III SA/Gl 414/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi L.W. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] roku nr [...] Rada Gminy R. wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z radną L. W. zatrudnioną w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w R. przy ul. [...] na stanowisku specjalisty pracy socjalnej. Rada Gminy działała na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. Z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.). Uchwała była wynikiem wniosku kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną, w którym wskazano przyczyny w związku z którymi pojawiła się konieczność rozwiązania stosunku pracy z radną i nie były to przyczyny związane z wykonywaniem przez L. W. obowiązków radnego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że po zapoznaniu się z wnioskiem pracodawcy o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną gminy należy uznać, że jest on zasadny. Wniosek zawierał argumentację, która potwierdzona została obszerną dokumentacją. Wynikało z niej, że w związku ze zgłoszeniami pracowników GOPS w R. w przedmiocie uporczywego i nagannego zachowania wobec nich przez skarżącą stanowiącego naruszenie przez nią zasad współżycia społecznego oraz obowiązków pracowniczych powołana została "Komisja w sprawie naruszenia obowiązków pracowniczych oraz mobbingu w GOPS w R.". Miała ona na celu potwierdzenie zasadności złożonych przez pracowników GOPS zawiadomień. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Komisja stwierdziła, że radna dopuściła się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegających na nieprzestrzeganiu regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku, nieprzestrzeganiu zasad współżycia społecznego, dopuszczeniu się wobec pracowników zachowań noszących znamiona mobbingu. Działania radnej miały być w pełni umyślne, długotrwałe, uporczywe i powodujące całkowitą dezorganizację pracy GOPS. Podważały one autorytet pracodawcy oraz pozostałych współpracowników, ich życie prywatne. W uzasadnieniu wskazano, że jedynym skutecznym środkiem umożliwiającym przywrócenie w GOPS w R. obowiązywania zasad współżycia społecznego jest rozwiązanie z radną umowy o pracę. Skala zachowań radnej miała uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w oparciu o art. 52 k.p. W uzasadnieniu uchwały zwrócono uwagę również na to, że radna naruszyła podstawowy obowiązek pracownika jakim jest przestrzeganie czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy. L. W. nie uzyskała zgody na urlop bezpłatny, a mimo tego nie stawiła się we wskazanych dniach w pracy. Nieobecność nie została usprawiedliwiona. Rada Gminy uznała, że radna dopuściła się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, a zamiar rozwiązania umowy o pracę nie ma żadnego związku z wykonywaniem funkcji radnej w Radzie Gminy R.. Uchwała Rady Gminy nr [...] stała się przedmiotem skargi radnej L. W. reprezentowanej przez radcę prawnego E. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały, wstrzymanie jej wykonania, zasądzenie od Rady Gminy na rzecz skarżącej kosztów postępowania dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych dowodów zaskarżono skargę w całości zarzucając organowi; 1) naruszenie przepisów prawa procesowego; a to naruszenie art. 7 w zw. Z art, 8 w zw. z art. 77§1 w zw. z art. 80 k.p.a. wyrażające się w braku wyczerpującego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z przepisami prawa oraz w sposób niebudzący zaufania organów administracji, co w szczególności przejawiało się w nieuwzględnieniu faktu, iż wyłączną przyczyną zamiaru rozwiązania runowy o pracę z radnym są zdarzenia związane z wykonywaniem funkcji przez radnego; 2) naruszenie prawa materialnego: a) art. 25 ustawy o samorządzie gminnym: poprzez brak zbadania zasadności wniosku Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. (dalej: pracodawca) w sprawie wyrażenia przez Radę Gminy R. zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oraz nie wyjaśnieniu rzeczywistych okoliczności złożonego wniosku, a tym samym brak realizacji obowiązku jaki spoczywał na Radzie Gminy w zakresie zbadania i dokonania właściwej analizy faktycznych okoliczności będących podstawą złożonego wniosku oraz zbadania słuszności argumentacji przedstawionej w treści wniosku pracodawcy i niepodjęcia żadnych czynności ocennych tego wniosku, a które zmierzałyby do wyjaśnienia czy rzeczywistą podstawą zwolnienia nie było wykonywanie przez skarżącą mandatu radnego; poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez rozważenia prawdziwości i słuszności argumentów zawartych we wniosku pracodawcy Skarżącej o wyrażenie zgody na rozwiązanie z nią stosunku pracy, co stanowi naruszenie prawa, a także narusza interes prawny skarżącej, albowiem na skutej jej wydania pracodawca ma możliwość rozwiązania ze skarżącą (będącą w okresie ochronnym) stosunku pracy;  b) art. 7 i art. 2 Konstytucji RP poprzez jawne naruszenie zasady praworządności, polegające na arbitralnym przyjęciu zgodnego z treścią pracodawcy uzasadnienia podjętej uchwały, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, w tym także braku wysłuchania skarżącej na temat stawianych jej zarzutów naruszenia obowiązków pracowniczych, pomimo przysługującego jej takiego prawa i zgłaszaniu w tej kwestii wniosku. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazała, że pracodawca występując o wyrażenie zgody na rozwiązanie z nią umowy o pracę nie wskazał żadnych konkretnych powodów, nie podjął żadnych rozmów wyjaśniających czy dyscyplinujących, które stanowiłyby podstawę takiego rozwiązania. Faktyczną podstawą były zdarzenia związane z wykonywaniem funkcji radnego. Rada Gminy w żaden sposób nie zbadała czy rozwiązanie umowy o pracę nie wynikało z wykonywania przez skarżącą mandatu radnego. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że na dzień [...] r. przewidziana została sesja Rady Gminy. Na początku posiedzenia Przewodnicząca zgłosiła zmiany w posiedzeniu wprowadzając punkt dotyczący podjęcia uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym gminy R.. Przed głosowaniem nad zaskarżoną uchwałą Przewodnicząca zarządziła 15 min przerwy, która ostatecznie trwała ponad godzinę. W jej czasie trwały dyskusje związane z tematem przedmiotowej uchwały. Kierownik GOPS odczytała protokół z zarzutami powołanej przez nią komisji bez podania konkretnych zdarzeń, czy sytuacji, które stały się podstawą zarzutów o stosowanie długotrwałego i uporczywego mobbingu w miejscu pracy. Kierownik nie udostępniła komisji ani radnym żadnych materiałów od skarżącej. Skarżąca podniosła, że zachowanie i słowa wypowiedziane przez przewodniczącą Rady Gminy podczas ww. przerwy mogły sugerować radnym, aby głosowali za przyjęciem zaskarżonej uchwały. Jednocześnie nie udostępniła ona materiału dowodowego w sprawie. W trakcie sesji Rady Gminy nie omówiono przyczyn, ani nie przedstawiono uzasadnienia dla zasadności podjęcia uchwały. Treść zaskarżonej uchwały została umieszczona na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy R. w dniu [...] roku, uzasadnienie uchwały [...] roku. Dopiero [...] r. skarżąca mogła zapoznać się z katalogiem zarzuconych jej zachowań, które uzasadnione zostały jedynie ogólnie. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że nadal skarżącej nie przedstawiono, ani też nie umożliwiono zapoznania się z jakimikolwiek wynikami postępowania wyjaśniająco-dowodowego w sprawie. Rada Gminy powinna rozpatrzyć wszystkie dowody, powinna także wysłuchać stanowiska skarżącej. Nie uczyniła tego. Brak podania przyczyn rozwiązania umowy o pracę podczas głosowania nad zaskarżoną uchwałą uniemożliwiło dokonanie  rzetelnej i prawidłowej oceny, czy zamierzone zwolnienie nie ma związku z pełnieniem przez skarżącą mandatu radnej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej odniosła się także do zarzutu dotyczącego nieusprawiedliwionej nieobecności radnej w pracy. Wskazano, że skarżąca złożyła osobiście kierownik GOPS wniosek o udzielenie 6 dni urlopu bezpłatnego. Kierownik nie odmówiła, co dla skarżącej było jednoznaczne z jego udzieleniem. Podczas osobistego kontaktu skarżącej z kierownik nie zasygnalizowano jej jakichkolwiek wątpliwości co do udzielenia jej bezpłatnego urlopu. Zdaniem skarżącej działania pracodawcy są jedynie realizacją decyzji i woli wójta Gminy R., ponieważ jej zaangażowanie w lokalne sprawy nie podoba się wójtowi. Skarżąca dwukrotnie głosowała za nieudzieleniem wójtowi absolutorium, zwracała się do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o zbadanie prawidłowości zastosowanych procedur, co zarejestrowano jako skarga na wójta. Dodatkowo radna w wyborach startowała z komitetu innego niż wójt. Według skarżącej pracownik pełniący funkcję radnego chroniony jest przed rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn zawinionych i niezawinionych. Motywy podjęcia uchwały z art. 25 ust. 2 usg powinny wynikać z uzasadnienia treści uchwały. Każde rozstrzygnięcie organów administracji publicznej powinno być oparte na konkretnej podstawie prawnej oraz zostać wydane po rozważeniu całego materiału dowodowego w danej sprawie. Nie jest możliwe dokonanie oceny legalności wydanego aktu, jeżeli nie są znane przesłanki podjęcia uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Gdy rozwiązanie stosunku pracy z radnym następuje z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu, rada ma obowiązek odmówić zgody. W związku z tym zdaniem skarżącej rada w rażący sposób naruszyła przepisy prawa, a jej uchwała jest sprzeczna z prawem, nieważna i podlega uchyleniu w trybie nadzoru. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy R. wniosła o oddalenie skargi w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji, która potwierdza okoliczności uzasadniające podjęcie uchwały. W odpowiedzi przytoczono okoliczności, które stanowiły podstawę podjętej uchwały i które wyczerpująco zostały przedstawione we wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną. Organ zaprzeczył wszelki twierdzeniom skarżącej, które znalazły się w skardze. Wskazano, że kierownik GOPS we wniosku przedstawił szeroką argumentację uzasadniającą wniosek o podjęcie przedmiotowej uchwały. Wniosek oparto o szczegółową dokumentację. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że nie podał konkretnych powodów dla podjęcie uchwały. Organ dysponował dokumentacją, która potwierdza to co wskazano we wniosku odnośnie zachowania skarżącej względem innych pracowników. Dodatkowo skarżąca naruszyła obowiązki poprzez nieusprawiedliwione niestawiennictwo w pracy. Organ zauważył, że skarżąca była przesłuchiwana przez komisję, uczestniczyła w dyskusji Rady Gminy R., która odbyła się podczas przerwy zarządzonej przez przewodniczącą przed głosowaniem nad zaskarżoną uchwałą. Skarżąca miała nieograniczoną możliwość wypowiedzi podczas sesji Rady Gminy. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że nie była wysłuchana, jest to sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Organ nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącej co do braku uzasadnienia uchwały. Wskazano, że po zakończeniu przerwy i przeczytaniu przez przewodniczącą treści uchwały, a następnie uzasadnieniu słuszności jej podjęcia przez Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy R. nastąpiło głosowanie, w którym przyjęto uchwałę. Podczas posiedzenia Komisji Rady Gminy członkowie mieli dostęp do całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Zarzut dotyczący zamieszczenia uzasadnienia w BIP dzień później według organu jest również niezasadny, ponieważ wynikło to z omyłki. Komisja przedstawiła skarżącej wszystkie wymienione zarzuty, dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniem, że nie mogła ona zaznajomić się z zarzutami i wypowiedzieć w tym zakresie. Skarżąca była przesłuchiwana przez komisję, uczestniczyła w dyskusji na sesji Rady Gminy, dlatego widziała jakie są okoliczności sprawy i znała podnoszone wobec niej naruszenia. Odnosząc się do kwestii nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, organ wskazał, że radna skarżąca napisała wniosek o udzieleniu urlopu bezpłatnego, położyła ja na biurku pracodawcy i wyszła. Braki kadrowe w GOPS nie dawały możliwości udzielenia takiego urlopy. Pracodawca nie wyraził na niego zgody. Wójt Gminy R. zaprzeczył twierdzeniom skarżącej, że podstawą rozwiązania stosunku pracy miała powiązanie z pełnioną funkcją radnej. Wójt nie miał żadnego wpływu na wynik przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez komisję. Dodatkowo zdarzenie związane ze skargą wysłaną do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przez radną miało miejsce na rok przez wnioskiem o podjęcie uchwały, więc nie można mówić o bezpośrednim związku między tymi wydarzeniami. Organ wskazał, że nie ma wątpliwości, że powodem wniosku pracodawcy było zachowanie skarżącej jako pracownika GOPS i nie miało żadnego związku z pełnioną przez skarżącą funkcją radnej. Po złożeniu wniosku Rada Gminy najpierw w trakcie Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy R. a następnie w trakcie sesji w dniu [...] r. wnikliwie zbadała  zasadność wniosku na podstawie pełnej dokumentacji w tej sprawie i wykluczyła jakikolwiek jego związek z pełnioną funkcją radnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Zaskarżona uchwała stanowi akt powszechnie obowiązujący na terenie Gminy R. podlegający kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie uchwał organów gminy przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm.) nadal zwanej u.s.g., zgodnie z którym uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Kontrolując zaskarżoną uchwałę według wyżej wskazanych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zgodna z prawem. Przedmiotowa uchwała oparta została na art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa wyrażenia takiej zgody pozostawione jest uznaniu rady gminy, z wyjątkiem sytuacji, gdy rada dojdzie do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Celem art. 25 ust. 2 usg nie jest udzielenie bezwarunkowej ochrony w sferze uprawnień radnego w płaszczyźnie regulowanej przepisami prawa pracy, pozbawiając pracodawcę możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r., II SA/ Wa 1253/18). Art. 25 ust. 2 usg wprowadzony został w celu zapewnienia swobodnego sprawowania przez radnego mandatu, nie jest to jednak podstawa do stwierdzenia, że pracodawca bezwględnie nie może rozwiązać stosunku pracy z radnym (por. wyrok NSA Z DNIA 15.01.2019 r. sygn. akt II OSK 449/17. W doktrynie podkreśla się że rada gminy nie jest całkiem swobodna w podejmowaniu decyzji odnośnie wyrażenia zgody /odmowy na zwolnienie radnego. nie może rozwiązać stosunku pracy z radnym (Wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., II OSK 449/17). W doktrynie podkreśla się, że rada gminy nie jest całkiem swobodna w podejmowaniu decyzji odnośnie wyrażenia/odmowy zgody na zwolnienie radnego. "Odmawianie pracodawcy zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego w sytuacji, gdy przyczyną odwołania są okoliczności pozostające bez związku z wykonywaniem mandatu radnego wykracza poza kompetencje rady gminy, a więc jest niezgodne z obowiązującym prawem" (B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II). Nie ulega wątpliwości, że uchwała wyrażająca zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym musi być odpowiednio uzasadniona. Najważniejszym elementem uzasadnienia takiej uchwały jest część przedstawiająca okoliczności faktyczne, które w szczególności powinny wskazywać te fakty, które rada gminy uznała za decydujące dla wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub jej odmowy, a także przyczyny dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za relewantne dla rozstrzygnięcia (Wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., II OSK 336/12). Uchwała rady gminy w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, jak również winna ona być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy (Wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r,, III SA/Łd 841/17). Rzeczą sądu jest dokonanie oceny zasadności podjętej uchwały na podstawie jej uzasadnienia, ale również nadesłanych przez organ akt sprawy. Dodatkowo nie można zapominać o tym, że do właściwości wojewódzkich sądów nie należy rozpoznawanie sporów na tle stosunków pracy (Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2019 r., V SA/GI 1093/18). W niniejszej sprawie z uzasadnienia uchwały Rady Gminy R. udzielającej zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jednoznacznie wynika dlaczego taka uchwała została podjęta. Przytoczone zostały tam poczynione ustalenia odnośnie zachowania radnej w pracy. Wskazano także, że radni zapoznali się z dokumentacją przedstawioną przez pracodawcę, z której wynika, że doszło do ciężkiego naruszenia przez skarżącą podstawowych obowiązków pracowniczych. Z uzasadnienia wynika, że radni zapoznali się z wnioskiem pracodawcy o wyrażenie o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. We wniosku tym w sposób wyczerpujący wskazano argumenty, które uzasadniały podjęcie przedmiotowej uchwały, W ośmiu punktach przedstawiono tam zachowania radnej, ponadto poszczególne jej działania zostały szczegółowo opisane. Do akt sprawy dołączona została dokumentacja, o której mowaw uzasadnieniu uchwały, dlatego brak jest podstaw do stwierdzenia, ze uzasadnienie nie zostało sporządzone w sposób wyczerpujący i okoliczności faktyczne nie zostały w nim ujęte. Nie można również zgodzić się z tym, że radni nie otrzymali materiałów potrzebnych do podjęcia decyzji przed głosowaniem oraz że skarżąca nie wiedziała jaka jest podstawa procedowania w przedmiotowej uchwale. W pierwszej kolejności pracodawca powołał "Komisję w sprawie naruszenia obowiązków pracowniczych oraz mobbingu w GOPS w R.". W ramach tej komisji przesłuchiwani byli pracownicy, ale również skarżąca. Nie można więc przyjąć, że nie wiedziała ona jakie naruszenia są przedmiotem wniosku pracodawcy. Radna uczestniczyła w dyskusji radnych, która odbyła się podczas przerwy w obradach przed głosowaniem nad zaskarżoną uchwałą. Skarżąca mogła w sposób nieograniczony wypowiedzieć się podczas sesji. Wielokrotnie wypowiadała się. Nie można przyjąć również, że radni nie znali uzasadnienia zaskarżonej uchwały przed jej podjęciem. W czasie przerwy był czas na zapoznanie się z zasadnością podejmowanej uchwały. Przed głosowaniem przewodnicząca zapoznała radnych z treścią uchwały. Przewodniczący Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy R. przedstawił zasadność słuszności podjęcia tej uchwały. Dopiero potem nastąpiło głosowanie. Podkreślić należy, że wskazana komisja miała dostęp do dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Wszystko to znajduje potwierdzenie w protokole nr IV z IV sesji Rady Gminy R. odbytej w dniu [...] r. w Urzędzie Gminy R.. W ocenie Sądu nie ulega również wątpliwości fakt, że radna naruszyła obowiązki pracownicze poprzez nieusprawiedliwienie swojej nieobecności w pracy. Prawdą jest, że radna złożyła wniosek o przyznanie jej 6 dni urlopu bezpłatnego, jednak na wniosku widnieje informacja o braku wyrażenia na to zgody.W związku z tym radna musiała stawić się w pracy, a jej nieobecność należy uznać za nieusprawiedliwioną. Analizując akta sprawy w ramach art. 134 §1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 25a usg, który stanowi, że radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Z protokołu sesji Rady Gminy R. wynika, że skarżąca brała udział w głosowaniu mimo, że głosowanie dotyczyło jej interesu  prawnego. Należy zastanowić się czy jest to naruszenie istotne. Istotne naruszenie to takie, którego wystąpienie w sposób oczywisty i bezpośredni wpłynęłoby na kształt podjętej uchwały, mogłoby prowadzić do nieważności podjętej uchwały. W sprawie, w której uchwała przyjęta w wyniku głosowania za 9 radnych, przeciw 1 radna, 5 wstrzymało się od głosu nie można mówić o istotnym naruszeniu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 listopada 2018 r., II SA/GI 877/18), ponieważ gdyby radna wyłączyła się od głosowania, jego wynik nie uległby zmianie, i uchwała zostałaby i tak przyjęta. Nie można również zgodzić się z tym, że radni nie otrzymali materiałów potrzebnych do podjęcia decyzji przed głosowaniem oraz że skarżąca nie wiedziała jaka jest podstawa procedowania w przedmiotowej uchwale. W pierwszej kolejności jeszcze pracodawca powołał "Komisję w sprawie naruszenia obowiązków pracowniczych oraz mobbingu w GOPS w R.". W ramach tej komisji przesłuchiwani byli pracownicy, ale również skarżąca. Nie można więc przyjąć, że nie wiedziała ona jakie naruszenia są przedmiotem wniosku pracodawcy. Radna uczestniczyła w dyskusji radnych, która odbyła się podczas przerwy w obradach przed głosowaniem nad zaskarżoną uchwałą. Skarżąca mogła w sposób nieograniczony wypowiedzieć się podczas sesji. Wielokrotnie wypowiadała się. Nie można przyjąć również, że radni nie znali uzasadnienia zaskarżonej uchwały przed jej podjęciem. W czasie przerwy był czas na zapoznanie się z zasadnością podejmowanej uchwały. Przed głosowaniem przewodnicząca zapoznała radnych z treścią uchwały. Przewodniczący Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy R. przedstawił zasadność słuszności podjęcia tej uchwały. Dopiero potem nastąpiło głosowanie. Podkreślić należy, że wskazana komisja miała dostęp do dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Wszystko to znajduje potwierdzenie w protokole nr IV z IV sesji Rady Gminy R. odbytej w dniu [...] r. w Urzędzie Gminy R.. W ocenie Sądu nie ulega również wątpliwości fakt, że radna naruszyła obowiązki pracownicze poprzez nieusprawiedliwienie swojej nieobecności w pracy. Prawdą jest, że radna złożyła wniosek o przyznanie jej 6 dni urlopu bezpłatnego, jednak na wniosku widnieje informacja o braku wyrażenia na to zgody. Zgodnie z art. 174§1 kodeksu pracy na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. W doktrynie wskazuje się, że uwzględnienie wniosku pracownika o udzielenie urlopu bezpłatnego zależy od swobodnego uznania pracodawcy (K. Jaśkowski, E. Maniewska, Kodeks pracy. Komentarz. Wyd. XI). Pracodawca nie był zobowiązany do udzielenia zgody na urlop bezpłatny. W związku z tym radna musiała stawić się w pracy, a jej nieobecność należy uznać za nieusprawiedliwioną. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.