III SA/Gl 673/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w T. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacja indywidualna) 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej [...] zł (słownie: [...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W Dniu [...] r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie ustalenia, czy nieodpłatne przekazanie towarów na cele promocyjne lub reklamowe związane z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwa rodzi obowiązek w podatku od towarów i usług. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę wynikało, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje nieodpłatnych przekazań towarów handlowych na cele reklamy i promocji związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Tymi towarami handlowymi Spółki są np. golarki, kosmetyki, odświeżacze powietrza, a także pióra, torby, żelazka, suszarki, plecaki, puzzle, maskotki, długopisy, parasolki, czapeczki, odtwarzacze mp3, pen drivy, itp. W uzupełnieniu wniosku wskazała, że towary te przekraczają kwotę zarówno 5 zł, 10 zł jak i 100 zł, a wniosek dotyczy stanu faktycznego, który już zaistniał. Zaznaczyła też, że nie prowadzi ewidencji pozwalającej na ustalenie tożsamości osób, którym zostały przekazane towary. Przysługiwało jej tez prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów, gdyż wykorzystuje je do wykonywania czynności opodatkowanych. Oświadczyła, że wniosek dotyczy stanu faktycznego, który już zaistniał i oczekuje na interpretację w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytanie: Czy przekazanie nieodpłatne towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na treść art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i stwierdziła, iż wykładnia językowa tego przepisu przesądza, że przekazanie towarów należących do Spółki i na cele związane z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem nie rodzi obowiązku w podatku od towarów i usług. Powołała się też na orzecznictwo sądów administracyjnych w Warszawie i Wrocławiu. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] wydanej na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r, Nr 8, poz. 60 ze zm., zwaną dalej ustawą O. p.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...] r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie ustalenia, czy nieodpłatne przekazanie na cele związane z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem w przedstawionym stanie faktycznym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest nieprawidłowe. Przyjmując za punkt wyjścia rozważań stan faktyczny nakreślony we wniosku, organ podatkowy zauważył, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm zwaną dalej ustawą o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów usług podlega m. in. Odpłatna dostawa towarów. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Ponadto w myśl art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, przepisu art. 7 ust. 2 tej ustawy, nie stosuje się do przekazywania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Dalej organ zauważył, że stosowanie do przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary: 1) o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób; 2) których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli wartość rynkowa przekazanego towaru nie przekracza 5 zł. Analizując przytoczone przepisy uznał, iż nie odpłatne przekazanie zakupionych towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów. Nie będzie to dotyczyć jedynie nieodpłatnego przekazania drukowanych materiałów reklamowych i prezentów o małej wartości z jednoczesnym przyznaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu na mocy art. 86 ust. 8 pkt 2 ustawy o VAT. Zauważył także, że przepisy art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT są odpowiednikiem regulacji art. 5(6) VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów prawnych państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) która od 1 stycznia 2007 r. została zastąpiona Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Dalej przytoczył wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wydany w sprawie Kuwait Petroleum Ltd (C-48/97), w myśl którego każde nieodpłatne wydanie przez płatnika towarów należących do aktywów jego przedsiębiorstwa jest dostawą, przy czym nie ma znaczenia, czy wydanie towarów zostało dokonane w celach związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa, czy też nie. Wywiódł stąd, że każde nieodpłatne zbycie towarów, bez względu na cel przekazania, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przywołał też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2007 r. sygn. akt I FPS 5/06, podnosząc, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie od 1 maja 2004 r., do 31 maja 2005 r. NSA opowiedział się za opodatkowaniem nieodpłatnego przekazania towarów za wyjątkiem prezentów o małej wartości. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny uznał, że przekazywanie klientom towarów, których wartość rynkowa nie przekracza 5 zł nie jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Z kolei przekazanie towarów o wartości mieszczącej się w przedziale od 5, 10 zł do 100 zł nie podlega opodatkowaniu pod warunkiem prowadzenia dodatkowej ewidencji, pozwalającej ustalić tożsamość osób, którym te towary zostały przekazane. Odmienna sytuacja następuje w przypadku przekazania towarów przekraczających 100 zł, bo wtedy podatnik ma obowiązek opodatkowania takiego przekazania. Na koniec stwierdził, iż wyroki sądów administracyjnych, na które powołała się strona we wniosku nie wiążą organu, gdyż zostały w konkretnych sprawach i tylko ich dotyczą. Pismem z dnia [...] r. "A" sp. z o. o. w T. wezwała organ podatkowy od usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynosząc o zmianę interpretacji poprzez uznanie argumentacji podatnika za prawidłową. Ponownie powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w interpretacji indywidualnej, konsekwentnie uznając stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Raz jeszcze podkreślił, że orzeczenia sądów wydane w konkretnych sprawach wiążą organ podatkowy tylko w tych sprawach. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca Spółka wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., której zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a t art. 7 ust. 2 ustawy o VAT oraz przepisów prawa procesowego, a to art. 14 e § 1 i art. 14 c § 2 ustawy O. p. W ocenie skarżącej Spółki, organ dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Spółka powołała się m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2009 r. sygn. akt I FPS 6/08, w którym stwierdzono, że przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Raz jeszcze powołała się na wyroki wojewódzkich sadów administracyjnych. Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumentację przytoczoną w interpretacji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dni a25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Tytułem wstępu należy wskazać, że aktualnie nie budzi już wątpliwości, w jakim zakresie sądy administracyjne są zobowiązane do kontroli interpretacyjnej. W kwestii tej, choć w odmiennym stanie prawnym, wypowiedziały się najpierw Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK z 30 października 2006 r., P 36/05, OTK-A 2006/9/129), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała NSA z 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06, ONSAiWSA 2007/2/27). Trybunał Konstytucyjny i naczelny Sąd Administracyjny stwierdziły zgodnie, że sąd administracyjny jest zobowiązany do kontroli interpretacji zarówno pod względem formalnym, jak i z punktu widzenia ich merytorycznej poprawności. Przystępując do merytorycznego rozważania sprawy w kontekście zarzutów podniesionych w skardze ograniczonych do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładanie na wstępie wskazać należy, iż pogląd zaprezentowany przez skarżącą znajduje oparcie w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług i to zarówno w brzemieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o interpretacje przepisów podatkowych, jak i w momencie wydania zaskarżonej interpretacji. Dalej zauważyć należy, że wykładnia przepisów art. 7 ustawy o VAT, lecz na tle stanu prawnego sprzed dnia 1 stycznia 2005 r., zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym i w uchwale z dnia 28 maja 2007 r., I FPS 5/06 (ONSAiWSA 2007, nr 5, poz. 108), na którą organ powołał się w odpowiedzi na skargę, stwierdził, że "w świetle art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 maja 2005 r., przez dostawę towarów należało rozumieć również przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należnych do jego przedsiębiorstwa na cele wiążące się z tym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zawiązku z nabyciem tych towarów". Przepis art. 7 ust. 2 o VAT od początku wejścia w życie ustawy stanowi, iż: "Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynność, w całości lub w części:. Dalej przepis art. 7 ust. 3 tej ustawy w okresie przed dniami 1 czerwca 2005 r. stanowił, że "Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem". Z kolei od tej daty, tj. od 1 czerwca 2005 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756) art. 7 ust. 3 otrzymał następujące brzmienie: " Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek". Naczelny Sąd Administracyjny wyroku poszerzonego składu 7 sędziów NSA z 23 marca 2009 r. sygn. akt I FPS 6/08 (publ,: baza Lex nr 509733), zawarł następującą tezę: "Przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. nie stanowi dostawy towarów nawet, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów". Podkreślił przy tym, że: "zasadnicza zmiana tego przepisu polegała na usunięciu z niego końcowego fragmentu, który expressis verbis odwoływał się do bezpośredniego powiązania określonej czynności (przekazania wymienionych towarów) z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, czyli celami działalności gospodarczej podatnika. A właśnie to sformułowanie pozwoliło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w uchwale z dnia 28 maja 2007 r. na przyjęcie takiej wykładni wymienionych przepisów art. 7 ust. 2 i 3, która z jednej strony pozostawała w zgodzie z prawem wspólnotowym (art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy, obecnie art. 16 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej), czyli była wykładnią prowspólnotową, a z drugiej – nie pozostawała w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem tych przepisów, a więc nie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni językowej, czyli do niedopuszczalnej wykładni contra legem (np. ust. 9.17. – 9.21. uzasadnienia powołanej uchwały). Jednak taka wykładania, wskazująca, że czynności, do których odwoływał się art. 7 ust. 3 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2005 r.), mieściły się w zakresie przedmiotowym ust. 2 tego artykułu, była możliwa tylko przy brzmieniu ust. 3 odwołującego się w końcowym fragmencie – podobnie jak art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 16 dyrektywy 2006/112/WE) – do bezpośredniego związku tych czynności z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem (w Szóstej Dyrektywie – z celami działalności podatnika, a w dyrektywie 2006/112/WE – z celami działalności przedsiębiorstwa podatnika), który to fragment dawał w ogóle podstawy do uznania, że spójna wykładania tych przepisów wskazuje, że zakres przedmiotowy, do którego odniosły się te przepisy, obejmował przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane i niezwiązane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem". Podkreślił także, że "Prowspólnotowa wykładania prawa powinna mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy wykładania językowa nie prowadzi do odpowiedzi w przedmiocie treści przepisów prawa krajowego. Wykładania prowspólnotową nie powinna mieć miejsca, gdy będzie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładani językowej, mogłoby to bowiem doprowadzać to niedopuszczalnej wykładni contra legem; por. cytowane wyroki NSA i FSK 600/07 i I FSK 743/07 oraz powołana tam literatura, a także wyrok ETS z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie Paola Faccini Dori v. Recreb Srl. (C-91/92), zgodnie z którym sąd krajowy, wykonując obowiązek dokonywania wykładni prawa wewnętrznego w świetle brzmienia i celu dyrektywy, nie można wykraczać poza wyraźne brzmienie przepisu prawa wewnętrznego. Oznaczałoby to bowiem przyzwolenie na to, aby bez właściwej transpozycji przez państwo określonego przepisu dyrektywy do prawa krajowego, sąd krajowy mógł – poprzez stosowną wykładnię – nakładać na obywatela obowiązek wynikający z tej dyrektywy wbrew unormowaniu krajowemu. Tymczasem organy państwa członkowskiego z żadnym wypadku nie mogą powołać się na bezpośrednią skuteczność dyrektywy wobec osób fizycznych i prawnych i nakładać na nie – poprzez stosownie wykładani zgodnej z celami dyrektywy – obowiązków z niej wynikających, które jednak nie zostały lub zostały niewłaściwie określone w przepisach krajowych; p. orzeczenia ETS z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie Ursula Becker (8/81) i z dnia 8 października 1987 r. w sprawie Kolpinguis Nijmegen (80/86)." NSA zaznaczył też, że: "Zatem w sytuacji, gdy porównanie treści transponowanego przepisu dyrektywy i unormowania krajowego wskazuje, że nadanie regulacji krajowej znaczenia wynikającego z bezwarunkowej i precyzyjnej normy unijnej prowadziłoby do sprzeczności z brzmieniem gramatycznym przepisu krajowego, sąd – w przypadku gdy podatnik domaga się zastosowania tej normy w sposób określony w dyrektywie – powinien odmówić zastosowania normy prawa krajowego i umożliwić obywatelowi skorzystanie z unormowania wspólnotowego. Jeżeli jednak podatnik stosuje się do dyspozycji wadliwie transportowanej normy krajowej, uznając, że jest ona dla niego korzystniejsza, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy". W konkluzji swojego orzeczenia zaprezentował wyżej przytoczoną już tezę, że przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w brzmieniu art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. nie stanowi dostawy towarów nawet, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Sąd w niniejszej sprawie podziela ten pogląd. A to oznacza, że argumentacja przedstawiona przez Ministra Finansów w niniejszej sprawie, wprawdzie zgodna z art. 16 Dyrektywy nr 112/2006/WE jest niezgoda z art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług i nie może być źródłem nałożenia na skarżącą obowiązku podatkowego nie wynikającego z ustawy. Z tych względów na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów powinien prawidłowo uzasadnić sporządzoną pisemną indywidualną interpretację podatkową oraz uwzględnić wskazanie i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 art. 209 ustawy z 30 sierpnie 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Jednocześnie w oparciu o art. 153 ustawy ostatnio powołanej ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu – interpretacji z zakresu prawa podatkowego. r.m.