III SA/Gl 8/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania R. W. (dalej jako: strona, skarżący), od decyzji nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta K. (dalej jako: organ I instancji), orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W podstawie prawnej wskazano art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy i argumentacje prawną. Podkreślono, że Strona otrzymała decyzję organu I instancji orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 września 2019 r., gdyż odmówiła bez uzasad-nionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy (art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Kwestionując powyższe w złożonym odwołaniu Strona wyjaśniła, że nie otrzymała propozycji odpowiedniej pracy, ponieważ Pani z PUP dała skierowanie do pracy polegającej na czyszczeniu butów; taka praca jest nieodpowiednia, ponieważ nie jest w stanie znieść cudzych śmierdzących butów, więc z pewnością w takiej pracy stale by wymiotował z obrzydzenia(...); zaszło jakieś nieporozumienie, bo Pani z PUP zasugerowała pracę jako kierowca, natomiast na miejscu okazało się, że to jest praca w charakterze pucybuta; zgodnie z Konstytucją RP nikogo nie można zmuszać do pracy, która nie jest odpowiednia; PUP jest od tego, aby pomagać ludziom w znalezieniu pracy, a nie, aby dyktować ludziom, jak mają żyć. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w pełni podzielając wyrażone w nim stanowisko. Analizując akta ustalono bowiem, że Strona: - w dniu 26 kwietnia 2018 r. została zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako bezrobotny; - prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, została także poinformowana, że prawa i obowiązki bezrobotnego określa Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawcze do ww. ustawy, co potwierdziła podpisem na oświadczeniu Bezrobotnego z 26 kwietnia 2019 r. i Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy z 26 kwietnia 2019 r.; - 25 września 2019 r. otrzymała skierowanie do pracy w przedsiębiorstwie "A" B. K. w K. w charakterze renowatora obuwia; - 26 września 2019 r. odmówiła przyjęcia pracy na proponowanym mu stanowisku; - w konsekwencji otrzymała decyzję [...] r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 września 2019 r.  Dalej organ powołał sie na art. 2 ust. 1 pkt 16 i art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podkreślając, że Strona otrzymała skierowanie do pracy w przedsiębiorstwie "A" B. K. w K. w charakterze renowatora obuwia. W dniu 26 września 2019 r. zgłosiła się do pracodawcy, jednak odmówiła przyjęcia pracy na proponowanym mu stanowisku. W skierowaniu do pracy pracodawca wskazał, że strona odmawia przyjęcia zatrudnienia "ze względu na warunki pracy". Natomiast w oświadczeniu, złożonym tegoż dnia w organie zatrudnienia Strona stwierdziła, że nie odpowiadało mu miejsce i charakter pracy, nie spodobał mu się też właściciel. Podkreślił, że pracodawca od kandydatów do pracy na stanowisku renowatora obuwia wymagał posiadania przynajmniej wykształcenia zawodowego oraz zdolności manualnych, a Strona ten warunek spełnia, ponieważ ukończyła liceum ogólnokształcące. Praca na zaproponowanym stanowisku miała być wykonywana w K. przy ul. [...], tj. około 3,0 km od miejsca zamieszkania strony. Dojazd komunikacją publiczną z miejsca zamieszkania do miejsca pracy zajmowałby stronie około 25 minut (dojście pieszo około 40 minut). Kandydaci mieli otrzymywać wynagrodzenie w wysokości 2250 zł brutto miesięcznie. Oznacza to, że pracodawca proponował płacę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Praca miała być wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, w systemie jednozmianowym, w ramach umowy o pracę na czas określony. Poza tym Strona złożyła w dniu rejestracji, tj. 26 kwietnia 2018r., oświadczenie, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Nadto przed przedłożeniem oferty pracy w "A" B. K. w K., a także po jej otrzymaniu nie wskazywała, że ma kłopoty zdrowotne, które czyniłyby niemożliwym podjęcie określonych prac. Ponadto ani przed wydaniem decyzji, ani do odwołania nie załączyła żadnego zaświadczenia lekarskiego, wystawionego przez uprawnionego lekarza, z którego wynikałoby, że ma określone kłopoty zdrowotne (np. alergię na środki chemiczne lub skórę), wykluczające pracę na stanowisku renowatora obuwia. Brak zatem jakiegokolwiek dowodu, z którego można by wnosić, że posiada przeciwwskazania do wykonywania pracy renowatora obuwia. Dodatkowo organ powołując sie na art. 229 § 1 i § 4 Kodeksu pracy zaakcentował, że pracodawca miał obowiązek skierować odwołującego na wstępne badania lekarskie, aby sprawdzić jego stan zdrowia w celu rozstrzygnięcia, czy może on wykonywać zaproponowaną mu pracę z poleconym zakresem obowiązków. Jeżeli zatem w trakcie badania wstępnego lekarz je przeprowadzający stwierdziłby jakiekolwiek przeciwwskazania do pracy, nie mógłby wydać zgody na zatrudnienie odwołującego w charakterze renowatora obuwia z przypisanym mu zakresem zadań. Skoro jednak Strona odmówiła 26 września 2019 r. podjęcia pracy zaproponowanej to tym samym nie zostaty przeprowadzone wstępne badania lekarskie, w trakcie których uprawniony lekarz stwierdziłby jednoznacznie, czy jest zdolna do pracy na zaproponowanym mu stanowisku. Konkludując organ stwierdził, że postawa strony wskazuje, że nie chciała podjąć pracy zaproponowanej w ramach zatrudnienia na czas określony we wskazanym przedsiębiorstwie. Zachowanie takie, w kontekście obowiązków wynikających ze statusu osoby bezrobotnej, jest nieuzasadnione. Odnosząc sie do zarzutów odwołania wyjaśniono, że organ zatrudnienia nie zawsze dysponuje ofertami pracy odzwierciedlającymi zainteresowania zawodowe lub finansowe osób bezrobotnych. Skoro zatem PUP w K. nie dysponował ofertami ściśle odpowiadającymi zainteresowaniom zawodowym odwołującego, w przekonaniu Organu odwoławczego winien był on przyjąć zaproponowaną mu formę pomocy, by móc wrócić na rynek pracy po długotrwałym pozostawaniu poza zatrudnieniem. Rejestracja w charakterze bezrobotnego w Urzędzie Pracy jest samodzielną decyzją każdej osoby jej dokonującej. Jednak po dokonaniu rejestracji bezrobotny ma określone prawa, ale i obowiązki, wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za których niespełnienie ponosi konsekwencje przewidziane prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną Strona zakwestionowała jej prawidłowość wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Podtrzymała w całości zarzuty odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jej zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: (a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, (b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, (c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Brzmienie powołanego przepisu jest kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że w zaistniałych okolicznościach wystąpiły podstawy do wydania decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy, tj. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji innej formy pomocy określonej w ustawie. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko jest prawidłowe. Wyjaśnić trzeba, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustanawia różne profile pomocy i formy pomocy stosowane w ramach tych profili celem umożliwienia nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą. Przepis art. 53 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że starosta może skierować bezrobotnych do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Program powinien określać: (1) nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy; (2) zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego; (3) rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych; (4) sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych; (5) opiekuna osoby objętej programem stażu (ust. 4). Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę (ust. 6). Staż jako forma pomocy na rzecz bezrobotnych jest skierowany do osób znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy, jego celem jest bowiem nabycie przez bezrobotnego doświadczenia zawodowego oraz umiejętności, które mają poprawić jego sytuację jako osoby poszukującej zatrudnienia na rynku pracy. Z akt sprawy wynika, że skarżący zawarł 26 kwietnia 2018r. z Powiatowym Urzędem Pracy porozumienie ustalające warunki realizacji indywidulanego planu działania; został zarejestrowany oraz pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Następnie otrzymał ofertę pracy w przedsiębiorstwie "A" B. K. w K. w charakterze renowatora obuwia. Organ I instancji przedstawiając skarżącemu propozycję pracy u wskazanego powyżej pracodawcy uwzględnił poziom jego wykształcenia i dotychczasowe kwalifikacje zawodowe. Natomiast Skarżący 26 września 2019 r. odmówił przyjęcia pracy wskazując, że taka praca jest dla niego wybitnie nieodpowiednia, ponieważ nie jest w stanie znieść cudzych śmierdzących butów. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organów, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Nadto istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt wskazywania powodu uzasadniającego odmowę podjęcia pracy bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na artykułowane twierdzenia. Strona nie poparła bowiem niemożności świadczenia pracy żadnym zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym alergię, uczulenie na chemikalia itp. Okoliczność obrzydzenia do cudzych śmierdzących butów nie może mieć przymiotu przesądzającego w sprawie skoro przedstawiona oferta pracy spełniała określone powołanymi wyżej przepisami wymogi, zarówno pod względem dotychczasowych kwalifikacji zawodowych skarżącego, godzin jej odbywania, czasu dojazdu do miejsca i z powrotem środkami transportu. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnego dokumentu stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne czy inne dowody, które stanowiłyby uzasadnioną odmowę przyjęcia zaproponowanej pracy Zgodzić należy się z organem orzekającym, że wskazana przez skarżącego przyczyna odmowy przyjęcia propozycji odbycia stażu, nie stanowi "uzasadnionej przyczyny odmowy" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Ustawodawca odwołał się w ww. przepisie do zwrotu nieostrego, wymagającego stosowania ocen, których efekty będą zależały od konkretnej sytuacji. W orzecznictwie sądów ad ministra-cyjnych utrwalił się pogląd, że "uzasadnione przyczyny", o których mowa w powołanym przepisie to przede wszystkim okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Należą do nich na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nadzwyczajne zdarzenie losowe typu pożar, powódź, które uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 142/12, z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt I OSK 734/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 469/10; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności, niedbalstwa zainteresowanego, czy też wynikających z jego woli. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przedstawione przez niego argumenty nie wyczerpują znamion uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Brak zainteresowania pracą z powodu rzekomego obrzydzenia i nieodpowiedniego jej charakteru - nie stanowią obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej przyjęcie propozycji takiej formy pomocy. Tym bardziej że oprócz twierdzenia Strony z żadnego dokumentu nie wynika żadna w wskazywanych wyżej okoliczności. Zaznaczyć również należy, że przedłożona przez Urząd Pracy propozycja pracy miała na celu udzielenie wsparcia osobie bezrobotnej, którą jest skarżący, posiadający taki status od dnia 26 kwietnia 2018r. Celem skierowania do pracodawcy było zwiększenie szansy skarżącego na uzyskanie zatrudnienia na rynku pracy. Program wsparcia spełniał wszystkie obiektywne wymogi, określone ww. przepisami prawa. Natomiast to, że praca nie spełniała subiektywnych oczekiwań skarżącego, nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej odmowę przyjęcia propozycji pomocy od Urzędu Pracy. Sąd podziela w pełni stanowisko organu, że status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, na podstawie wniosku złożonego przez osobę zainteresowaną, a więc z jej własnej inicjatywy. Jest to zatem dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, na osobie której taki status przyznano, ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, których nieprzestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym określone propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2283/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 809/11; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić należy się z organem, że skarżący został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, a także o konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy czy innej formy pomocy określonej w ustawie, w tym propozycji odbycia stażu. Dowodem na to jest własnoręczny podpis skarżącego złożony na dokumentach załaczonych do akt sprawy; był zatem świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji prawnych wynikających z ich niedopełnienia. Reasumując stwierdzić należy, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić więc należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. A takich uchybień skarżący nie wskazywał. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 8