III SA/Gl 844/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 1 lipca 2025 r. nr NS-HP.2332.2.6.2024 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 1 lipca 2025r. NS-HP.2332.2.6.2025 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŚPWIS) po rozpoznaniu odwołania R. M. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "[...]" R. M., [...], ul. [...] z dnia 14 kwietnia 2025 r., reprezentowanej przez radcę prawnego J. P. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (dalej: PPIS) z dnia 27 marca 2025 r. nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej u B. K.: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku wymienionej w pozycji 19/4 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie Orzeczenia lekarskiego nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy dotyczącego B. K.; zatrudnionej w "[...]" R. M., L., ul. [...], [...], REGON; [...] od dnia 24.12.2010 r. do dnia 01.07.2021 r. na stanowisku pracy [...]-krawcowa PPIS stwierdził chorobę zawodową. Wg wywiadu i dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego ustalono, iż od 15.09.1986 r. do 30.06.1991 r. B. K.; zatrudniona była na stanowisku krawcowej w firmie K w C., gm. W.. Od 16.09.1991 r. do 30.09.1993 r. świadczyła pracę jako [...] w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handłowym "[...].. Od 15.03.1994 r. do 15.06.1994 r. pracowała w firmie L " S.A. w L. jako przeszywacz tkanin. Od 06.08.1994 r. do 30.06.2008 r. pracowała w firmie "L 1" D. K . w L. jako [...] Do obowiązków na tym stanowisku pracy należało szycie odzieży z materiałów tekstylnych i skóry odzieżowej oraz okresowo w razie potrzeby przynoszenie z magazynu elementów do szycia. W okresie od 24.12.2010 r. do 01.07.2021 r. B. K. pracowała w firmie "[...]" R. M. w L., gm. K. jako [...]-[...] Szyła odzież oraz wyposażenia taktyczne (kamizelki kuloodporne, torby, plecaki) w czasie około 5,5 do 6 godzin dziennie, w czasie których wykonywała 45 ruchów monotypowych na minutę. Narażenie nastąpiło w zakładzie "[...]" R. M. , L., ul. [...], [...]. W wywiadzie pacjentka podawała, że pierwsze dolegliwości w zakresie barku prawego pod postacią bólu promieniującego do łokcia oraz odcinka szyjnego kręgosłupa wystąpiły w 2017 r. Z tego powodu zgłosiła się do lekarza specjalisty ortopedy, była leczona zachowawczo. W toku dotychczasowego leczenia i diagnostyki wykonano szereg badań obrazowych i czynnościowych. W wyniku badania rezonansem magnetycznym (MR) barku prawego z dnia 17.02.2021 r. opisano niewielkie zmiany zwyrodnieniowe w stawie barkowo-obojczykowym z pogrubieniem torebki stawowej oraz zwiększoną ilością płynu w jej obrębie, cechy tendinopatii ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego oraz ścięgna mięśnia podłopatkowego, obrąbek stawowy zarówno w części przedniej jak i tylnej o znacznie niejednorodnych sygnałach jak w przypadku zmian zwyrodnieniowych, w części górnej obrąbka widoczna niepełnej grubości szczelina pęknięcia przechodząca częściowo na LHBT - uszkodzenie typu SLAP. Wskazano, iż przy przyjęciu do Oddziału Chorób Zawodowych IMP w L. w dniu 14.06.2023 r. pacjentka nie zgłaszała dolegliwości w zakresie stawów barkowych. Podawała ból kręgosłupa, zaburzenia czucia po stronie grzbietowej ręki prawej w okolicy palców IV i V oraz drętwienie lewej nogi. W przeprowadzonej podczas hospitalizacji konsultacji ortopedycznej rozpoznano przewlekłe zapalenie stawu barkowego prawego. W trakcie prowadzonego postępowania orzeczniczego, IMP w L. pismem z dnia 27.09.2023r. zwrócił się z prośbą do PPIS w L. o uszczegółowienie danych dotyczących narażenia zawodowego na stanowisku [...] w firmie "[...]" R. M.. W odpowiedzi PPIS w L. przesłał sporządzoną notatkę służbową oraz dokumentację fotograficzną z miejsca pracy B. K., z której wynika, że szacunkowy czas szycia dużej torby trwał około 5 godzin, z czego około 20 minut pracy wymagało uniesienia kończyny górnej i podtrzymywania szytego przedmiotu oraz, że "trudno ustalić dokładnie ilości oraz chronometraż wykonywanych czynności". Z przedmiotowego orzeczenia lekarskiego wynika, iż analiza dokumentacji, w tym dotyczącej narażenia zawodowego oraz wyników wykonanych badań wykazała, że wykonywane przez B. K. czynności zawodowe wiązały się z wykonywaniem czynności wymagających unoszenia kończyn górnych do poziomu barków oraz powyżej (unoszenie szytych przedmiotów, przekręcanie ich na prawą łub lewą stronę materiału, przytrzymywanie) podczas szycia wyposażenia taktycznego (kamizelki kuloodporne, torby, plecaki). Według jednostki orzeczniczej wyżej wymienione czynności zawodowe wymagające powtarzalnego unoszenia kończyn górnych, z obciążeniem zewnętrznym (ciężar szytych przedmiotów) z dużym prawdopodobieństwem angażowały kończyny górne w obrębie obręczy barkowej, wobec czego sposób wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku przez B. K. stwarzał warunki do przewlekłego przeciążenia stawu barkowego, mogącego skutkować rozwojem przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Zdaniem jednostki orzeczniczej, analiza całości zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego daje podstawy do rozpoznania u B. K. choroby zawodowej pod postacią obustronnego przewlekłego zapalenia okołostawowego barku (poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych - załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836). Do PSSE w L. w dniu 18.06.2024 r. wpłynęło pismo B. K. z dnia 16.06.2024 r., w którym podtrzymała swoje stanowisku, iż przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku powstała w wyniku zatrudnienia w firmie "[...]" R. M. na stanowisku pracy [...]-[...] W dniu 05.07.2024 r. pracodawca w L. całkowicie zakwestionował możliwość powstania choroby zawodowej, w trakcie jego zatrudnienia B. K. przy czym nie zaprzeczył że była ona zatrudniona na stanowisku [...]. W ocenie organu skała wykonywanych prac nie stanowi przeszkody do uznania, iż w zakładzie - z wysokim prawdopodobieństwem - doszło do narażenia zawodowego skutkującego chorobą zawodową, co potwierdza Orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wystawione przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], w dniu 30.10.2023 r. PPIS uznał, iż przeprowadzono w sprawie postępowanie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji ŚPIS z dnia 5 marca 2024 r. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. nie podzielił argumentacji pracodawcy, uznając za wiążące dla PPIS w L. Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 30.10.2023 r., w myśl którego rozpoznano chorobę zawodową u B. K.: przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku. Odwołanie od decyzji PPIS w L. złożyła R. M. prowadząca działalność gospodarczą pn. "[...]" R. M.. Zdaniem odwołującej się organ I instancji błędnie ustalił charakterystykę pracy B. K. w zakładzie tj. m.in. wadliwie uznał, że pracownica szyła w czasie ok. 5,5 do 6 godzin odzież oraz wyposażenie taktyczne, w czasie których wykonywała 45 ruchów monotypowych na minutę, a także że wykonywane prace wiązały się z unoszeniem kończyn górnych do poziomu barków łub powyżej. Odwołująca wskazała, iż każde stanowisko pracy było wyposażone w stół roboczy, na którym każda pracownica mogła zarówno położyć szyty przedmiot, dokonać jego obrotu czy podeprzeć na nim ręce. Podkreśliła, że tak przygotowane stanowisko nie wymagało dźwigania jakichkolwiek przedmiotów. Wskazała również, że maszyna przy której pracowała po stronie prawej posiadała silnik, zaś sam materiał prowadzi się od lewej strony - a zatem w trakcie pracy brak było możliwości unoszenia barku prawego. Dodatkowo podniosła kwestie samych produktów, które wykonywała B. K.. Wskazała, że szyte przedmioty były małej wagi, gdyż proces produkcji polegał na zszywaniu małych elementów, które dopiero w końcowej fazie procesu łączono razem, a ponadto główny zakres produkcji obejmował małe przedmioty takie jak kabury, szelki czy ładownice, zaś kamizelki czy plecaki były szyte rzadko na zamówienie. Podkreśliła przy tym, że wyposażenie taktyczne nie posiada wkładów balistycznych (kuloodpornych) bądź innych wkładów, wobec czego pracownicy podczas szycia używają jedynie zwykłych materiałów tekstylnych, których nie cechuje zwiększona waga. Odwołująca podniosła w odwołaniu także kwestie; wadliwego ustalenia daty wystąpienia u B. K. pierwszych dolegliwości bólowych ze strony barków; pełnienia przez w/w funkcji osoby zarządzającej w zakładzie pracy, co przekładało się na mniejsze zaangażowanie w sam proces szycia oraz brak uwzględnienia czynników pozazawodowych powstania choroby zawodowej, bowiem w/w wykonywała własne zlecenia jako krawcowa w domu. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto wniosła o; przeprowadzenie ponownego dowodu z oględzin zakładu pracy oraz stanowiska pracy B. K., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pracodawcy R. M. - na okoliczność ustalenia sposobu pracy B. K., dopuszczenie i przeprowadzenie ponownego dowodu z opinii lekarskiej (orzeczenia lekarskiego) - mając na względzie rozbieżności w zakresie przyjętego stanu faktycznego oraz rozbieżności w dwóch opiniach lekarskich znajdujących się w aktach sprawy. ŚPWIS po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał decyzję PPIS w mocy. W jej uzasadnieniu przedstawił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Podał także tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych. Organ odwoławczy podkreślił iż lekarze specjaliści z IMP w L. podczas postępowania diagnostyczno -orzeczniczego, po analizie kart ocen narażenia zawodowego uznali okres pracy B. K. w zakładzie "[...] R. M." jako okres pracy w narażeniu zawodowym. Podkreślił iż ustawodawca powierzył obowiązek rozpoznawania chorób zawodowych lekarzom orzecznikom, gdyż czynność ta wymaga wiedzy specjalistycznej. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych organy państwowej inspekcji sanitarnej są związane orzeczeniem lekarskim wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ odwoławczy odniósł się do faktu, iż po badaniu Strony w WOMP PChZ w S. wydane zostało odmienne orzeczenie lekarskie, gdyż o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Lekarze orzecznicy z jednostki diagnostyczno -orzeczniczej I stopnia nie rozpoznali przewlekłego okołostawowego zapalenia barku oraz uznali, iż ocena narażenia zawodowego nie potwierdziła wykonywania w trakcie pracy czynności, które mogłyby przyczynić się do powstania tegoż schorzenia. Jednostka orzecznicza II stopnia ma prawo weryfikować i zmieniać orzeczenie jednostki I stopnia i nie może opierać się tylko na wynikach badań i konsultacji wykonanych na wcześniejszym etapie postępowania diagnostyczno- orzeczniczego. Pożądane jest przeprowadzenie własnych, niezależnych badań i konsultacji specjalistycznych. Zdaniem ŚPWIS orzeczenie lekarskie IMP w L. jest uzasadnione w sposób wyczerpujący i zrozumiały. Przed wydaniem orzeczenia lekarskiego IMP w L., w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym, zleconym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, PPIS w L. przeprowadził dodatkowe oględziny zakładu pracy "[...] R. M." oraz stanowiska pracy B. K.. Podczas tych czynności przeprowadzonych w obecności i R. M. - właścicielki zakładu pracy, wykonana została dokumentacja fotograficzna stanowiska pracy Strony. Uszczegółowiony opis wykonywanych przez B. K. czynności, a także przeprowadzona konsultacja ortopedyczna spowodowała, iż lekarze IMP w L. rozpoznali u w/w chorobę zawodową wymienioną w pozycji 19/4 wykazu chorób zawodowych. W zakresie zarzutów odwołującej zdaniem ŚPWIS - narażenie zawodowe została udowodnione w karcie oceny narażenia zawodowego, sporządzonej w dniu 28 października 2021 r. i uzupełnionej na zlecenie lekarzy orzeczników IMP w L. opisem zawartym w notatce z dnia 4 października 2023 r. Organ odnosząc się do stanowiska odwołującej dot. sposobu wykonywania pracy przez B. K. i rodzaju maszyny do szycia w ogóle wykluczające jej pracę w narażeniu na powstanie choroby przypomniał, że właścicielka zakładu była obecna podczas dokonywania oceny narażenia zawodowego a lekarze orzecznicy IMP w L. dysponowali całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji zdjęciowej maszyny do szycia, przy której pracowała B. K.. Natomiast procentowe zestawienie z lat 2018-2020 produktów takich jak kamizelki, plecaki i torby nie świadczy o braku narażenia zawodowego albowiem w zakładzie "[...] R. M." i B. K. była zatrudniona od końca roku 2010, zatem przedstawianie jej ostatnich 3 łat pracy jest niemiarodajne i niedostateczne, a po drugie poza w/w produktami wykonywała ona także inne zlecenia, których produkcja wymagała również pracy przy maszynie do szycia. W odniesieniu do wniosków dowodowych organ odwoławczy zwrócił uwagę iż przeprowadzenie dowodu z oględzin zakładu pracy oraz stanowiska pracy B. K. dokonane przez pracowników PPIS w L. odbyło się już dwukrotnie: w dniach 28 października 2021 r. oraz 4 października 2023 r. gdzie R. M. bierze czynny udział w postępowaniu, natomiast przesłuchanie/wywiad z R. M. dotyczący sposobu oraz warunków pracy B. K. również miał miejsce m. in. w dniu 4 października 2023 r. Z kolei w kwestii dowodu z opinii lekarskiej podkreślił iż B. K. została poddana dwukrotnemu badaniu w uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostkach diagnostyczno-orzeczniczych I i II stopnia, w których przeprowadzono badania, konsultacje oraz odniesiono się do całości materiału dowodowego w sprawie. W skardze do WSA w Gliwicach skarżący postawił organowi II instancji przy wydaniu decyzji zarzuty; I. innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to : 1. naruszenie art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. - dalej jako "k.p.a.") - poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy przejawiające się w wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a. wadliwe uznanie, że wykonywana przez B. K. prace wiązały się z wykonywaniem czynności wymagających unoszenia kończyn górnych z ich angażowaniem w obrębie obręczy barkowej, w szczególności do unoszenia podczas pracy przy maszynie do szycia prawej kończyny górnej - w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na wyprowadzenie takich twierdzeń, a sama konstrukcja maszyny do szycia z lokalizacją silnika po stronie prawej całkowicie uniemożliwia unoszenie materiału przy użyciu prawej kończyny górnej, b. wadliwe uznanie, że B. K. w trakcie czynności zawodowych, w tym szycia produktów, unosiła ciężkie przedmioty - w sytuacji, gdy jej praca polegała na szyciu z elementów tekstylnych o niskiej wadze, zaś większość produkcji dotyczyła niewielkich produktów takich jak kabury czy ładownice, c. brak uwzględnienia, że silnik maszyny do szycia znajdował się po prawej stronie -co w trakcie szycia produktów z samej konstrukcji uniemożliwiało unoszenia materiału przy użyciu prawej ręki, d. brak uwzględnienia, że B. K. zapewniono podwójny stół roboczy ułożony w kształcie litery T, co umożliwiało dowolne obracanie materiałem bez potrzeby jego podnoszenia oraz angażowania kończyn górnych w obrębie obręczy barkowej przez pracownika, e. brak uwzględnienia, że B. K. pozostawała od października 2020 r. do zakończenia stosunku pracy na zwolnieniu lekarskim i w tym czasie nie świadczyła czynności zawodowych na rzecz pracodawcy, f. wadliwe uznanie, że pierwsze dolegliwości B. K. wystąpiły w 2017 r. i związane były z jej pracą zawodową - w sytuacji, gdy brak jest jakiegokolwiek wiarygodnego materiału dowodowego by takie okoliczności miały miejsce, zaś B. K. nigdy nie zgłaszała takich dolegliwości czy to lekarzowi podczas badań okresowych czy pracodawcy. g. brak uwzględnienia, że wystąpienie pierwszych udokumentowanych objawów przewlekłego zapalenia okołostawowego barku nastąpiło po upływie 1 roku od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, h. brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i brak rozpatrzenia zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków. i. błędne przyjęcie istnienia związku przyczynowego pomiędzy sporną chorobą a sposobem wykonywania pracy. 2. naruszenie art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 §1 k.p.a. i art. 75 §1 k.p.a. w zw. z §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1836) - poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy przejawiające się w wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - oraz; a. braku przeprowadzenia prawidłowej oceny orzeczenia lekarskiego nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wydanej przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. z dnia 30 października 2023 r. w sytuacji gdy pozostawała ona lakoniczna, nie zawierała przekonywającego uzasadnienia, wzbudzała wątpliwości, a założenia leżące u podstawy ustaleń medycznych pozostawały rozbieżne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, b. braku wezwania przez organ biegłych lekarzy do uzupełnienia wydanej opinii (orzeczenia lekarskiego) lub braku zasięgnięcia opinii innej placówki naukowej służby zdrowia - celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i rozbieżności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. 3. naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i brak rozpatrzenia zgłaszanych przez skarżącego twierdzeń i wniosków. 4. naruszenie art. 11 k.p.a. - poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia podstaw twierdzeń oraz zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy. 5. naruszenie art. 75 §1 k.p.a. - poprzez: a. nieprzesłuchanie Skarżącej pomimo wielokrotnych wniosków, b. nieprzeprowadzenie ponownego dowodu z oględzin zakładu pracy, stanowiska pracy B. K. oraz oględzin szytych przedmiotów pomimo wielokrotnych wniosków. 6. naruszenie art. 107 §1 pkt 6 k.p.a. w zw. art. 8 ust. 1 k.p.a. - poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji co powoduje niemożność zrozumienia przesłanek leżących u podstaw wydanego orzeczenia oraz narusza zasadę zaufania do organów władzy publicznej. 7. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ winien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 235 ¹ Kodeksu pracy - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu choroby zawodowej pomimo braku bezspornego ustalenia, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, w sytuacji gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ winien wydać decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. 2. naruszenie §8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1836)- poprzez jego niezastosowanie i nie zgromadzenie wystarczającego materiału dowodowego do stwierdzenia choroby zawodowej oraz braku zwrócenia się o wydanie opinii uzupełniającej, dodatkowej konsultacji lub podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego. 3. naruszenie §2 powyższego rozporządzenia wraz z poz. 19.4 załącznika stanowiącego wykaz chorób - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu choroby zawodowej pomimo, że rozpoznanie jednostki chorobowej nastąpiło po upływie 1 roku od wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych, licząc od momentu zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 lipca 2025 r. (znak sprawy: NS- HP.2332.2.6.2024) wraz z poprzedzającą ją decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 27 marca 2025 r. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono decyzję ŚPWIS z 1 lipca 2025r., nr NS-HP.2332.2.6.2024 którą utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia 27 marca 2024 r. nr [...] o stwierdzeniu u B. K. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku wymienione w pozycji 19/4 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 §1 pkt. 3-6 i §1 Kodeksu Pracy. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. (tekst jedn. Dz. U. 2025 poz.277; dalej: K.p.). Zgodnie z art. 235¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, według którego pojęcie "choroby zawodowej" jest pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Zatem dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1335/20; wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 59/24). Badając niniejszą sprawę Sąd musi uwzględnić także i to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009r. (Dz.U. z 2022r., poz. 1836; dalej: rozporządzenie) stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5). Jak podkreślił NSA rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2). WSA w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 962/23 zwrócił uwagę na związanie organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Inaczej, bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania. Oznacza to więc, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Także inne sądy wyraziły taki pogląd (np. wyrok NSA z 24 marca 2000 r., sygn. akt I SA 2334/99; wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 664/00; wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13; wyrok WSA w Gdańsku z 1 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 604/15; wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 825/23). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie także popiera to stanowisko. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy zauważyć wypada, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierał: kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej; orzeczenie lekarskie z dnia 30 października 2023 r.., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, orzeczenie lekarskie z dnia 13 listopada 2024r., o stwierdzeniu podstaw choroby zawodowej u B. K. – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe okołostawowe zapalenie barku (karta 25 akt administracyjnych). Zaznaczenia wymaga, iż w aktach sprawy znajdują się także dowody poprzedzające wydanie orzeczenia lekarskiego z 30 października 2023r. w postaci notatki służbowej z 4 pażdziernika 2023r sporządzonej przez PIPS wraz z dokumentacja zdjęciową. Wykonano je w związku z pismem Instytutu Medycyny Pracy z 27 września 2023r. (k 21). gdzie poproszono o uszczegółowienie danych dotyczących narażenia zawodowego niezbędnych do wydania orzeczenia lekarskiego i nadesłanie dokumentacji fotograficznej . W piśmie tym poproszono o ustalenie czy B. K. w miejscu pracy pracowała z rękami unoszonym i do poziomi i powyżej linii barków i sporządzenie chronometrażu czynności . Poproszono też o wizytację stanowiska pracy i nadesłanie ewentualnie nagrania wizualnego. Zebrany zatem w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania decyzji albowiem stan faktyczny został w niej ustalony w sposób pełny zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym art. 7, art. 77 k.pa. Również jego ocena została dokonana z zachowaniem wymogów z art. 80 k.p.a. to jest z zachowaniem zasady swobodnej ocena dowodów. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego z 30 października 2023r nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w L.. Zostało ono wydane przez lekarzy zatrudnionych w WOMP-PChZ i IMP o których mowa w § 5 ust. 2 pkt. 1 i 3 rozporządzenia. Wydane wobec B. K. orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej zawiera dane, o które oparli się lekarze orzecznicy. Zawiera także dane określone treścią § 6 rozporządzenia. W szczególności lekarze orzecznicy wskazali iż "analiza dokumentacji w tym dotyczącej narażenia zawodowego oraz wyników wykonanych badań wykazała, że wykonywane przez Panią K. czynności zawodowe wiązały się z wykonywaniem czynności wymagających unoszenia kończyn górnych do poziomu barków oraz powyżej (unoszenie szytych przedmiotów, przekręcanie ich na prawą lub lewą stronę materiału, przytrzymywanie) podczas szycia wyposażenia taktycznego (kamizelki kuloodporne, torby, plecaki). W naszej opinii, wyżej wymienione czynności zawodowe wymagające powtarzalnego unoszenia kończyn górnych, z obciążeniem zewnętrznym (ciężar szytych przedmiotów) z dużym prawdopodobieństwem angażowały kończyny górne w obrębie obręczy barkowej, wobec czego sposób wykonywania pracy na zajmowanych stanowiskach przez opiniowaną stwarzał warunki do przewlekłego przeciążenia stawu barkowego, mogącego skutkować rozwojem przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Reasumując; analiza całości zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego daje podstawy do rozpoznania u Pani B. K. choroby zawodowej pod postacią obustronnego przewlekłego zapalenia okołostawowego barku (poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych ze zm.)". Podkreślić należy, że Sąd nie posiada specjalistycznej wiedzy, którą mają uprawnieni lekarze orzekający w jednostkach orzeczniczych wskazanych w § 5 rozporządzenia. Zawarte w przedmiotowym orzeczeniu lekarskim uzasadnienie nie budzi wątpliwości, wywód w nim zawarty jest jednoznaczny i spójny. Orzeczenie wydane zostało z wykorzystaniem materiału dowodowego zebranego w sprawie w tym materiału dodatkowego uzupełnionego z wniosku Instytutu o czym mowa wyżej co w ocenie Sąd przeczy zasadności zarzutów skargowych. Sąd po zapoznaniu z całością dowodów zebranych w aktach sprawy nie stwierdził podstaw by zaistniała konieczność ich uzupełnienia. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw aby poddawać w wątpliwość zawarte w orzeczeniu lekarskim z 30 października 2023r nr [...] z Instytutu Medycyny Pracy w L. ustalone w nim rozpoznanie oraz jego uzasadnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia przez ŚPWIS art. 7,75 , 77 § 1, 80, , 107 k.p.a. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15, wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23). Inaczej, Sąd nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1212/20). W kontrolowanej sprawie organ oceniał pracę związaną z narażeniem zawodowym oraz dysponował orzeczeniem lekarskim, które poddał prawidłowej ocenie. Jednoznacznie stwierdzono w nim podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Wobec tego Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonej przez organ II instancji ocenie materiału dowodowego przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Według Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby rozstrzygnąć sprawę. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musiał zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Nie ma podstaw, aby zarzucić organowi nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera konieczne elementy, o którym mowa w art. 107 k.p.a. W szczególności wyjaśnia podstawę prawną i zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne. W sprawie prawidłowo zastosowano także przepisy prawa materialnego w tym art. 235 ¹ kodeksu pracy i § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych co spowodowało iż Sąd uznał, że zarzuty przedstawione w skardze nie są zasadne i z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.