III SA/Gl 910/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uposażenia oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (dalej: organ Komendant Wojewódzki PSP) decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. D. (strona, skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w M. (dalej: Komendant Miejski PSP) z [...] r. nr [...], w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo - Gaśniczej w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w M. W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.), art. 89 ust. 1, art. 11 a ust. 2 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1123, ze zm., dalej: ustawa o PSP) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 lutego 2020 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 281, ze zm., dalej rozp. w sprawie uposażenia). Z akt administracyjnych wynika, że decyzją nr [...] Komendant Miejski PSP mianował z dniem [...] r. skarżącego na stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] w Komendzie Miejskiej PSP w M. przyznając mu uposażenie zasadnicze według grupy 10 oraz ustalając mu nowy dodatek służbowy przewidziany dla stanowiska służbowego – [...] sekcji. Postanowieniem z [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M. umorzył postępowanie karne wobec skarżącego oskarżonego o występek z art. 278 § 1 k.k., polegający na tym, że w [...] r. skarżący dokonał zaboru w celu przywłaszczenia koła zapasowego [...] [...] z oponą marki [...] o wartości [...] zł na szkodę Komendy Miejskiej PSP w M. Przyczyną umorzenia postępowania było przyznanie się do winy skarżącego i naprawienie przez niego szkody. Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Wojewódzkim PSP orzeczeniem z [...] r. sygn. akt [...] uznała skarżącego winnym zarzuconego mu deliktu dyscyplinarnego i wymierzyła karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe starszego ratownika. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP orzeczeniem z [...] r. sygn. akt [...] zaskarżone przez strażaka orzeczenie utrzymała w mocy. W konsekwencji decyzją nr [...] z [...] r. Komendant Miejski PSP przeniósł z dniem [...] r. skarżącego na niższe stanowisko starszego ratownika w JRG w KM PSP w M., zaś Komendant Wojewódzki PSP decyzją nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Następnie decyzją z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki PSP przeniósł skarżącego do służby w Komendzie Miejskiej PSP w K. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA z 4 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 110/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 634/18 uchylił orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej i utrzymane nim w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej z [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że doszło do przedawnienia orzekania przez Komisje Dyscyplinarne, gdyż wniosek do Komisji Dyscyplinarnej I instancji złożony został [...] r. (formalnie), zaś czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego miał miejsce w [...] r. Zgodnie zaś z art. 119 ust. 1 ustawy PSP odpowiedzialność dyscyplinarna strażaka ustaje, jeżeli od czasu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie dyscyplinarne (a co w sprawie funkcjonariusza pożarnictwa nie nastąpiło) odpowiedzialność dyscyplinarna ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu (przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 395/19 uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z [...] r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że uchylenie zaskarżonych decyzji jest konsekwencją prawomocnego wyroku WSA z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 634/18. Komendant Główny PSP postanowieniem nr [...] z [...] r. stwierdził bezczynność Komendanta Wojewódzkiego PSP. Decyzją z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki PSP przeniósł skarżącego do Komendy Miejskiej PSP w M. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że skarżącemu zaoferowano stanowisko starszego specjalisty w wydziale kontrolno - rozpoznawczym w Komendzie Powiatowej w PSP w P. ze stawką w grupie 10. Skarżący pismem z [...] r. nie zgodził i oświadczył, że może objąć stanowisko Kierownika Sekcji [...] w Komendzie Miejskiej PSP w M. Pismem z [...] r. skarżący został poinformowany, że nie ma kwalifikacji do objęcia tego stanowiska. Z uwagi na fakt, że Komenda Miejska PSP w M. dysponowała stanowiskiem zastępcy dowódcy zmiany w grupie 9, a skarżący składał nieskuteczne odwołania od decyzji z [...] r. nr [...], przenoszącej go do służby w Komendzie Miejskiej PSP w K., orzeczono o jego przeniesieniu do M. Decyzją z [...] r. nr [...], Komendant Miejski PSP mianował z dniem [...] r. skarżącego na stanowisko: zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo Gaśniczej w Komendzie Miejskiej PSP w M. w systemie zmianowym - służba stała; na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 88 ust. 1-4 ustawy o PSP oraz rozp. w sprawie uposażenia przyznał mu uposażenie zasadnicze według grupy mnożnik (1,961) "9" – [...] zł; dodatek z tytułu wysługi lat w wysokości 16% - [...] zł, (liczony od uposażenia zasadniczego) zmieniający się z dniem: [...]; początek wysługi ustalony na [...] r.); dodatek za posiadany stopień służbowy [...] [...] [...] zł; dodatek służbowy w wysokości [...] zł; łącznie [...] zł. Ponadto w oparciu o art. 89 ust. 1 ustawy o PSP stwierdził zachowanie prawa skarżącego do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego ostatnio [...] r. w grupie "10" na stanowisku kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] Komendy Miejskiej PSP w M., w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy "10" i "9" grupą zaszeregowania wraz z dodatkiem z tytułu wysługi lat - do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego: w dniu wydania niniejszej decyzji różnica ta (substytut zachowanego prawa do stawki uposażenia zasadniczego z grupy "10") wynosi [...] zł i płatna będzie, jako część uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kierował się wskazówkami zawartymi w postanowieniu Komendanta Głównego PSP nr [...] z [...] r. stwierdzającego bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP, gdzie wskazano, że w przypadku gdy nie jest możliwe mianowanie strażaka na stanowisko odpowiadające pod względem równorzędności poprzedniemu stanowisku (w 10 grupie), można mu zaproponować stanowisko równorzędne lub bezpośrednio niższe, z uwzględnieniem art. 89 ust 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Organ zaznaczył, że w takim stanie faktycznym i prawnym mianować należało skarżącego na wysokie stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo Gaśniczej w KM PSP w M., w systemie zmianowym- w służbie stałej, w grupie "9" uposażenia zasadniczego. Uposażenie strażaka na zajmowanym stanowisku służbowym wynika z przepisów ustawy o PSP i § 9 ust. 3 rozp. w sprawie uposażenia. Dodatek służbowy przyznaje strażakowi i oblicza przełożony uprawniony do mianowania lub powołania. Wysokość dodatku służbowego wynika z załącznika nr 10 Regulaminu Pracy i Służby Komendy Miejskiej PSP w M. Komendant Miejski PSP przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkiem z tytułu wysługi lat ustalony na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o PSP poprzez zachowanie prawa skarżącego do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego ostatnio [...] r. w grupie "10" na stanowisku kierownika sekcji w Sekcji [...]- [...] Komendy Miejskiej PSP w M., w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy "10" i "9" grupą zaszeregowania wraz z dodatkiem z tytułu wysługi lat- do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego: w dniu wydania niniejszej decyzji różnica ta (substytut zachowanego prawa do stawki uposażenia zasadniczego z grupy "10") wynosi [...] zł i płatna będzie, jako część uposażenia. Jednocześnie decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, wyrażający się w potrzebie i konieczności realizacji zadań w PSP w szczególności w okresie stanu epidemii na obszarze RP. Stanowisko zastępcy dowódcy zmiany nie jest obecnie obsadzone i zachodzi bezzwłoczna, natychmiastowa potrzeba podjęcia czynności służbowych na tym stanowisku, nader istotnym w strukturze funkcjonowania Jednostki Ratowniczo Gaśniczej w KM PSP w M. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę, zarzucając naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Wskazał, że powinien otrzymać "10" grupę uposażenia zasadniczego oraz dodatek służbowy w wysokości [...] zł, gdyż taki został mu przyznany decyzją z [...] r. nr [...]. Zarzucił też niewłaściwe przywołanie umorzenia postepowania karnego, gdyż istotne w sprawie jest uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego, skutkiem czego jest zniesienie w jak najszerszym zakresie negatywnych skutków mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że mianowanie skarżącego z dniem [...] r. na stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo - Gaśniczej w Komendzie Miejskiej PSP w M. było realizacją decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] r. o przeniesieniu go ze służby w Komendzie Miejskiej PSP w K. do służby w Komendzie Miejskiej PSP w M. Mianowanie skarżącego na stanowisko w "9" grupie uposażenia uwzględniało, że zajmowany przez niego w [...] r. etat - stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] w Komendzie Miejskiej PSP w M. jest obsadzony od [...] r. do nadal. Jedynym "wolnym" stanowiskiem w grupie "10" było stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...], jednak skarżący nie posiada kwalifikacji wymaganych do zajmowania takiego stanowiska tj.: stanowisko oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi gdzie mianuje się lub powołuje się strażaka, który spełnia wymagania, o których mowa w art. 36 ust. 3 pkt 1-4 ustawy o PSP. Jedynym stanowiskiem nieobsadzonym, na które skarżący mógł być mianowany z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji najbliższym "10" grupie uposażenia było stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo- Gaśniczej w Komendzie Miejskiej PSP w M. w "9" grupie uposażenia. Komendant Miejski PSP w M. zachował skarżącemu prawo do stawki uposażenia w grupie "10". Zdaniem organu uzasadnienie decyzji zawiera rys historyczny wskazujący, że konieczne stało się utrzymanie wysokości uposażenia zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Opis przebiegu postępowania dyscyplinarnego i postępowania przed Sądem Rejonowym w M. oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w związku z występkiem jakiego dopuścił się skarżącym nie ma charakteru ocennego, a służy szczegółowemu uzasadnieniu decyzji, wskazuje na powody dla jakich organ postanowił utrzymać stronie uposażenie przewidziane dla stanowiska w grupie "10". Komendant Wojewódzki PSP uznał, że organ pierwszej instancji zrealizował wskazania zawarte w postanowieniu nr [...] Komendanta Głównego PSP z [...] r., gdyż została zastosowana norma z art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Odnosząc się do obliczenia dodatku służbowego organ przywołał § 5 ust. 3 rozp. w sprawie uposażenia i załącznik nr 10 Regulaminu Pracy i Służby Komendy Miejskiej PSP w M. Wyjaśnił, że wysokość dodatku służbowego oblicza się kwotowo jako iloczyn wartości od 0,01 do 0,5 i sumy otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Warunkami przyznawania i okolicznościami uwzględnianymi przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego są: dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych (...). Szczegółowe zasady przyznawania dodatku służbowego reguluje załącznik nr 10 Regulaminu Pracy i Służby Komendy Miejskiej PSP w M. Wysokość dodatku służbowego na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany przyznanego z dniem [...] r. skarżącemu odpowiada wysokości dodatku służbowego przyznanego pozostałym zastępcom dowódców zmian. Organ wyjaśnił też, że art. 87 ust 3 ustawy o PSP wskazuje w jakich wypadkach strażak przeniesiony na niższe stanowisko zachowuje prawo do zachowania dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. To zaś oznacza, że art. 89 ust. 1 tej ustawy dotyczy wyłącznie zachowania prawa do stawki uposażenia zasadniczego, a nie prawa do zachowania dodatku służbowego w wysokości pobieranej na wyższym stanowisku zajmowanym uprzednio przez strażaka. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 ustawy o PSP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w sytuacji przywracania na równorzędne stanowisko wskazany przepis dotyczy wyłącznie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, co doprowadziło do utrzymania w mocy nieprawidłowej decyzji, w której nie przyjęto elementów wysokości uposażenia oraz grupy uposażenia w wysokości nie niższej niż w decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego PSP w M. z [...]; 2. art. 88 ust. 5 o PSP w zw. z § 5 ust. 3 rozp. w sprawie uposażenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do błędnego wyliczenia wysokości dodatku służbowego na kwotę [...] zł w sytuacji, gdy winna ona wynosić wedle decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] r. kwotę nie niższą niż [...] zł; 3. art. 107 § 1 pkt 6 i ust. 2 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przyznania dodatku służbowego w kwocie [...] zł, w sytuacji gdy wysokość dodatku jest niższa niż dodatek przyznany w decyzji z [...] r.; 4. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ odwoławczy i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istniały podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z: 1. regulaminu Komendy Miejskiej PSP w zakresie dodatku służbowego - po wcześniejszym zobowiązania organu do jego przedłożenia, celem wykazania faktu wysokości dodatku służbowego według grupy "10", 2. akt sprawy toczącej się przed tut. Sądem pod sygn. akt III SA/Gl 395/19, celem wykazaniu faktu uchylenia decyzji w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe, 3. postanowienia z [...] r. nr [...] Komendanta Głównego PSP, celem wykazaniu faktu sposobu postępowania organów wydających decyzje w sprawie skarżącego, zaleceń organu przełożonego nad organem II instancji w zakresie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że nie można zgodzić się ze wskazaną w orzeczeniu grupą "9" uposażenia zasadniczego, albowiem w decyzji winna zostać wskazana grupa "10", a nadto nie zgadza się by różnica kwoty [...] zł stanowiła "dodatek uposażenia" a nie jego część określoną w części głównej decyzji. Wbrew twierdzeniom organu II instancji ustawa o PSP a zwłaszcza art. 89 ust. 1, nie posługuje się sformułowaniem "substytut", czy "dodatek wyrównawczy" zatem łączna należność uposażenia winna uwzględniać wszystkie składniki w prawidłowej wysokości. Ponadto przyznanie dodatku służbowego w wysokości niższej niż w decyzji z [...] r., jest nieuzasadnione i świadczy o nierespektowaniu wydanych w sprawie skarżącego prawomocnych orzeczeń, z których wynika, iż organ winien podjąć kroki mające prowadzić do szeroko rozumianej "równorzędności" sytuacji strony z poprzednio zajmowanym stanowiskiem. Żaden z obowiązujących przepisów prawnych nie wskazuje by umorzenie postępowania karnego w stosunku do pełniącego służbę strażaka mogło rodzić negatywne konsekwencje dla jego stosunku służbowego, zajmowanego stanowiska, wysokości uposażenia i przyznawanych nagród. Dla orzeczenia ewentualnych takich negatywnych skutków byłaby kompetentna wyłącznie komisja dyscyplinarna. Tymczasem orzeczenie komisji dyscyplinarnej z [...] r. w sprawie skarżącego zostało uchylone. W tej sytuacji organy obu instancji nie są właściwe do oceny pozycji i pracy strażaka przez pryzmat wcześniej toczących się postępowań - dyscyplinarnego i karnego. W przeciwnym wypadku prowadziłoby to do arbitralnego, nieograniczonego w czasie i skutkach, a przede wszystkim nieproporcjonalnego zastosowania negatywnych skutków przez organ do tego niewłaściwy. Również art. 95 ust. 4a ustawy o PSP nie różnicuje podstaw umorzenia postępowania karnego, traktując je na równi z wyrokiem uniewinniającym. Pomimo braku orzeczenia komisji dyscyplinarnej uznającego, iż skarżący dopuścił się przewinienia służbowego jak i wyroku karnego uznającego skarżącego za winnego popełnienia występku organy nadal próbują obciążać skarżącego dolegliwościami służbowymi czynu, który nie został przez właściwy organ czy sąd ustalony. Zdaniem skarżącego organy nie wykonały również zaleceń wskazanych w postanowieniu nr [...] Komendanta Głównego PSP z [...] r. Skarżący zaakcentował, że w toku prowadzonych postępowań administracyjnych, mógł objąć poprzednio zajmowane stanowisko albowiem stanowisko to nie było obsadzone od [...] r. a innemu strażakowi w [...] r. powierzono obowiązki pełnienia tej funkcji. Organy podjęły działania dopiero po postanowieniu z [...] r. Komendanta Głównego PSP stwierdzającego, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. Nie ma też racji organ, że nie było możliwości obsadzenia skarżącego na stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...], z uwagi na brak kwalifikacji do zajmowania ww. stanowiska. Możliwe bowiem jest pełnienie obowiązków przez skarżącego na stanowisku kierownika sekcji [...], a w tym samym czasie uzupełnienie kwalifikacji w formie studiów podyplomowych. Treść art. 36 ust. 4 ustawy o PSP wskazuje na ukończenie przez strażaka przeszkolenia zawodowego przygotowującego do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, żeby móc ukończyć takie przeszkolenie potrzebne jest skierowanie od pracodawcy czyli zgoda Komendanta na jego skierowanie. Ponadto skarżący wskazał, że skoro z § 5 ust. 3 rozp. w sprawie uposażenia, wynika, że wysokość dodatku służbowego oblicza się kwotowo, w zależności od oceny stopnia spełniania okoliczności, o których mowa w ust. 2, jako iloczyn wartości od 0,01 do 0,5 i sumy otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, to aktualny dodatek służbowy winien być ustalony w wysokości [...] zł a nie [...] zł. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono jakie są podstawy i jakie okoliczności przemawiają za przyznaniem wysokości dodatku służbowego w wysokości niższej. W regulaminie KM PSP wysokość dodatku służbowego nawet w "9" grupie wynosi od [...] zł i jest najniższą stawką dla tego stanowiska, w sytuacji gdy dodatek ten winien być brany pod uwagę według grupy "10". Na zakończenie skarżący wskazał, że w sprawie nie powinien w ogóle mieć zastosowania art. 89 ust. 1 ustawy o PSP, bowiem przepis ten wskazuje na sytuacje przeniesienia na inne stanowisko służbowe i jest związany z m.in. art. 38 ustawy o PSP, który nie odnosi się do sytuacji skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z [...] r. skarżący przedstawiając chronologicznie zapadłe orzeczenia w sprawie, zaakcentował, że nigdy nie utracił stanowiska służbowego określonego decyzją z [...] r. nr [...], zatem zaskarżona decyzja zawiera błędy formalne i merytoryczne, wobec których organ zastosował nieprawidłową wykładnię prawa. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał decyzje: Komendanta Miejskiego PSP w M. z [...] r. nr [...] oraz Komendanta Miejskiego PSP w K. z [...] r. nr [...], na podstawie których wypłacono skarżącemu różnice w należnym a otrzymanym uposażeniu zasadniczym. Zarzucił także naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. przez organ I instancji, co spowodowało nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji. Z kolei organ odwoławczy nie odniósł się do tego uchybienia procesowego, w wyniku czego doszło do naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6, art. 7, art. 107 § 1 i § 3, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 K.p.a., a także art. 89 ust. 1, art. 86, art. 87 ust. 3, art. 88, art. 74 ust. 3 ustawy P.S.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z mocy art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy również sądów i oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009r., I OSK 426/08, Legalis). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu nie jest wiążąca w razie zmiany stanu prawnego (jeżeli w konsekwencji pogląd sądu stanie się nieaktualny) lub zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że tut. Sąd rozpoznaje ją po raz drugi. Bezspornym w sprawie jest, że wytyczne co do jej rozpoznania wskazane zostały w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 3 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 395/19. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z [...] r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej jest konsekwencją prawomocnego wyroku WSA z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 634/18 uchylającego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z [...] r., którym organ na podstawie art. 124 n ustawy o PSP w zw. z art. 437 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. ustawy kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1987 ze zm., dalej: Kpk), utrzymał w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w K. z [...] r. Sąd wyjaśnił też, że: "Taka sytuacja stanowi dla organu obowiązek ponownego kształtowania sytuacji prawnej strony skarżącej zgodnie z regulacjami pragmatyki przedmiotu. Nie może budzić wątpliwości, że stosunek służbowy strażaka Państwowej Straży Pożarnej jest stosunkiem administracyjnym uregulowanym przepisami ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Cechą stosunku służbowego o charakterze administracyjno-prawnym jest to, że przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. W ramach tego stosunku służbowego przełożony może władczo kształtować w granicach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Jest oczywistym, że przełożony (Komendant) ma prawo podejmować w zakresie swojej właściwości decyzje personalne dotyczące podległych mu strażaków. Art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP określa kompetencje Komendanta Miejskiego do mianowania oraz między innymi do przenoszenia na inne stanowisko służbowe strażaka. Zawsze jednak w przypadku gdy przeniesienie jest przeniesieniem na niższe stanowisko muszą być spełnione warunki określone w art. 38 ustawy. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP stanowi jedynie podstawę do przeniesienia na równorzędne stanowisko, a wobec braku kryteriów i przesłanek przeniesienia na równorzędne stanowisko, merytoryczne podstawy takiej decyzji wyznacza art. 7 Kpa. Decyzja taka powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie wskazujące w szczególności na zachowanie kryterium równorzędności. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 Kpa obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 Kpa). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona." Wymogom tym organy obu instancji sprostały. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji jest przepis art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP, zgodnie z którym do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 1, w komendzie powiatowej (miejskiej) właściwy jest komendant powiatowy (miejski). Ustawa w art. 32 ust. 1 nie określa żadnych warunków przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie. Oznacza to, że przeniesienie na inne stanowisko w tej samej jednostce, pozostawione zostało uznaniu organu, który może kierować się kryteriami potrzeb służby i jej interesu oraz koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. Stosunek służbowy strażaka cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością. Przyjąć zatem należy, iż w ramach tego stosunku przełożony służbowy może władczo kształtować, w granicach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Temu uprawnieniu służy właśnie przywołany wyżej art. 32 ust. 1 ustawy. Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja podjęta w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko, jest pozostawiona całkowitemu, swobodnemu uznaniu organu. Wskazać wszakże należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych co do zasady jest ograniczona. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, oraz czy użył trafnych argumentów, uzasadniających decyzję. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje nie noszą cech dowolności i zawierają wystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy, który daje podstawę do przeniesienia strażaka na inne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej PSP. Zauważyć przyjdzie, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r. nr [...] skarżący został przeniesiony do służby w Komendzie Miejskiej PSP w M. Od decyzji tej nie wniósł odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono rys historyczny, wskazując, że przeniesienie skarżącego na inne stanowisko było skutkiem dopuszczenia się przez niego występku z art. 278 § 1 k.k., polegającego na przywłaszczeniu koła zapasowego [...] [...] z oponą marki [...] o wartości [...] zł na szkodę Komendy Miejskiej SP w M. o wartości [...] zł. Przyczyną umorzenia postępowania wskazaną w postanowieniu Sądu Rejonowego w M. z [...] r. sygn. akt [...], było przyznanie się do winy skarżącego i naprawienie przez niego szkody, a nie jego uniewinnienie. Konsekwencją popełnionego czynu było wydanie decyzji Komisji dyscyplinarnych uznających skarżącego winnym zarzuconego mu deliktu dyscyplinarnego i wymierzających mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe starszego ratownika. Stanowisko to skarżący pełnił, aż do zakończenia opisanych wyżej postępowań administracyjnych i sądowych. Z notatki urzędowej sporządzonej [...] r. przez Kierownika Sekcji Organizacyjno-Kadrowej wynika, że w dacie orzekania w Komendzie Miejskiej PSP w M., nieobsadzone były dwa etaty oficerskie i etat [...] – zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej. W tym stanie rzeczy skarżący nie mógł zostać przeniesiony na stanowisko określone w decyzji z [...] r. nr [...], które zajmował przed popełnieniem występku z art. 278 § 1 k.k. Organ to należycie uzasadnił w skazując w decyzji drugoinstancyjnej, że etat zajmowany przez stronę w [...] r. etat - stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w M. jest obsadzony od [...] r. do nadal. Jedynym "wolnym" stanowiskiem w grupie "10" było stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...], jednak strona nie posiada kwalifikacji wymaganych do zajmowania takiego stanowiska tj.: stanowisko oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi gdzie mianuje się lub powołuje się strażaka, który spełnia wymagania, o których mowa w art. 36 ust. 3 pkt 1-4 ustawy o PSP. Jedynym stanowiskiem nieobsadzonym, na które skarżący mógł być mianowany z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji najbliższym "10" grupie uposażenia było stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo- Gaśniczej w Komendzie Miejskiej PSP w M. w "9" grupie uposażenia. Nadto w decyzji pierwszoinstancyjnej organ na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, wyrażający się w potrzebie i konieczności realizacji zadań w PSP w szczególności w okresie stanu epidemii na obszarze RP. Wskazał, że stanowisko zastępcy dowódcy zmiany nie jest obecnie obsadzone i zachodzi bezzwłoczna, natychmiastowa potrzeba podjęcia czynności służbowych na tym stanowisku, nader istotnym w strukturze funkcjonowania Jednostki Ratowniczo Gaśniczej w KM PSP w M. W tym stanie rzeczy nie można podzielić zarzutów skargi, jakoby organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, wskazanymi w skardze i w piśmie procesowym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma racji również strona skarżąca twierdząc, że mogła pełnić obowiązki na stanowisku kierownika sekcji [...], a w tym samym czasie uzupełniać kwalifikacje w formie studiów podyplomowych, po uprzednim skierowaniu przez pracodawcę. Wprawdzie stosownie do treści art. 36 ust. 8 ustawy o PSP właściwy organ może wyrazić zgodę na odstępstwo od wymagań w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jednakże przepis ten w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania, gdyż Komendant Miejski PSP działając w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o PSP nie widział podstaw do mianowania skarżącego na stanowisko oficerskie, co zostało należycie wykazane w rysie historycznym decyzji pierwszoinstancyjnej. Zresztą stosownie do treści art. 36 ust. 8 ustawy o PSP na odstępstwo od wymagań z art. 36 ust. 3, 5 i 6 musi wyrazić zgodę minister właściwy do spraw wewnętrznych. Wobec wysnutego żądania skarżącego powierzenia mu stanowiska oficerskiego, mimo braku posiadania przez niego odpowiednich kwalifikacji, trudno oprzeć się wrażeniu, że nie zdaje on sobie sprawy z czynu jakiego się dopuścił w [...] r., piastując wysokie stanowisko w Komendzie Miejskiej PSP. A przecież przyznał się do przywłaszczenia mienia na szkodę Komendy Miejskiej SP w M. o wartości [...] zł. Przyczyną umorzenia postępowania było zaś przyznanie się do winy skarżącego i naprawienie przez niego szkody, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w M. z [...] r. sygn. akt [...]. Skarżący zaprzecza tym faktom, twierdząc w skardze, że popełnienie czynu niedozwolonego nie zostało ustalone przez sąd. Reasumując organy trafnie wskazały, że sprawą nadrzędną w przedmiotowej sprawie jest zapewnienie przez jednostkę organizacyjną PSP, w której skarżący pełni służbę, właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego. Służy temu właściwa organizacja pracy. Stanowisko zajmowane przez skarżącego w [...] r. zostało obsadzone, Komendant Miejski PSP nie dysponuje wolnym stanowiskiem z "10" grupą, które mógłby powierzyć skarżącemu, a do pełnienia służby na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo- Gaśniczej, posiada on odpowiednie kwalifikacje i przygotowanie. Prawidłowe są również rozstrzygnięcia organów co do uposażenia skarżącego w oparciu o art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 88 ust. 1-4 ustawy PSP. Art. 86 ustawy określa składniki uposażenia i stanowi, że: "Uposażenie strażaka składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia." W art. 87 ust. 1 określono dodatki do uposażenia: dodatek za stopień; dodatek służbowy; dodatek motywacyjny; dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby; dodatek funkcyjny za pełnienie funkcji, o których mowa w art. 17 ust. 1; dodatek funkcyjny za pełnienie służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Stosownie do treści art. 88 ustawy: (ust. 1.) Uposażenie zasadnicze strażaka ustala się według stawki odpowiadającej grupie uposażenia należnej na danym stanowisku służbowym. (ust. 2) Uposażenie zasadnicze strażaka wzrasta z tytułu wysługi lat w Państwowej Straży Pożarnej, od dnia udokumentowania posiadanych okresów służby, (...). (ust. 3.) Podstawą do obliczenia wzrostu, o którym mowa w ust. 2, jest uposażenie zasadnicze ustalone według stawki odpowiadającej grupie uposażenia. W ust. 4 wskazano inne okresy zaliczane do okresu służby, od którego zależą prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość. Z treści art. 89 ust. 1 ustawy wynika dla strażaka przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego gwarancja zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dokonując kontroli decyzji w zakresie uposażenia pobieranego przez skarżącego obecnie i poprzednio stwierdzić należy, że nie doszło w tej materii do naruszenia przepisów prawa. Zajmując stanowisko kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] w Komendzie Miejskiej PSP, skarżący otrzymywał uposażenie zasadnicze wg grupy "10" w kwocie [...] z tytułu wysługi lat 10 % w kwocie [...] zł – liczonej od uposażenia zasadniczego, dodatek za posiadany stopień służbowy [...] [...] [...] zł i dodatek służbowy w wysokości [...] zł, łącznie [...] zł. Po mianowaniu go na stanowisko zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo- Gaśniczej w Komendzie Miejskiej PSP skarżący został zaszeregowany - zgodnie z rozp. w sprawie uposażenia - do "9" grupy uposażenia, przy czym zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o PSP, stwierdzono zachowanie prawa skarżącego do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego ostatnio [...] r. w grupie "10" na stanowisku kierownika sekcji w Sekcji [...] – [...] Komendy Miejskiej PSP, w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy "10" i "9" grupą zaszeregowania wraz z dodatkiem z tytułu wysługi lat - do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego: w dniu wydania niniejszej decyzji różnica ta (substytut zachowanego prawa do stawki uposażenia zasadniczego z grupy "10") wynosi [...] zł i płatna będzie, jako część uposażenia; dodatek z tytułu wysługi lat 16 % w wysokości [...] zł, dodatek za posiadany stopień służbowy [...] [...] [...] zł; dodatek służbowy w wysokości [...] zł; łącznie [...] zł. Tak więc uposażenie skarżącego przed przeniesieniem i po przeniesieniu nie uległo zmianie i odmienne jego twierdzenia w tej materii nie polegają na prawdzie. Kwota [...] zł płatna jest jako część uposażenia zasadniczego i jest również składnikiem od którego liczy się dodatek za wysługę lat. Z kolei dodatek służbowy liczony jest zgodnie z Załącznikiem nr 10 do Regulaminu Pracy i Służby KM PSP w M. Albowiem w sprawie nie ma zastosowania art. 87 ust. 3 ustawy o PSP, w którym wskazano, że: "Strażak przeniesiony na stanowisko, na którym pobierane dotychczas dodatki do uposażenia o charakterze stałym nie przysługują lub przysługują w niższej stawce, zachowuje przez okres 12 miesięcy prawo do tych dodatków według stawek obowiązujących przed przeniesieniem, w pełnej wysokości, jeżeli przeniesienie nastąpiło wskutek: 1. utraty zdolności do służby na danym stanowisku, spowodowanej wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami tej służby; 2. orzeczenia całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne; 3. likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne." Żadna z sytuacji opisanych w tym przepisie nie zachodzi, zatem organ prawidłowo określił skarżącemu dodatek określony służbowy. W opisanej wyżej sytuacji stwierdzić należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów prawa nie doszło, stąd też skarga nie może zostać uwzględniona. Fakt, iż organy nie umożliwiły skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia stanowi naruszenie przepisów postępowania, jednak wadliwość ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że skarżący stawiając ten zarzut nie wskazał jakichkolwiek okoliczności mających uprawdopodobnić potencjalny związek pomiędzy wytkniętymi uchybieniami, a wynikiem sprawy. Na zakończenie wskazać przyjdzie, że przywołane przez skarżącego w piśmie procesowym z [...] r. decyzje: Komendanta Miejskiego PSP w M. z [...] r. nr [...] oraz Komendanta Miejskiego PSP w K. z [...] r. nr [...], na podstawie których wypłacona skarżącemu różnicę w należnym a otrzymanym uposażeniu zasadniczym są dla skarżącego korzystne finansowo, jednakże nie stanowią potwierdzenia, że nigdy nie utracił on stanowiska Sekcji [...] – [...] Komendy Miejskiej PSP, już choćby z tego powodu, że inna osoba zajmowała to stanowisko od [...] r. Ponadto decyzje te nie mają żadnego wpływu na treść zaskarżonych decyzji. Przyjdzie też wskazać skarżącemu, że organ przedstawił Sądowi akta administracyjne, zawierające dokumenty, o których dopuszczenie w charakterze dowodów w sprawie skarżący wnosił. Sądowi z urzędu znane są również akta sądowe o sygn. III SA/Gl 395/19. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.