III SA/Gl 347/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (uchylenia decyzji i umorzenia postępowania) oddala skargę. . Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. , na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 208 § 1 w zw. z art. 235 i art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., powoływana dalej jako ustawa O.p.) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. powoływana dalej jako u.g.h. lub ustawa), uchylił własną decyzję wydaną w pierwszej instancji z dnia [...] r., nr [...] , odmawiającą ""A" " Spółce z o.o. z siedzibą w C. zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] , udzielającej tej Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry i umorzył postępowanie w sprawie. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. udzielił Spółce z o.o. ""A" " zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] . Wnioskiem z dnia [...] r. Spółka wystąpiła o zmianę lokalizacji punktu gier ze "B" położonego w O. na "C" , położony w Ś. na [...] . Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił zmiany decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry. Wskazując na przepisy art. 8, art. 118 i art. 135 u.g.h. oraz na art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracji stwierdził, że zmiana lokalizacji punktu gier jest niedopuszczalna. Od ww. decyzji Spółka, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i orzeczenia zgodnie z wnioskiem ewentualnie domagała się przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Decyzji zarzucono naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie przy uwzględnieniu technicznego charakteru przepisu; naruszenie art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy z 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego poprzez zastosowanie przepisu nieobowiązującego w zw. z brakiem jego notyfikacji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną. Dyrektor Izby Celnej w K. uzasadniając swoje stanowisko poinformował, że decyzją z dnia [...] r,. nr [...] ,. cofnął Spółce zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] i decyzję tę doręczono Spółce w dniu [...] r. W związku z zaistniałą sytuacją organ administracji nie może rozpatrzyć merytorycznie wniosku Spółki z dnia [...] r. z powodu braku podstawy prawnej i faktycznej orzekania w przedmiocie tego wniosku. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego należało postępowanie w sprawie umorzyć i jednocześnie wyeliminować z obrotu prawnego decyzję wydaną w pierwszej instancji. Zdaniem organu nieostateczna decyzja wydana w pierwszej instancji, cofająca Spółce zezwolenie, zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej, wiąże organ od momentu wprowadzenia jej do obrotu prawnego. Każda jej zmiana może nastąpić w trybie przewidzianym przez przepisy postępowania i do czasu pozostawania decyzji w obrocie prawnym organ jest tą decyzją związany. Ponieważ Spółce cofnięto zezwolenie, przestał istnieć przedmiot postępowania objęty jej wnioskiem. Od decyzji organu odwoławczego "A" Sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie tożsamych przepisów co w odwołaniu, a nadto art. 208 § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gry na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Reasumując powyższe należy więc zauważyć, że kontrola ta realizowana jest w wymiarze odnoszącym się do: oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej procedury oraz respektowania reguł kompetencji. Następuje więc przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem. Operując metodyką kontroli wykładni prawa w odniesieniu do stanowiącego przedmiot kontroli zaskarżonego aktu, sąd administracyjny ocenia jego legalność w zakresie odnoszącym się do kompetencyjno - proceduralnych podstaw działania organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie oraz materialnoprawnych podstaw jego wydania, kontrolując prawidłowość ich wykładni oraz prawidłowość ich zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 217/11, LEX nr 1137919). Oznacza to, że sprawowanie kontroli oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, oceniania zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego i unijnego. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralnego, czy decyzja nieostateczna o cofnięciu zezwolenia Spółce na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] wiązała organ administracji w sprawie zmiany tego zezwolenia w zakresie lokalizacji punktu wykonywanych gier. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, decyzja o cofnięciu zezwolenia ma skutek dalej idący od decyzji w postępowaniu o zmianę zezwolenia i jako taka wiąże organ w sprawie niniejszej. Stosownie do przepisu art. 212 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Zdanie drugie tego przepisu nie ma jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W sprawie cofnięcie zezwolenia skarżącej na wykonywanie przez nią przedmiotowej działalności gospodarczej, aczkolwiek decyzją nieostateczną, ustanowiło dla Spółki taki stan faktyczny, w którym możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] została przez organ administracji zanegowana. Decyzję tę wydał ten sam organ administracji publicznej, który wydał decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie. Decyzja taka istnieje w obrocie prawnym od momentu jej doręczenia stronie. W odróżnieniu od sformułowanej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznej, wskazana norma prawna - statuując zasadę tak zwanej stabilizacji treści decyzji - dotyczy decyzji podejmowanych w obu instancjach, a zatem odnosi się także do decyzji nieostatecznej. W chwili doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym jej treścią stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony - do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i trybie prawem przepisanym, a więc na skutek uchylenia decyzji w postępowaniu odwoławczym, w postępowaniu o wznowienie postępowania lub w trybie nadzwyczajnym (uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności decyzji). Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje bowiem utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym. Związanie to ustaje dopiero po zmianie lub uchyleniu decyzji (stwierdzeniu nieważności). (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2010, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2010, s.891). Związanie organu decyzją oznacza, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego nie wyeliminowaną. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. wydanym w sprawie II GSK 639/12 (dostępny na www.orzeczenia.gov.pl) pomiędzy sprawą o cofnięcie zezwolenia i sprawą o zmianę punktu gier, a więc sprawą o zmianę zezwolenia, zachodzi tożsamość, jednolitość materialna. W takich warunkach prowadzenie równolegle obu spraw (dwóch postępowań) prowadziłoby do niedopuszczalnego zniesienia owej tożsamości i do merytorycznego konfliktu pomiędzy tymi sprawami. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podzielając powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego uważa, iż związanie organu decyzją administracyjną (art. 212 Ordynacji podatkowej) wyraża się nie tylko w sferze gwarancyjnej rozumianej, jako zakaz zmiany decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego, lecz także jako związanie organu tą decyzją w sprawach kształtujących treścią tej decyzji sytuację prawną i faktyczną strony. Organ administracji musi uwzględniać skutki prawne, jakie z treści wprowadzonych do obrotu prawnego rozstrzygnięć wynikają. Tym samym, orzekając w sprawie wniosku skarżącej Spółki Dyrektor Izby Celnej w W. był już związany treścią wprowadzonej do obrotu prawnego swojej wcześniejszej decyzji o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż nie została ona jeszcze zmieniona ani uchylona we właściwym postępowaniu. Istniała wobec tego formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany zezwolenia skoro zostało ono cofnięte, gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w końcowej części uzasadnienia wymienionego wyroku: "...wcześniejsze cofnięcie spółce zezwolenia na prowadzenie gier, bez względu na jego wykonalność, ostateczność, czy też prawomocność uniemożliwia, właśnie z tego powodu, prowadzenie postępowania i merytoryczne rozpatrzenie żądania dotyczącego modyfikacji cofanego zezwolenia". Stosownie więc do art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ administracji zasadnie wydał zaskarżoną decyzję administracyjną uchylając decyzję wydaną pierwszej instancji o odmowie zmiany punktu gier i umarzając postępowanie w sprawie. Wniosek o zmianę lokalizacji punktu gier, to uprawnienie mieszczące się i wynikające z decyzji zezwalającej na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W sytuacji zatem, w której uprawnienie podstawowe zostało skarżącej cofnięte, brak było podstaw do procedowania przez organ administracji w zakresie objętym tym uprawnieniem. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w podobnych sprawach m.in. przez NSA w sprawie sygn. II GSK 639/12, WSA w Olsztynie w sprawie sygn. II SA/Ol 121/14, czy też przez WSA w Warszawie, sygn. VI SA/Wa 1675/13. Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.