III SA/Gl 648/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy zaliczenia w części zwrotu podatku na poczet zobowiązania podatkowego) postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym datowanym z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w Z. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W wyniku rozpatrzenia wniosku o zwolnienie strony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek. Wobec złożenia w terminie sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. o sygn. akt I FZ 591/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. strona ponownie została wezwana o uiszczenie wpisu sądowego. W dniu 4 marca 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo Spółki o zwolnienie z kosztów, które należało potraktować jak wniosek o zmianę postanowienia z dnia 14 listopada 2012 r. oddalającego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. To postanowienie został uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2013 r. (sygn. akt I FZ 371/13) w wyniku wniesionego zażalenia. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji postanowieniem z 19 listopada 013 r. odmówił zmiany postanowienia z 14 listopada 2012 r. Również to postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem. Postanowieniem z 17 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 509/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym. Zgodnie z art.230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 w/w ustawy). Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania skarżącego o uzupełnienie braków formalnych w postaci uiszczenia stosownego wpisu, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzone uchybienie nie zostało usunięte w terminie. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. o sygn. akt I FZ 509/13 Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające zażalenie na postanowienie z dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o odmowie zmiany postanowienia z 14 listopada 2012 r,, odmawiającego przyznania prawa pomocy – przesadzono bowiem kwestię konieczności uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a mimo to skarżący nie wniósł stosownej opłaty. Wskazać należy, że określony w wyżej cytowanym art. 220 § 1 termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89). Wobec zatem nieuiszczenia w zakreślonym terminie wpisu sądowego na mocy art. 220 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowiono jak w sentencji.