ww. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Od powyższego wyroku obrońca A. K. wniósł apelację. Przy czym na mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. z 20 września 2023 r., [...], utrzymano w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. W związku z czym wyrok Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r., [...] stał się prawomocny z dniem 20 września 2023 r. i podlega wykonaniu. Powyższy środek karny został orzeczony na podstawie art. 42 § 2 k.k. Zgodnie z art. 42 § 1 k.k, sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Stosownie zaś do art. 42 § 2 k.k, sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177. Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w T. z 3 października 2023 r. i dołączonego doń odpisu wyroku tego sądu jest on prawomocny od 20 września 2023 r. zatem podlega wykonaniu w myśl art. 182 k.k.w. przez właściwy organ, który będąc związany prawomocnym orzeczeniem sądu karnego musi je wykonać, wdrażając tryb administracyjny w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie niewątpliwie zatem zachodziły podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień skarżącemu na podstawie art. 182 k.k.w. i art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Zaskarżona decyzja SKO w Katowicach jest zatem zgodna z obowiązującym prawem. Odnosząc się natomiast do stanowiska strony prezentowanej w skardze złożonej do WSA w Gliwicach oraz stanowiska przedstawionego w toku postępowania administracyjnego (por. uzasadnienie odwołania z 21 grudnia 2023 r.) należy dostrzec, że wyrażenie w "orzeczonym zakresie" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów (czyli kategorii pojazdów do których odnosi się zakaz). W niniejszej sprawie, co wynika z pkt 2 (drugiego) sentencji wyroku Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r., [...], orzeczono wobec A. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Skoro przedmiotowy wyrok jest prawomocny, to tym samym wiąże orzekające w sprawie organy administracji publicznej, a także sąd administracyjny (art. 11 p.p.s.a.). Dlatego też nie można zaakceptować stanowiska strony, aby doszło do naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji SKO w Katowicach, poprzez zastosowanie środka prawnego "wysoce niewspółmiernego do sytuacji". Organy administracyjne nie są uprawnione do kwestionowania prawomocnych orzeczeń sądu powszechnego, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest dodatkową (kolejną) instancją służącą do zmiany orzeczenia sądu powszechnego. Przyjąć należy, że pojęcie w "orzeczonym zakresie" obejmuje również okres na jaki sąd (powszechny) orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Oznacza to, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle oznaczony, określony datami: początkową i końcową, okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 698/09; wyrok WSA w Gdańsku z 5 listopada 2009 r., III SA/Gd 348/09, Legalis nr 234108; wyrok WSA w Gliwicach z 16 grudnia 2019 r., II SA/Gl 1219/19, Legalis nr 2270158). Nadto tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji), nie zaś w jej uzasadnieniu. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem (M. Romańska (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, (red. H. Knysiak - Molczyk) wyd. elektr. LEX, uwagi do art. 107 teza 4). Musi ten obowiązek określać konkretnie, całościowo bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, gdyż w przeciwnym wypadku decyzja może być niewykonalna (por. wyrok NSA z 27 czerwca 1996 r., SA/Gd 1537/95, LEX nr 44086; wyrok NSA z 27 czerwca 2003 r., I SA 215/02, LEX 149489). W niniejszej sprawie A. K. dokument uprawniający do prowadzenia pojazdów zatrzymano w dniu 10 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy w T. w wyroku z 7 czerwca 2023 r., w pkt 3 (trzecim) orzekł przy tym na mocy art. 63 § 4 k.k., że na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od 10 lipca 2022 r. do 7 czerwca 2023 r. W związku z czym prawidłowo SKO w Katowicach w ramach zaskarżonej decyzji uwzględniło okres zatrzymania prawa jazdy zaliczonego przez sąd powszechny na poczet orzeczonej kary, tj. od 10 lipca 2022 r. do 7 czerwca 2023 r. (332 dni), a następnie orzekło, że biegnie ono od 20 września 2023 r. (tj. od momentu uprawomocnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji) do 23 października 2025 r. W tym zakresie stanowisko organu odwoławczego jest należycie uzasadnione w treści zaskarżonej decyzji, a dokonane obliczenia są prawidłowe. Metodologię dokonanych obliczeń organ odwoławczy powtórzył zresztą w odpowiedzi na skargę, a Sąd niniejszym podziela ich prawidłowość. Odnosząc się natomiast do stanowiska organu odwoławczego co do potrzeby wydania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy orzeczenia reformacyjnego trzeba dostrzec, że SKO w Katowicach wykonując prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w T., związany jest m.in. w zakresie terminu podanego w orzeczeniu sądu, co z kolegi oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami następuje na konkretnie wskazany okres. Organ administracji nie ma możliwości rozszerzania, ani zwężania orzeczonego przez sąd powszechny zakazu. W przeciwnym razie doszłoby bowiem do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, na co prawidłowo powoływał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy (art. 139 k.p.a.). Stanowisko SKO w Katowicach zostało przy tym należycie uzasadnione, a Sąd administracyjny niniejszym je akceptuje. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się przy tym, że organy administracji oraz sądy administracyjny związane są ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. (m.in.: wyrok WSA w Gliwicach z 28 lutego 2020 r., II SA/Gl 1656/19, Legalis nr 2391553; wyrok WSA w Opolu z 20 lutego 2018 r., II SA/Op 489/17, Legalis nr 1731446). Nie mają w tym zakresie dowolności i obowiązane są cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, zgodnie z treścią danego wyroku wydanego przez sąd powszechny (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 maja 2023 r., II SA/Gl 54/23, Legalis nr 2925642). Zatem nie można uznać, że SKO w Katowicach w zaskarżonej decyzji orzekło poza zakres wynikający z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r. (utrzymanego na mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. z 20 września 2023 r., [...]). W nawiązaniu do zarzutu skargi, który akcentuje naruszenie przez organ odwoławczy art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. (uznane za niekonstytucyjne zgodnie z wyrokiem TK o sygnaturze SK 23/21), trzeba zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez skarżącego wyroku, uznał ww. przepisy za niezgodne z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, ale tylko w zakresie, w jakim pozbawiano osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi określonych kategorii prawa jazdy, prawa do odzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie tego rodzaju uprawnień odnośnie do pojazdów mechanicznych, co do których nie orzeczono wobec nich środka karnego w postaci zakazu ich prowadzenia. Tymczasem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie kwestionuje na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, że na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r., [...] orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (art. 42 § 2 k.k.). Organ odwoławczy tym samym nie przekroczył zakresu, w jakim orzeczono wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (pkt 2 sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T. z 7 czerwca 2023 r., [...]). Powołane przez stronę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Należało zatem przyjąć, że zaskarżona decyzja SKO w Katowicach została wydane zgodnie z prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.