III SA/Gl 466/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w opłacie paliwowej w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: umorzyć postępowanie wywołane kolejnym wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. W treści dołączonego do wniesionej skargi kasacyjnej kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Spółka domagała się zwolnienia z kosztów sądowych. W uzasadnieniu powyższego podała, że w ramach prowadzonej działalności zajmowała się sprzedażą paliw. Działalność tą na skutek prowadzonego przez organy postępowania zawiesiła. Na razie nie ma możliwości jej ponownego uruchomienia. Jej wspólnik D. M. nie osiąga żadnych dochodów, pozostaje wraz z synem na utrzymaniu żony, której dochody wynoszą ok. 2.500,00 zł brutto. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Rozpoznając kolejny wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, należy wskazać, że możliwość zmiany bądź uchylenia prawomocnego orzeczenia wydanego w tej sprawie w zakresie prawa pomocy daje jedynie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności sprawy, tj. znacznego pogorszenia sytuacji finansowej wnioskodawcy. Ponieważ taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła, albowiem w czwartym już wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Spółka poza zadeklarowanymi dochodami żony na utrzymaniu, której D. M. (jeden ze wspólników skarżącej Spółki) nadal pozostaje, które zwiększyły się z kwoty 2.000,00 zł do 2.500,00 zł, innych zmian nie wskazała, gdyż działalność Spółki nadal jest zawieszona i nie ma możliwości jej uruchomienia. Tym samym twierdzenie jakoby możliwości płatnicze wnioskodawcy w porównaniu do poprzednio złożonego wniosku uległy pogorszeniu w stopniu uzasadniającym zmianę stanowiska, nie mogło się ostać, bo skoro podane w chwili obecnej informacje nie odbiegały od wskazanych już wcześniej, które okazały się niewystarczające do zmiany zajętego pierwotnie stanowiska, przyjąć należało, iż zastosowanie w sprawie znalazł art. 249a ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Powyższy przepis odnosi się bowiem do sytuacji, gdy strona ponownie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego prawo pomocy w określonej części – rozszerzenia jego zakresu przywołując tożsame okoliczności i argumenty, które były już przedmiotem analizy w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 cytowanej ustawy (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). W tym przypadku zajmowanie kolejnego stanowiska w tej samej sprawie staje się zbędne i nieuzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 31 maja 2016 r. o sygn. akt I GZ 351/16; z dnia 8 czerwca 2016 r. o sygn. akt I GZ 368/16; z dnia 15 lipca 2016 r. o sygn. akt I GZ 398/16; z dnia 4 sierpnia 2016 r. o sygn. akt II GZ 768/16; a także postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 895/15). Tym bardziej, gdy wnioskodawca nie czekając na zakończenie postępowania z poprzedniego wniosku, składa kolejny wniosek w identycznym zakresie. Dlatego też mając na uwadze powyższe na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono orzec jak w sentencji.