III SA/Gl 403/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędziowie Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant sek. sąd. Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006r. przy udziale - sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Sp. z o.o. z/s w L., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...]. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podkreślił, iż po wnikliwym przeanalizowaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 536/04 uznał, iż ponieważ wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 535/04 Sąd uchylił decyzję w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. w wysokości [...], to uznał tym samym za prawidłową deklarację VAT-7 złożoną prz4ez Spółkę za ten miesiąc. W tym stanie rzeczy nie wystąpiła przesłanka z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Uwzględniając zatem stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 535/04 uchylono decyzję w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. W skardze z dnia [...] skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, iż zaskarżona decyzja jest czwartą wydaną w tej sprawie, których treść jest identyczna i nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego. Wyraziła też pogląd, iż wydawanie decyzji kasacyjnych stało się praktyką rutynową i prowadzi do przewlekłości postępowania, a stosując się do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ odwoławczy, zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej, winien orzec co do istoty sprawy lub umorzyć postępowanie w sprawie. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnicy stron postępowania wnosili jak w skardze i w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej zarzucić, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył obowiązujące przepisy prawa proceduralnego. Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, iż decyzja ta została wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż: "Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.". Nie ulega przy tym wątpliwości, iż usytuowanie tej normy prawnej w § 2 art. 233, oznacza, iż wydanie decyzji kasacyjnej jest wyjątkiem od rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 1, przy czym nie jest to decyzja kasacyjna typowa, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2. Wyeksponować zatem należy, iż decyzje kasacyjne podejmowane na podstawie art. 233 § 2 mogą zapaść wyłącznie w sytuacji, która została zakreślona tym przepisem, a więc w sytuacji gdy niezbędne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, przy czym na organie odwoławczym spoczywa obowiązek wskazania okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż wyłącznie przesłanka przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej (por. B. Adamiak, Ordynacja podatkowa – Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2003, str. 743,744). Dodać też trzeba, iż organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie powołanego przepisu nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się, bowiem decyzja w tej sprawie należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do treści zaskarżonej decyzji uznać trzeba, iż decyzja kasacyjna podjęta w niniejszej sprawie nie narusza art. 233 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przede wszystkim podkreślić należy, iż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego jest efektem zakwestionowania prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług. Tak więc decyzja wydana w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego jest ściśle związana z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji wymiarowej. Skoro zatem w tym trybie została uchylona decyzja wymiarowa, to organ odwoławczy uchylając decyzję w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego powołał tą samą podstawę prawną. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wynik postępowania w tej sprawie jest ściśle uzależniony od rozstrzygnięcia podjętego w zakresie określenia różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r.. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, iż skoro w wyroku z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt III SA/Gl 402/06 Sąd uznał prawidłowość decyzji kasacyjnej podjętej w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku, to ocena ta ma również zastosowanie do decyzji wydanej w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko taka przesłanka, zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnia uchylenie decyzji w postępowaniu sądowym. W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę oddalił.