III SA/Gl 439/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 19 marca 2024 r. nr NS-HP.2332.2.38.2023 w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi E. S. (dalej "Skarżąca") jest decyzja Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach wydana w przedmiocie choroby zawodowej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia 5 grudnia 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a.") i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2023 r. poz. 338 ze zm.), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. (dalej "organ pierwszej instancji"), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny narażenia zawodowego oraz na podstawie orzeczenia [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S. z dnia 18 października 2023 r. nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymieniowej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżąca pracowała w zakładzie Y. Sp. z o.o. w M. na stanowisku montera wiązek elektrycznych w okresie od 3 marca 2014 r. do 21 września 2017 r. oraz od 9 października 2017 r. do nadal. Zgodnie z kartą oceny narażenia z dnia 26 maja 2023 r. w okresie od 3 marca 2014 r. do 3 lipca 2014 r. Skarżąca pracowała przy komputerze - wprowadzała dane do systemu. Od 3 lipca 2014 r. w trakcie pracy zajmowała się transportem wózków z krajalni z przewodami do wyznaczonego obszaru (40 razy na zmianę roboczą). Rozładowywała wózek i zawieszała przewody w regałach, następnie pobierała przewody z regałów. Skarżąca zajmowała się również pomiarem sił zrywania wykonanych podzespołów: zakładała przewód do zrywarki, naciskała przycisk, a następnie wyciągała przewód ze zrywarki. Wykonywała 160 testów na zmianę roboczą. Mierzyła także szczelność zgrzewów (40 razy na zmianę roboczą): zakładała przewód pod uchwyt, dociskała uchwyt, włączała przycisk, obserwowała czy wytwarzają się bąbelki powietrza. Wpisywała kolejno wyniki do arkusza, a następnie transportowała puste wózki na miejsce odkładcze. Sporadycznie zajmowała się również zgrzewaniem ultradźwiękowym. Polegało ono na pobraniu przewodów, usunięciu z nich izolacji, nasunięciu na przewody rurki termokurczliwej, ustawienia na sonotradzie, naciśnięcia pedału nożnego, nasunięcia rurki termokurczliwej na zgrzew, włożenia do automatu w celu obkurczenia oraz naciśnięcia 2 przycisków. Czynności te były wykonywane 1625 razy w ciągu 9 dni roboczych. W wyniku oceny narażenia zawodowego stwierdzono, że Skarżąca nie wykonywała prac obciążających kończyny górne, które wymagały by częstych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych. Organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca była badana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych w Poradni [...] w S. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. i orzeczeniem lekarskim z dnia 18 października 2023 r., nr [...] nie stwierdzono podstaw do rozpoznania u Skarżącej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. 2. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i ponowne badanie. Do odwołania dołączyła dokumentację medyczną w postaci: wyników badań z dnia 14 listopada 2022 r. i z dnia 17 listopada 2022 r., skierowania do pracowni diagnostycznej z dnia 20 grudnia 2023 r. i zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 grudnia 2023 r. 3. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (dalej "organ odwoławczy") decyzją z dnia 19 marca 2024 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465, dalej "kodeks pracy") oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej "rozporządzenie"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji. Wskazał, że w związku z pojawieniem się nowego materiału dowodowego w sprawie zwrócił się pismem z dnia 10 stycznia 2024 r. do orzeczników z [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z prośbą o ustosunkowanie się do załączonej przez Skarżącą dokumentacji medycznej oraz weryfikację treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 18 października w świetle uzupełnionego materiału dowodowego. Pismem z dnia 22 stycznia 2024 r. zwrócił się z prośbą do lekarzy orzeczników o uwzględnienie nowego materiału dowodowego (wynik badania EMG z dnia 9 stycznia 2024 r.), nadesłanego przez Skarżącą, a przekazanego do Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego za pośrednictwem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. W odpowiedzi z dnia 23 stycznia 2023 r. lekarze orzecznicy po ponownej analizie całości posiadanej dokumentacji oraz dokumentacji nadesłanej wraz z pismem z dnia 10 stycznia 2024 r. nie znaleźli podstaw do zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 18 października 2023 r. Jak wskazali orzecznicy kryteriami rozpoznania choroby zawodowej są: stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz występowanie w miejscu pracy szkodliwego czynnika stanowiącego ryzyko wystąpienia danego schorzenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 26 maja 2023 r. nie potwierdził wykonywania przez badaną ruchów monotypowych w zakresie nadgarstków w trakcie zatrudnienia w Y. Sp. z o.o. M. w okresie od 2014 r. do nadal. W związku powyższym brak jest podstaw do uznania zawodowej etiologii schorzenia i zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W odpowiedzi z dnia 13 lutego 2024 r. lekarz poinformował, iż nadesłany wynik badania z dnia 9 stycznia 2024 r. nie daje podstaw do weryfikacji orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 18 października 2023 r. o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej. Organ odwoławczy podał, że Skarżąca w dniu 1 marca 2024 r. zapoznała się z aktami sprawy i złożyła pisemne oświadczenie, iż nie zgadza się z treścią karty oceny narażenia zawodowego z zakładu pracy Y. Sp. z o.o. z dnia 26 maja 2023 r. Podniosła, że w karcie oceny narażenia zawodowego nie wyszczególniono wagi produktu przed zgrzaniem oraz po zgrzaniu. Waga zgrzewów wynosiła do 10 kg (1 sztuka zgrzewu). Waga wózka ze zgrzewami wynosiła w niektórych przypadkach ok. 100 kg. Skarżąca podała, że wykonywała prace obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie został spełniony warunek niezbędny do stwierdzenia choroby zawodowej określony w art. 2351 kodeksu pracy, tj. nie stwierdzono działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, które mogłyby się przyczynić do powstania schorzenia wymienionego w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Rozpoznanie zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, jako choroby zawodowej wymaga potwierdzenia zatrudnienia w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne - sposób wykonywania pracy musi być dominującym czynnikiem, który przyczynił się do powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Tymczasem ocena warunków pracy nie pozwalała przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca wykonywana przez Skarżącą mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - nie wykonywała ona ruchów monotypowych w zakresie nadgarstków w trakcie zatrudnienia na stanowisku montera wiązek elektrycznych w zakładzie Y. Sp. z o.o., co jest warunkiem koniecznym do uznania zawodowej etiologii schorzenia. Potwierdził to [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. w orzeczeniu lekarskim z dnia 18 października 2023 r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Dodatkowo również w piśmie uzupełniającym z dnia 23 stycznia 2024 r., orzecznicy tego środka nie znaleźli podstaw do zmiany treści wydanego orzeczenia lekarskiego. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o: - zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez zmianę decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 grudnia 2023 r. i stwierdzenie rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, - zasądzenie od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.  Wniosła o dopuszczenie dowodu: - z przesłuchania świadków: I. S. (wezwanie na adres: ul. [...]) i A. F. (wezwanie na adres: ul. [...]) na okoliczność: czynności wykonywanych przez Skarżącą podczas pracy w Y. Sp. z o.o. - ich charakteru, częstotliwości i obciążenia dla nadgarstków; wpływu wykonywanych czynności na stan zdrowia pracownika oraz czy zakład pracy Y. jest zaliczany do zakładów monotypowych, - z przesłuchania Skarżącej w charakterze strony "na okoliczność: czynności wykonywanych przez odwołującą podczas pracy w Y. Sp. z o.o. - ich charakteru, częstotliwości i obciążenia dla nadgarstków; wpływu wykonywanych czynności na stan zdrowia pracownika; czy zakład pracy Y. jest zaliczany do zakładów monotypowych; stanu zdrowia odwołującej, a związek z wykonywaną przez nią pracą w Y.; faktycznie zajmowanego przez odwołującą stanowiska pracy." Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii: - biegłego z zakresu BHP na okoliczność: "oceny szkodliwości oraz uciążliwości pracy powódki w zakładzie pracy Y. Sp. z o.o.; czy zakład pracy ma charakter monotypowy; obciążenia nadgarstków podczas wykonywanych czynności przez odwołującą; przekroczeń wagowych podczas wykonywania ww. czynności." - biegłego lekarza neurologa na "okoliczność: czy czynności wykonywane przez odwołującą podczas pracy w Y. Sp. z o.o. oraz charakter jej pracy mogły być powodem zaistnienia schorzenia cieśni nadgarstków; obecnego stanu zdrowia odwołującej w zakresie schorzenia cieśni nadgarstków." Skarżąca wniosła o "zobowiązanie zakładu pracy odwołującej tj. Y. Sp. z o.o. ul. [...], M. do przedłożenia dokumentów tj. charakterystyki stanowiska pracy " "obszarowa działu P2" oraz ryzyk występujących na tym stanowisku, szkoleń stanowiskowych, celem ich ustalenia w związku z faktycznie wykonywaną przez moją mocodawczynię pracą." Uzasadniając skargę, Skarżąca podniosła, iż nie jest prawdą, że nie wykonywała czynności mających charakter monotypowy, a zwłaszcza zmierzających do obciążenia jej nadgarstków, co doprowadzało do schorzenia cieśni. Podkreśliła, iż zakład pracy, w którym świadczyła pracę figuruje jako zakład z monotypią. Argumentowała, że organ orzekający nie zakwestionował choroby Skarżącej, a jedynie brak stwierdzenia działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, które mogłyby się przyczynić do powstania schorzenia. Niestety, Wojewódzki Inspektor Sanitarny oparł swoją decyzję tylko i wyłącznie na ocenie warunków pracy wskazanych przez byłego pracodawcę Skarżącej, tj. Y. Sp. z o.o., pomimo że Skarżąca wskazywała, iż karta oceny narażenia zawodowego w zakładzie pracy z dnia 26 maja 2023 r. nie wyszczególnia wagi produktu przed zgrzaniem oraz po zgrzaniu. Skarżąca stwierdziła że waga zgrzewów wynosiła 10 kg (jedna sztuka), a waga wózka ze zgrzewami wynosiła, w niektórych przypadkach około 100 kg. Powyższe wyraźnie dowodzi, iż Skarżąca wykonywała prace obciążające mocno kończyny górne w stawach nadgarstkowych. W ocenie Skarżącej istotną okolicznością dla przedmiotu niniejszej sprawy jest kwestia faktycznie wykonywanej przez Skarżącą pracy w Y., a formalnie wskazanym stanowiskiem pracy. Mianowice zgodnie z treścią umowy zajmowała stanowisko "monter wiązek", tymczasem podczas zatrudnienia Skarżąca wykonywała czynności na stanowisku "obszarowa działu P2". W związku z powyższym, ewentualnie przedłożona do sprawy dokumentacja mogła nie dotyczyć konkretnie stanowiska wynikającego z umowy o pracy. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 6. Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2025 r. WSA w Gliwicach odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącą dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Rozważając podstawy prawne podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie definicją sformułowaną w art. 2351 kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Stosownie do treści art. 2352 kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stosownie do § 4 rozporządzenia prowadzi je właściwy powiatowy inspektor sanitarny, którego właściwość na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia lekarskiego, w tym znaczeniu, że organ nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że związanie organu inspekcji sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest oczywiście tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Jeżeli zatem taki dowód w postaci opinii właściwej jednostki orzeczniczej (uznawany za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.) nie został należycie uzasadniony i zawiera sprzeczne ze sobą informacje, bądź gdy organ dostrzeże, że opinia ta została wydana w stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony, to wówczas powinien zwrócić się do tej jednostki (w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia) o uzupełnienie wydanej opinii, wskazując, jakie jej elementy budzą wątpliwości, bądź jakie jeszcze elementy stanu faktycznego powinny zostać przez tę jednostkę uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn.akt II OSK 2611/18). W sprawie spór dotyczy braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącej choroby zawodowej: zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu. Decyzja o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej ww. choroby zawodowej została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie z dnia 18 października 2023 r., nr [...], sporządzone przez lekarzy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S. W orzeczeniu tym lekarze orzecznicy wskazali, że w wywiadzie Skarżąca podawała występujące od 4 - 5 lat bóle i drętwienie palców ręki prawej, kilka miesięcy temu dołączyły podobne dolegliwości ze strony lewej ręki. W 2017 r. zgłosiła się do neurologa. Wykonane w dniu 31 sierpnia 2017 r. badanie elektroneurograficzne wykazało cechy prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dniu 16 października 2022 r. doznała uszkodzenia kręgosłupa szyjnego w wyniku wypadku samochodowego. Po wypadku dolegliwości ze strony kończyn górnych nasiliły się, wystąpiły także drętwienia w kończynach dolnych. Została zakwalifikowana do leczenia operacyjnego i w dniu 20 grudnia 2022 r. wykonano zabieg wypadniętego dysku C6/C7. W aktualnym badaniu elektroneurograficznym z dnia 22 sierpnia 2023 r. lekarze stwierdzili zwolnienie przewodzenia w włóknach czuciowych prawego nerwu pośrodkowego przy prawidłowym przewodzeniu w włóknach ruchowych tego nerwu, prawidłowe przewodzenie w włóknach czuciowych i ruchowych lewego nerwu pośrodkowego. W badaniu neurologicznym lekarze orzecznicy nie stwierdzili obecnie objawów uszkodzenia nerwów ani korzeni nerwowych w kończynach górnych, obustronnie ujemny objaw Tinela i Phalena. Badanie laboratoryjne (GGTP, glukoza, cholesterol całkowity, czynnik reumatoidalny, TSH, CRP, kwas moczowy, odczyn Waalera-Rose) były w normie. W ocenie lekarzy orzeczników, wziąwszy pod uwagę dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, wynik badania elektroneurograficznego z dnia 22 sierpnia 2023 r., analizę udostępnionej dokumentacji medycznej, współistnienie dyskopatii szyjnej, a zwłaszcza dane dotyczące sposobu wykonywania pracy, brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Jak wynika z treści ww. orzeczenia wydane zostało oparciu o dane dotyczące sposobu wykonywania pracy, "zwłaszcza" o te dane. W piśmie z dnia 23 stycznia 2024 r. lekarz [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S., stwierdzając brak podstaw do zmiany orzeczenia dnia 18 października 2023 r. nr [...], powołał się na kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 26 maja 2023 r. W karcie oceny narażenia zawodowego Skarżącej z dnia 26 maja 2023 r. w pkt 11 opisano (m.in.) stanowisko pracy Skarżącej jako: PZ – zgrzewanie ultradźwiękowe obszarowy. W opisie czynności na tym stanowisko (chronometraż wykonywanych na tym stanowisko czynności w aktach sprawy) podano m.in.: "Pobranie przewodów z pagód, transport podzespołów do stanowiska zgrzewania ultradźwiękowego. Max. Ciężar do 5 kg." Tymczasem Skarżąca przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy złożyła pisemne oświadczenie, że nie zgadza się z treścią karty oceny narażenia zawodowego z zakładu pracy Y. Sp. z o.o. z dnia 26 maja 2023 r. Podniosła, że w karcie oceny narażenia zawodowego nie wyszczególniono wagi produktu przed zgrzaniem oraz po zgrzaniu. Waga zgrzewów wynosiła do 10 kg (1 sztuka zgrzewu). Waga wózka ze zgrzewami wynosiła w niektórych przypadkach ok. 100 kg. Skarżąca podała, że wykonywała prace obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Organ odwoławczy odnotował fakt złożenia przez Skarżącą tego oświadczenia, lecz nie przeprowadził żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego w celu zweryfikowania twierdzeń Skarżącej co do wykonywania czynności, które w jej ocenie mogły spowodować chorobę zawodową. To zaniechanie organu doprowadziło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., w myśl których organy zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Wskazać należy, że zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Skoro kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy opinia lekarzy orzeczników opiera się m.in. na danych dotyczących sposobu wykonywania pracy, to nie może być wątpliwości jakie czynności faktycznie Skarżąca wykonywała. Nie można bowiem wykluczyć, że orzeczenie lekarskie zostało wydane w stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony, stąd naruszenie powołanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już Sąd wskazał orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I SA 1200/98, LEX nr 45833). Skarżąca w toku postępowania przed organem odwoławczym złożyła nowy dowód - wynik badania EMG z 9 stycznia 2024 r., który został przesłany przez organ odwoławczy do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S. z prośbą o uwzględnienie tego dowodu podczas weryfikacji orzeczenia lekarskiego [...] z dnia 18 października 2023 r. Pismem z dnia 13 lutego 2024 r. lekarz [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S. odpowiedział, że "nadesłany obecnie wynik badania EMG z dnia 9 stycznia 2024 r. nie daje podstaw do weryfikacji orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 18 października 2023 r." W ocenie Sądu tak jednozdaniowa, lakoniczna odpowiedź lekarza orzecznika (w sprawie biegłego) bez żadnego uzasadnienia stanowiska nie powinna zostać zaakceptowana przez organ. Z pisma tego nie wynika, czy wynik badania EMG z dnia 9 stycznia 2024 r. w ogóle nie może być podstawą ponownej oceny orzeczenia lekarskiego [...] z dnia 18 października 2023 r., czy też wynik ten został uwzględniony przez lekarza, lecz z przyczyn merytorycznych nie miał wpływu na to orzeczenie. Opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie, tj. motywy, które pozwalają dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Nie może zatem sprowadzać się tylko do zdania lekarza, ale musi przekonywać jako logiczna całość (wyrok NSA z 1.02.2007 r., II OSK 1445/06, LEX nr 344617). Organ zobowiązany był żądać uzasadnienia stanowiska lekarza, a nie przyjmować je bezkrytycznie jako istotny dowód w sprawie. Zaniechanie organu w tej kwestii stanowi istotne naruszenie art. 80 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu. Organ odwoławczy doprowadzi do uzupełnienia dowodów i materiałów w celu zweryfikowania stanowiska Skarżącej o wykonywaniu czynności, które w jej ocenie mogły spowodować chorobę zawodową oraz zwróci się [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S. o uzasadnienie stanowiska zawartego w piśmie z dnia 13 lutego 2024 r. i ponownie je oceni. Po wyjaśnieniu okoliczności faktycznych związanych z wykonywaną przez Skarżącą pracą podejmie decyzję, czy zwrócić się do jednostki orzeczniczej (w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia) o uzupełnienie wydanej opinii, wskazując, jakie jej elementy budzą wątpliwości, bądź jakie jeszcze elementy stanu faktycznego powinny zostać przez tę jednostkę uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł.