III SA/Gl 49/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] umarzającą postępowania podatkowe wznowione z urzędu wobec "A" Sp. z o.o. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], zakończonego ostatecznymi decyzjami Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. oraz z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za wskazany okres w części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r., a orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia wskazanej ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. w całości z uwagi na nie stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w pozostałej części, tj. w części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...]. Przedmiotową decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony, za potwierdzeniem odbioru, w dniu [...]r. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym, a to w dniu [...]r. "A" Sp. z o.o. złożyła w Urzędzie Skarbowym w S. deklarację VAT-7 za grudzień 1999 r., w której wykazała zwrot na rachunek bankowy kwoty [...] zł z tytułu zakupu środka trwałego o wartości netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Urząd Skarbowy w S. określił w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł (w tym kwotę [...] zł do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł), kwotę zaległości podatkowej w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w wysokości [...] zł. Równocześnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ ten ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, iż nie zakwestionował transakcji zakupu środka trwałego, gdyż, w toku kontroli ustalono, że transakcja została udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawioną przez "B" Sp. z o.o. w likwidacji na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł i dokumentowała ona zakup nieruchomości [...] w K. przy ul. [...] na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A Nr [...]. Z treści aktu notarialnego wynikało, że w księdze wieczystej nr KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. dla przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej pawilonami handlowymi [...], jako użytkownik wieczysty gruntu oraz właściciel budynków wpisana była, na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] oraz decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] r. Nr [...], "B" Sp. z o.o. w K. Organ stwierdził nieprawidłowości polegające na naruszeniu przez Spółkę przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, póz. 1024 ze zm), poprzez wykazanie w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. sprzedaży robót budowlano-remontowych udokumentowanych fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r., podczas gdy, sprzedaż ta winna być wykazana w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. oraz nieopodatkowanie i niewykazanie w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. zaliczek pobranych na poczet robót budowlanych, budowy mieszkań na wynajem, które nie stanowiły 50 % ceny tych usług. Pismami z dnia [...]r. Spółka wniosła odwołania od powyższych decyzji nie podzielając oceny prawnej dokonanej przez organ skarbowy. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji i pozostawił je bez rozpatrzenia. W następstwie powyższego wskazane decyzje Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] oraz nr [...] stały się decyzjami ostatecznymi. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Urząd Skarbowy w S., działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił z urzędu wobec "A" Spółka z o.o. postępowania podatkowe zakończone decyzjami ostatecznymi z dnia [...]r. nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. ujawniono nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, mające wpływ na wcześniejsze ustalenia dotyczące rozliczenia "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r., nieznane organowi w dniu wydania tych decyzji. W wyniku wznowienia z urzędu omówionych postępowań podatkowych Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...]r. nr [...] oraz określił w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł, w tym kwotę zaległości podatkowej w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł), nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł (w tym kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł oraz kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 0 zł, w tym kwotę zaległości podatkowej w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ uchylił w całości decyzję z dnia [...]r. nr [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji podtrzymał dotychczasowe ustalenia w zakresie naruszenia przez Spółkę przepisów § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 6 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w związku z czym dokonał zmniejszenia podatku należnego za grudzień 1999 r. o kwotę podatku wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia [...]r. dokumentującej sprzedaż robót budowlano-remontowych, która winna być wykazana w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. oraz opodatkował niewykazane w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. zaliczki pobrane na poczet robót budowlanych, które nie stanowiły 50 % ceny tych usług. Jednocześnie organ stwierdził, iż Spółka na skutek obniżenia podatku należnego za grudzień 1999 r. o podatek naliczony wynikający z wspomnianej na wstępie faktury VAT nr [...] z dnia [...]r. wystawionej przez "B" Sp. z o.o. w likwidacji na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, dokumentującej zakup nieruchomości [...] w K. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A Nr [...]r. naruszyła przepis § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Faktura ta miała dokumentować nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz prawa własności budynków, jednakże w ocenie organu pierwszej instancji dokumentowała czynności, do których ma zastosowanie przepis art. 58 Kodeksu cywilnego. Organ wskazał, iż w dniu [...] r. wpłynęła do urzędu skarbowego wymieniona w akcie notarialnym z dnia [...] r. Rep. A Nr [...] decyzja Wojewody [...] z dnia [...]. Nr [...] w sprawie nabycia z mocy prawa przez "C" prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa i prawa własności znajdujących się na tym gruncie pawilonów handlowych [...], wymieniona w akcie notarialnym decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...]r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...]r. o przekazaniu "C" przedmiotowego gruntu w zarząd, wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 maja 1995 r. sygn. akt 593/94 stwierdzający nieważność wymienionych decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] odmawiająca stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez "C" prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności części pawilonu [...], decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]r. nr [...] uchylająca tę decyzję i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania, decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] ponownie odmawiająca stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez "C" prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności wspomnianej części pawilonu handlowego. Wobec treści powyższych dokumentów organ podniósł, iż z całości zebranego materiału dowodowego wynikało, że przedmiotowa nieruchomość została wniesiona aportem przez Spółkę "C" do Spółki "B", jednakże przedłożone dokumenty świadczyły o tym, iż Spółka "C" nie miała tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością i nie mogła skutecznie nią rozporządzać, również w zakresie wniesienia jej jako aportu do Spółki "B". Organ podkreślił, iż w świetle art. 58 Kodeksu cywilnego czynność sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna. Zaznaczył, iż w myśl art. 140 kc zbycie nieruchomości może nastąpić wyłącznie wskutek działania jej właściciela, a z mocy art. 233 kc wyłącznie podmiot będący użytkownikiem wieczystym gruntu może, w granicach określonych przez ustawy, rozporządzać swym prawem, w tym również dokonywać jego przeniesienia. Wywodząc z powyższych dokumentów, iż zbycie własności budynków oraz przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu nastąpiło przez podmiot nieuprawniony, organ stwierdził, iż umowa dotycząca wymienionych czynności została zawarta w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W konsekwencji Urząd Skarbowy w S. uznał, iż faktura VAT nr [...] z dnia [...]r. nie stanowiła podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Pismem z dnia [...]r. Spółka wniosła odwołania od wyżej wskazanych decyzji, po rozpatrzeniu, których Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliła w części decyzje organu I instancji i w związku z tym określiła w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł, kwotę zaległości podatkowej w wysokości [...] zł z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu w okresie od [...]r. do [...]r. oraz w wysokości [...] zł w okresie od [...]r. do [...]r., odsetki za zwłokę od wskazanych zaległości do dnia wydania decyzji przez Urząd Skarbowy w wysokości [...] zł oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornej faktury VAT nr [...] z dnia [...]r. uznając, iż przedmiotowa faktura potwierdzała umowę sprzedaży nieruchomości zawartą niezgodnie z art. 58 Kodeksu cywilnego, wyłącznie w celu obejścia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Uwzględniając natomiast argument Strony dotyczący bezpodstawnego zarzucenia jej naruszenia przepisu § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, za nieuzasadnione uznał opodatkowanie przez organ pierwszej instancji zaliczek pobranych na poczet robót budowlanych, które nie stanowiły 50 % umówionej ceny kosztów budowy mieszkań. W tym też zakresie zmienił dokonane przez ten organ rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Na powyższą decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] Spółka wniosła w dniu [...]r. skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1154/03 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legł pogląd, że zakwestionowana przez organy podatkowe faktura, dokumentująca nabycie prawa własności pawilonów handlowych oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, potwierdza umowę sprzedaży zawartą niezgodnie z art. 58 Kodeksu cywilnego w celu obejścia ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Sąd stwierdził, iż bezspornym jest, że między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej nr KW [...] a rzeczywistym stanem prawnym istniała na dzień zawierania umowy notarialnej niezgodność, która została ujawniona przez organy podatkowe dopiero kilka miesięcy po zawarciu transakcji. Jednocześnie wskazał, iż w myśl art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece treść księgi wieczystej rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi wieczystej nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Sąd wyraził, zatem pogląd, iż tylko na drodze odrębnego procesu wytoczonego w trybie art. 189 kpc (o ustalenie) dla rozstrzygnięcia kwestii istnienia po stronie nabywcy dobrej wiary można obalić działanie wobec strony skarżącej rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wskazał, iż inną drogą jest wszczęcie procesu o usunięcie niezgodności księgi wieczystej w trybie art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w którym Sąd ustala samodzielnie istnienie dobrej lub złej wiary nabywcy nieruchomości jako przesłanki skuteczności jej nabycia przy uwzględnieniu rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Konkludując Sąd wyraził pogląd, że dopóki nie zapadną prawomocne rozstrzygnięcia sądowe w takich procesach, nie można zasadnie stwierdzić, że z braku uprawnienia zbywcy do rozporządzania nieruchomością, o której w sprawie chodzi, strona skarżąca nie nabyła owej nieruchomości. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż w pozostałych istotnych kwestiach rozstrzygniętych w zaskarżonej decyzji, a wykraczających poza zakres sporny między stronami, organ odwoławczy zajął stanowisko sprzeczne z przepisami prawa materialnego. Nie zgadzając się z uchyleniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. bez stwierdzenia jej wydania z rażącym naruszeniem prawa, zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargą kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r. sygn. akt I FSK 1130/05. Będąc związanym oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. oraz zawartymi tam wskazaniami, co do dalszego postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił w całości wydane w wyniku wznowienia decyzje Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] oraz nr [...] i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ pierwszej instancji winien, według własnej oceny, wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie dobrej lub złej wiary "A" Sp. z o.o. jako nabywcy nieruchomości lub też z żądaniem usunięcia niezgodności księgi wieczystej, w której wpisano fakt nabycia przez "A" Sp. z o.o. prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz prawa własności budynków, mimo iż zbywcy prawa te nie przysługiwały, gdyż dopiero po zgromadzeniu materiału dowodowego we wskazanym zakresie orzec będzie można o prawie Strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stwierdzony sporną fakturą. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którą Sąd oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 649/07. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...]r. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. z zapytaniem, czy w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez "C" prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa znajdującego się w K. przy ul. [...] i prawa własności części pawilonów handlowych [...] podejmował jakiekolwiek działania mające na celu usunięcie niezgodności zapisów księgi wieczystej nr KW [...] prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w K.. W odpowiedzi na powyższe Urząd Miasta K. pismem z dnia [...] r. poinformował, że nie podejmował działań we wskazanym zakresie, natomiast w 2003 r. "D" wystąpiła do sądu z pozwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, gdzie stroną pozwaną była "A" Sp. z o.o. (ujawniona w księdze wieczystej jako użytkownik wieczysty nieruchomości) oraz Skarb Państwa (właściciel gruntu) reprezentowany przez Prezydenta Miasta K. Pismem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., działając na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 169, póz. 1417 ze zm.) oraz § 11 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zakresu i trybu współdziałania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przy wykonywaniu zastępstwa procesowego Skarbu Państwa z podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa (Dz.U. Nr 46, póz. 330), wystąpił do Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa z wnioskiem o skierowanie do sądu powszechnego powództwa o usunięcie niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym bądź o ustalenie nieistnienia po stronie "A" Sp. z o.o., jako nabywcy nieruchomości, dobrej wiary w oparciu o art. 189 kpc, celem zakończenia prowadzonego postępowania podatkowego. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, wyrażając pogląd, iż w niniejszej sprawie właściwe byłoby raczej powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej ze stanem rzeczywistym, pod warunkiem wykazania, iż w stosunku do "A" Sp. z o.o. jako nabywcy nie działa rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych zwróciła się do Prezydenta Miasta K. o zajęcie stanowiska odnośnie zasadności wytoczenia powództwa, a Prezydent Miasta K. stwierdził, iż słusznym wydaje się przystąpienie Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa do postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy K. z powództwa "D" przeciwko "A" Sp. z o.o. i Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta K. o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr KW [...] (sygn. akt [...]), a nie składanie nowego powództwa. Zaznaczył jednak, iż powodowa Spółdzielnia żąda "wykreślenia wpisu prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość, przysługujących "A" Sp. z o.o." powołując się na stan faktyczny sprawy przedstawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., a Prezydent Miasta K. jako strona pozwana w tym postępowaniu wnosi o "oddalenie żądania pozwu" wskazując na działanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa pismem z dnia [...] r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie. Jednocześnie, mając na uwadze, iż zgodnie z przedłożonym przez ten organ odpisem księgi wieczystej nr KW [...] (stan na dzień [...]r.) przedmiotową nieruchomość obciążają liczne hipoteki na rzecz Skarbu Państwa oraz Miasta i Gminy K., Prokuratoria zwróciła uwagę, iż stosownie do treści art. 241 kc wraz z wygaśnięciem użytkowania wieczystego wygasają ustanowione na nim obciążenia. Wskazała również, że według art. 101 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wierzycielom hipotecznym użytkowania wieczystego, którzy utracili hipoteki wskutek wygaśnięcia użytkowania wieczystego, przysługuje ustawowe prawo zastawu na roszczeniach użytkownika wieczystego o wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki albo inne urządzenia istniejące w dniu zwrotu użytkowanej nieruchomości. Pismem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uzupełnił materiał dowodowy we wskazanym przez Prokuratorię zakresie. Następnie, w związku z treścią pisma Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r, Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa pismem z dnia [...]r. wystąpiła ponownie do Prezydenta Miasta K. o wyjaśnienie zaistniałej rozbieżności stanowisk, gdyż żądania Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz żądania "D" w prowadzonym przed Sądem Rejonowym K. postępowaniu sygn. akt [...] są tożsame, gdyż dotyczą "wykreślenia wpisu prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość, przysługujących "A" Sp. z .0.0.", natomiast Prezydent Miasta K. w tej sprawie ([...]) wniósł o "oddalenie powództwa Spółdzielni". Wobec powyższego Prokuratoria wniosła o sprecyzowanie, czy w związku z przedstawionym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. stanem faktycznym sprawy, Prezydent Miasta K. w prowadzonej sprawie ([...]) zmienia stanowisko co do żądania pozwu "D". Prokuratoria uznała także za zasadne wskazanie na treść art. 241 kc oraz faktyczne wpisy hipotek na przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta K. w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]r. Stwierdził, iż poparcie przez Skarb Państwa przez Sądem wniosku "D" o wykreślenie prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na rzecz "A" Sp. z o.o. nie chroni interesów Skarbu Państwa, gdyż wskutek wygaśnięcia użytkowania wieczystego wierzyciel hipoteczny na zasadzie art. 241 kc traci hipotekę, ale w oparciu o art. 101 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przysługuje mu ustawowe prawo zastawu na roszczeniach użytkownika wieczystego o wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki (...). Wskazał, że "A" Sp. z o.o. nabyła pawilony handlowe na własność i prawo użytkowania wieczystego od Spółki "B", która obecnie już nie istnieje, a nadto nie istnieje także Spółka "C", która przedmiotowe nieruchomości aportem wprowadziła do Spółki "B". Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych, na mocy których "uwłaszczono" Spółkę "C", wyeliminowało je z obrotu prawnego z mocą ex tunc, natomiast w obrocie prawnym pozostają nadal: akt notarialny Rep. A Nr [...], na mocy którego "C" przeniosło na "B" nieruchomość oznaczoną KW [...], a także akt notarialny Rep. A Nr [...] o przeniesieniu prawa własności pawilonów i prawa wieczystego użytkowania na rzecz "A" Sp. z o.o. W powyższej sytuacji za zasadne uznał wystąpienie z powództwem o stwierdzenie nieważności tych aktów notarialnych, a wyroki stwierdzające nieważność tych aktów stanowić będą podstawę do poparcia przez Skarb Państwa, Prezydenta Miasta K. wniosku "D" o uzgodnienie treści księgi wieczystej. Dostrzegając kolizję interesów Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K. (wykreślenie prawa użytkowania wieczystego w myśl art. 241 kc pociągnie za sobą wygaśnięcie obciążeń hipotecznych ustanowionych na rzecz Skarbu Państwa) oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (konieczność dokonania prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999r.), Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w piśmie z dnia [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o wystąpienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. do Wojewody [...] o zajęcie ostatecznego stanowiska. Prokuratoria wyraziła pogląd, iż nie widzi podstaw do wytoczenia powództwa w kontekście art. 58 kc. o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży z dnia [...] r. Przyjmując hipotetycznie możliwość stwierdzenia nieważności tej umowy, Prokuratoria zwróciła uwagę, iż musiałoby nastąpić uzgodnienie treści księgi wieczystej, a tym samym wykreślenie prawa użytkowania wieczystego i wygaśnięcie obciążeń hipotecznych ustanowionych na tym prawie na rzecz Skarbu Państwa, w kwocie wielokrotnie przewyższającej wymiar zobowiązania podatkowego "A" Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i do wiadomości Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Wojewoda [...] poinformował, iż nie posiada w tym zakresie żadnych kompetencji oraz w jego ocenie decyzja w sprawie winna należeć do Prezydenta Miasta K.. W związku z powyższym Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w piśmie z dnia [...] r. stwierdziła, że w zaistniałych okolicznościach wytaczanie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej jest nieuzasadnione oraz przedstawiła również zastrzeżenia co do zasadności występowania w tych okolicznościach z powództwem o ustalenie opartym na art. 189 kpc. Rozważając możliwość i skutki prawnego podważenia umowy sprzedaży z dnia [...] r. stwierdziła, że powództwo o stwierdzenie bezskuteczności umowy spowodowałoby wyeliminowanie jej z obrotu, a z uwagi na powyższe oraz istniejące obciążenia hipoteczne prawa użytkowania wieczystego należałoby mieć na względzie przepis art. 101 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest stanowisko, że jeżeli skuteczniejszą ochronę praw można uzyskać wytaczając powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej, wówczas brak jest interesu prawnego do wystąpienia z powództwem o ustalenie opartym na art. 189 kpc, w związku z powyższym Sąd mógłby uznać, że ustalenie bezskuteczności umowy winno nastąpić w ramach powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej, i z tego powodu oddalić powództwo o ustalenie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., pomimo zastrzeżeń Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa pismem z dnia [...] r. podtrzymał wniosek o wystąpienie z powództwem przeciwko "A" Sp. z o.o. w celu wyeliminowania z obrotu prawnego umowy sprzedaży z dnia [...] r. powołując się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. który zalecił wystąpienie do sądu powszechnego z żądaniem usunięcia niezgodności księgi wieczystej w trybie przewidzianym w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece lub z powództwem o ustalenie po stronie nabywcy dobrej lub złej wiary w oparciu o art. 189 kodeksu postępowania cywilnego. W odpowiedzi na powyższe Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniła, iż wobec wyeliminowania możności wytoczenia powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, rozważeniu podlega możność wytoczenia powództwa o uznanie umowy sprzedaży z dnia [...] r. za bezskuteczną w oparciu o art. 189 kpc. Podtrzymując swe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. dodatkowo wskazała, że w wytoczeniu powództwa może zostać zakwestionowany interes prawny Skarbu Państwa gdyż zainteresowany może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw. Jako dalej idące należy wskazać powództwo z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, gdyż w przypadku uzyskania wyroku stwierdzającego bezskuteczność umowy, w dalszej kolejności konieczne będzie wytoczenie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej w oparciu o to orzeczenie, chyba że dla potrzeb postępowania podatkowego wyrok wydany w oparciu o art. 189 kpc będzie wystarczający. Z uwagi na art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece i zasadę rękojmii wiary publicznej ksiąg wieczystych w ramach żądania uznania umowy za bezskuteczną konieczne będzie także wykazanie złej wiary nabywcy, tj. "A" Sp. z o.o., w oparciu o art. 189 kpc nie jest dopuszczalne powództwo o ustalenie jedynie wystąpienia przesłanki złej wiary nabywcy, a umowa dotycząca zbycia rzeczy dokonana przez osobę nie będącą właścicielem tej rzeczy nie jest bezwzględnie nieważna tylko bezskuteczna, czynność uznana za nieważną na gruncie prawa cywilnego może być uznana za wykonaną skutecznie na gruncie ustawy VAT. W podsumowaniu Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa stwierdziła, że nie jest możliwe żądanie uznania umowy sprzedaży za nieważną, a jedynie za bezskuteczną, obligując Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do przygotowania pozwu z żądaniem uznania umowy sprzedaży za bezskuteczną w oparciu o art. 189 kpc, w tym o podanie m.in. wyniku postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym wobec oskarżonych członków zarządu "A" Sp. z o.o ze wskazaniem, czy wydany w sprawie wyrok jest prawomocny, wskazaniem istotnych okoliczności, które ujawniły się w postępowaniach karnych potwierdzających istnienie po stronie "A" Sp. z o.o. złej wiary jako nabywcy, udokumentowaniem istotnych okoliczności wskazujących na rzeczywiste posiadanie przez członków zarządu "A" Sp. z o.o. w dniu [...] r. wiedzy o unieważnieniu decyzji administracyjnych ustanawiających prawo wieczystego użytkowania ze wskazaniem, że powiązania osobowo-kapitałowe bez jednoznacznych dowodów w wymienionym zakresie są niewystarczające dla przyjęcia złej wiary nabywcy. Nie znajdując podstaw do stwierdzania nieważności umowy sprzedaży z dnia [...] r. w oparciu o art. 58 kc, Prokuratoria wskazała, że gdyby jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. podtrzymał wniosek o wystąpienie w tej sprawie o stwierdzenie nieważności umowy w oparciu o przesłankę "czynności prawnej mającej na celu obejście ustawy", będzie zobligowany do wykazania tej okoliczności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] r. odniósł się do żądania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa i wskazał, że postępowanie karne prowadzone przed Sądem Rejonowym wobec oskarżonych członków zarządu "A" Sp. z o.o. zostało zakończone wyrokiem uniewinniającym, a po uchyleniu tego wyroku sprawę przejął do rozpoznania Sąd Rejonowy w K., a sprawa jest w toku. Z uwagi na powyższe organ nie ma możliwości wskazania istotnych okoliczności, które ujawniły się w postępowaniach karnych potwierdzających istnienie po stronie "A" Sp. z o.o. złej wiary jako nabywcy, a sam organ nie ma możliwości udokumentowania istotnych okoliczności wskazujących na rzeczywiste posiadanie przez członków zarządu "A" Sp. z o.o. w dniu [...] r. wiedzy o unieważnieniu decyzji administracyjnych ustanawiających prawo wieczystego użytkowania. W związku z powyższym Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa pismem z dnia [...] r. poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., iż działając zgodnie z wnioskiem zawartym w pismach z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. złożyła pozew przeciwko "A" Sp. z o.o. (Spółka "B" została wykreślona z KRS) o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży z dnia [...] r. za podstawę prawną powództwa wskazano art. 189 kpc w związku z art. 535, art. 555 i art. 58 kc, a jako przesłankę stwierdzenia nieważności wskazano "czynność prawną sprzeczną z przepisami kodeksu cywilnego". Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] r. nr wniósł do Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o wycofanie pozwu o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży z dnia [...] r. ponieważ w jego ocenie wniesienie powództwa w przedmiotowej sprawie było niezbędnym warunkiem dokonania wymiaru zobowiązania podatkowego dla "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r., a w związku ze zmianą stanowiska Ministerstwa Finansów w sprawie interpretacji art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przedawnienie tego zobowiązania nastąpiło z dniem 1 maja 2007 r. W wyniku dalszej korespondencji ustalono, że cofnięcie pozwu nastąpi ze zrzeczeniem się roszczenia. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa pismem procesowym z dnia [...] r. w imieniu powoda, Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wniosła o cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia, a Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie o sygnaturze [...]. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowania podatkowe wznowione z urzędu wobec "A" Sp. z o. o. postanowieniem Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. tj.: postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. dotyczącą określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. oraz postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podatkowy powołał art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego co było konsekwencją zmiany stanowiska Ministerstwa Finansów w sprawie interpretacji art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, iż zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. przedawniło się z dniem 1 maja 2007 r. Z uwagi na powyższe przestał istnieć przedmiot postępowania, zatem wznowione postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wskazano również na zmianę stanu prawnego art. 1 pkt 56 lit. b) w związku z art. 13 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, póz. 1 320) i uchylenie z dniem 1 grudnia 2008 r. przepisów art. 109 ust. 4-8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, póz. 535 ze zm.) i konieczność zastosowania w sprawie przepisów art. 109-111 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008 r. Wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie zaistniały pozytywne przesłanki umorzenia wznowionego postępowania z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu z dnia [...] r. Strona zarzuciła decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. naruszenie przepisów postępowania art. 208, art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, naruszenie przepisów postępowania art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe zabezpieczone ustanowioną w toku postępowania egzekucyjnego hipoteką uległo przedawnieniu, naruszenie przepisów postępowania art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, co do toku postępowania i ustanowionych zabezpieczeń i wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez określenie "nadpłaty zobowiązania podatkowego w zakresie podatku VAT na grudzień 1999r." zgodnie z deklaracją Spółki, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W uzasadnieniu powołał się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1154/03 gdzie wskazano, że zakwestionowanie wysokości zadeklarowanej przez Spółkę nadpłaty zobowiązań podatkowych mogłoby nastąpić jedynie poprzez ustalenie w drodze powództwa sądowego ważności umowy nabycia nieruchomości. Nadto wycofanie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia skutkuje tym, że w świetle wyroku WSA w Gliwicach organ podatkowy nie może kwestionować dokonanego przez Spółkę rozliczenia podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stosownie do art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego i poinformował o możliwości zapoznania się z całością akt zgromadzonych w sprawie. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją reformatoryjną z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r., a orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w całości z uwagi na nie stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W pozostałej części, tj. w części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...]. Na powyższą decyzję organu odwoławczego Strona w dniu [...] r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w części w jakiej decyzja ta odmawia uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., zarzucając naruszenie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nieorzeczenie co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania podatkowego, przy jednoczesnym orzeczeniu co do istoty sprawy w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, naruszenie art. 207 § 2, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez ponownego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego i orzeczenia co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania podatkowego za grudzień 1999 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Strona podniosła, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonej części jest nieprawidłowa. Przywołując uregulowanie zawarte w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ podatkowy winien orzec co do istoty, opierając się na ocenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, Skarżąca stanęła na stanowisku, iż oznacza to obowiązek odniesienia się do całokształtu okoliczności mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 1999 r. tj. w szczególności orzeczenia co do istoty sprawy zarówno w kontekście nabycia przez Skarżącą nieruchomości [...] w K., jak i zaliczek pobranych na poczet robót budowlanych. W opinii Skarżącej organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję, zastosował się do przepisu częściowo rozpoznając istotę sprawy co do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, orzekając o umorzeniu postępowania z uwagi na to, iż orzeczenie takiego zobowiązania w chwili orzekania po wznowieniu nie było już możliwe. Skarżąca podniosła następnie, iż organ jednocześnie nie orzekł co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania podatkowego VAT za grudzień 1999 r. - ograniczając się do stwierdzenia braku przesłanki do wznowienia postępowania. W ocenie Skarżącej, z chwilą wznowienia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego, wydana uprzednio decyzja traci moc i w konsekwencji konieczne jest wydanie nowej decyzji merytorycznej, orzekającej co do istoty sprawy, a zatem w niniejszej sprawie wydanie nowej decyzji merytorycznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiąc grudzień 1999 r., w oparciu o cały dostępny w chwili orzekania materiał dowodowy i z koniecznością ponownego zbadania wszelkich okoliczności sprawy, tj. także zasadności określenia zaległości podatkowej z tytułu zaliczek na roboty budowlane pobranych w grudniu 1999r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów zawartych w skardze jako podstawę wznowienia z urzędu postępowań w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. dotyczącymi określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r.w postanowieniu z dnia [...] r. wskazano art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi art. 243 § 2. Zgodnie z art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej wznowione postępowanie podatkowe winno zakończyć się, co do zasady, jednym z rozstrzygnięć określonych w tym przepisie. W sytuacji odmowy uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek stwierdzenia w rozstrzygnięciu istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazania okoliczności uniemożliwiających uchylenie decyzji. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzenie Skarżącej Spółki, iż z chwilą wznowienia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego wydana uprzednio decyzja traci moc i konieczne jest wydanie nowej decyzji merytorycznej jest niezasadne. Wznowione postępowanie może być także zakończone decyzją o umorzeniu postępowania na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej. Z dniem 1 grudnia 2008 r. uchylono przepisy art. 109 ust. 4-8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług i wprowadzono przepis przejściowy, art. 13 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, póz. 1320), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 1 grudnia 2008 r. stosuje się przepisy art. 109-111 zmienianej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Bezspornym jest, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu [...] r., a więc przed dniem 1 grudnia 2008 r. i nie zakończyło się również przed tym dniem decyzją ostateczną co oznacza, że we wznowionym postępowaniu winny mieć zastosowanie znowelizowane przepisy art. 109-111 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepisy te nie przewidują instytucji ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, organ I instancji zasadnie przyjął, iż wznowione z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie należało umorzyć w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonej decyzji skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] (t. l, k. 49-50) w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Umorzenie postępowania nie nastąpiło na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a zatem nie uzasadnione jest stwierdzenie Skarżącej Spółki, jakoby w odniesieniu do dodatkowego zobowiązania podatkowego stwierdzono istnienie przesłanek wznowienia. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia nie mogła mieć natomiast miejsca w przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taką okoliczność stwierdził organ I instancji w toku wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. wskazując, iż w związku ze zmianą stanowiska Ministerstwa Finansów odnośnie interpretacji art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za przedmiotowy miesiąc przedawniło się z dniem 1 maja 2007 r. Na przeszkodzie do umorzenia w takim przypadku wznowionego postępowania w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej stoją bowiem przepisy art. 245 tej ustawy. Wynika z nich, iż w toku wznowionego postępowania organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności do ustalenia, czy w sprawie rzeczywiście zaistniały przesłanki wznowienia, określone w art. 240 ustawy. W razie nie stwierdzenia istnienia tych przesłanek - organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części (art. 245 § 1 pkt 2). Natomiast w razie stwierdzenia ich istnienia - organ uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1), bądź odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeśli w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa (art. 245 § 1 pkt 3 lit. a), albo wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70, a więc terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 245 § l pkt 3 lit. b). Z powyższego wynika, iż podjęcie przez organ I instancji postępowania co do przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej spowodowało, iż nie mógł on stwierdzić bezprzedmiotowości wznowionego z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Organ ten nie mógł także uznać, iż przestał istnieć przedmiot postępowania, gdyż przedmiotem tego postępowania było właśnie ustalenie, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia. Organ I instancji nie mógł umorzyć przedmiotowego postępowania w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Winien natomiast zakończyć wznowione postępowanie rozstrzygnięciem w trybie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia wznowionego z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji z uwagi na nie stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ww. ustawy. W związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 1154/03 organ podjął działania mające na celu ustalenie, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa. Cel ten nie został jednak zrealizowany. Organ był świadom tego, że jeśli nie zapadną prawomocne rozstrzygnięcia w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości [...] w K., bądź w sprawie z powództwa o ustalenie nieistnienia po stronie "A" Sp. z o.o., jako nabywcy nieruchomości, dobrej wiary (w trybie art. 189 kpc) nie będzie można zasadnie stwierdzić, że z braku uprawnienia zbywcy do rozporządzania nieruchomością, o której w sprawie chodzi, "A" Sp. z o.o. nie nabyła owej nieruchomości i w konsekwencji nie miała prawa do obniżenia podatku należnego za grudzień 1999r. o podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie tej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, iż Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie na skutek cofnięcia pozwu z uwagi na stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. ze zrzeczeniem się roszczenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż sprawie nie zapadły prawomocne rozstrzygnięcia, a organy podatkowe nie mogły skutecznie stwierdzić, że z braku uprawnienia zbywcy do rozporządzania nieruchomością, o której mowa wyżej, "A" Sp. z o.o. nie nabyła owej nieruchomości. Tym samym nie mogły przyjąć, że Spółka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego za grudzień 1999r. o podatek naliczony wynikający z faktury nr [...] z dnia [...] r. dokumentującej nabycie tej nieruchomości. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogły zakwestionować rozliczenia na podstawie faktury dokonanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999r. i niezakwestionowanego w ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. dotyczącej określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc. Brak prawomocnych rozstrzygnięć w procesach, o których mowa wyżej, odnosi bowiem ten skutek, że jakkolwiek dowody, które wpłynęły do Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. okazały się w sprawie nowe, istniejące w dniu wydania decyzji dotychczasowej i nieznane organowi, który wydał decyzję, to nie można im przypisać cechy istotności, gdyż nie mogą mieć wpływu na dotychczasowe rozstrzygnięcie. W toku wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nie stwierdzono istnienia przesłanki wznowienia, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Tym samym zaistniały podstawy do zastosowania w sprawie przepisu art. 245 § 1 pkt 2 ustawy, w świetle, którego organ podatkowy wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia w całości lub w części decyzji dotychczasowej mając na uwadze fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 27 maja 2004r. sygn. akt I SA/Ka 1 154/03 uchylił w całości decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w której za nieuzasadnione uznano opodatkowanie przez organ I instancji zaliczek pobranych na poczet robót budowlanych (budowy mieszkań na wynajem), które nie stanowiły 50 % umówionej ceny (kosztów budowy mieszkań) i w tym zakresie zmieniono dokonane przez ten organ rozliczenie Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 1999r. Organ I instancji prawidłowo zatem opodatkował zaliczki pobrane na poczet robót budowlanych, które nie stanowiły 50 % umówionej ceny na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 5 grudnia 1 997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, póz. 1024 z późn. zm.). Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w zakresie robót budowlanych lub budowlano-montażowych powstawał z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30. dnia od dnia wykonania usługi. Otrzymanie części zapłaty powodowało powstanie obowiązku podatkowego w tej części. Należy jednocześnie podkreślić, iż stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż organ w rozpatrywanej sprawie związany był oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. Rozstrzygnięcie organu zostało podjęte w wyniku ponownego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w oparciu o cały materiał dowodowy. Organ nie naruszył, więc przepisu art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: SkAę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W pierwszej kolejności należy wskazać na treść art. 153 P.p.s.a.i wynikające z tego przepisu związanie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie oceną prawną wyrażoną w wydanym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004r. sygn. akt I SA/Ka 1154/03. W judykaturze przyjmuje się, że ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji o określonej treści. W zakresie oceny prawnej mieści się wyjaśnienie dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane (wyrok NSA z dn.8.05.2008r. II FSK 297/07, orzeczenia.nsa). Na wstępie należy stwierdzić, iż podstawę do oceny stanowiska zajętego przez organ podatkowy z zaskarżonej decyzji stanowił stan faktyczny sprawy opisany w tej decyzji. Stan co do istoty rzeczy nie był pomiędzy stronami sporny, a skarga nie zawiera istotnych zarzutów w tym zakresie. Podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie powołaną przez organ był art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepis ten pozwala na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przypadku, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ja wydał. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, będącą wyjątkiem od reguły trwałości decyzji administracyjnej. Wobec powyższego postępowanie to toczy się w ściśle zakreślonych ramach prawa, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania nie może zastępować kontroli sprawowanej w ramach zwykłego postępowania odwoławczego. Celem postępowania w przedmiocie jego wznowienia jest ustalenie czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było którąś z kwalifikowanych wad opisanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 245 § 1 powołanej ustawy. Powyższe rozgraniczenie zakresów obu postępowań, a mianowicie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. oraz w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego wznowionego z urzędu, ma decydujące znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze. Podkreślić należy, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, a wykorzystywanie tego postępowania do całościowej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne (wyrok NSA I FSK 1848/08). W tym miejscu należy podkreślić, iż pewne kategorie wad postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji mogą być zwalczane przez stronę w ramach przysługującego jej prawa do złożenia odwołania, a następnie w ramach skargi do sądu administracyjnego na decyzje organu odwoławczego, a strona wykorzystując ten tryb odwoławczy nie doznaje żadnych ograniczeń w formułowaniu zarzutów zarówno, co do naruszenia prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Uprawnienia strony odmiennie zostały ukształtowane w postępowaniu nadzwyczajnym, gdyż są one ograniczone do oceny spełnienia lub nie przesłanek wskazanych w ustawie, w niniejszej sprawie w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Niezbędne jest, zatem dokonanie oceny czy pierwotna przesłanka w oparciu, o którą organ dokonał wznowienia postępowania była już znana w czasie trwania postępowania zwykłego, a organ uznał ja tylko za nieistotną, czy też była ona okolicznością nową, co prawda obiektywnie istniejąca w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym lecz nie znaną organowi. Granice rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowieniowym określa treść postanowienia organu w przedmiocie wznowienia postępowania, zaś samo wydanie takiego postanowienia nie przesądza o możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Wydanie takiego postanowienia przesądza jednie o tym, iż organ powziął wiedzę o istnieniu dokumentów mogących mieć znaczenie dla rozpoznanej sprawy, jednakże ich ocena nastąpiła prawidłowo w trakcie postępowania wznowieniowego i znalazła wyraz w decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności organ ustala więc wyłącznie czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, a dopiero po tych ustaleniach, w dalszej kolejności odnosi się do meritum rozstrzygnięcia (wyrok NSA a dn. 8.12.2010r I GSK 620/09, orzeczenia.nsa) . W przypadku niestwierdzenia istnienia wyjątkowych przesłanek opisanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej organ badający te kwestie wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie rozpoznając ponownie sprawy, co do jej istoty. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uznanie. Organ jako okoliczności skutkujące wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania z dnia [...] r. wskazał decyzje Wojewody [...], którą odmówił on stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności gruntów i znajdujących się na nich pawilonów handlowych [...]. Nieruchomość ta została wniesiona aportem przez Spółkę "C" do Spółki "B". Dokumenty świadczyły jednak o tym, że Spółka "C" nie miała tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością i nie mogła skutecznie nią rozporządzać. Skoro tak to umowa notarialna przeniesienia własności budynków i przeniesienia prawa użytkowania wieczystego została zawarta w sposób niezgodny z prawem. W konsekwencji faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. nie stanowiła podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ podatkowy, mimo dokonania szeregu czynności w celu usunięcia niezgodności księgi wieczystej ze stanem faktycznym w trybie art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz ustalenia istnienia u nabywcy nieruchomości dobrej wiary, organowi temu nie udało się osiągnąć celu, dla którego czynności te podjął. Skutkiem nie uzyskania oczekiwanych wyników postępowania wznowieniowego organ wydał zaskarżoną decyzję. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja nie jest niespójna. W kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego podatku od towarów u usług należy wskazać, iż z dniem 1 grudnia 2008 r. zostały uchylony art. 109 ust. 4-8 o podatku od towarów i usług, a przepisy przejściowe (art. 13 ustawy z dnia 7.11.2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw ) nakazują do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzja ostateczna przed dniem 1 grudnia 2008 r. stosuje się przepisy art. 109-111 w znowelizowanym brzmieniu. Wszczęcie postępowania wznowieniowego miało miejsce w dniu [...] r. i postępowanie to nie zakończyło się przed dniem 1 grudnia 2008 r. W dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji [...] r. obowiązywał, więc przepis art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług w znowelizowanej treści, a zatem umorzenie postępowania w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego za grudzień 1999 r. znalazło oparcie w wyżej powołanych przepisach prawa. Na etapie natomiast postępowania odwoławczego winno skutkować utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. umarzającej postępowanie w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Odmienna sytuacja dotyczy natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. W powyższej kwestii należy wskazać na treść art. 240 Ordynacji podatkowej i dokonać oceny czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania. Nie można było natomiast uznać, że przedmiotem postępowania wznowieniowego było ustalenie należności z tytułu podatku od towarów i usług, gdyż przedmiotem tym było ustalenie czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania, a zatem nie można było stwierdzić bezprzedmiotowości tego postępowania ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy winien, zatem na mocy art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówić uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, gdyż nie stwierdzono w efekcie prowadzonego postępowania istnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Należy przypomnieć, że w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów usług za grudzień 1999 r. organ podatkowy nie osiągnął celu dla jakiego prowadzono postępowanie, gdyż dokumenty, które wpłynęły do organu podatkowego w dniu [...] r. nie pozwoliły na podważenie mocy prawnej aktu notarialnego z dnia [...] r. , zaś próby weryfikacji czy kontrahent Skarżącego, "B" Sp. z o.o w likwidacji, miał prawo rozporządzać przedmiotem umowy nie powiodły się. Skoro nie było podstaw faktycznych ani prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego wskazanego aktu notarialnego, jak i faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. Odnosząc powyższe rozważania do treści zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się dwoistości stanowiska zajmowanego przez organ odwoławczy. Nie stwierdzono również naruszenia art. 207 § 2, art. 122, art., 187 § 1 ordynacji podatkowej, tym bardziej, iż Skarżący w skardze nie wskazał na czym naruszenie powołanych przepisów prawa miałoby polegać. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),