III SA/Gl 979/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędzia NSA Ewa Karpińska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi P. J. (J.) na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opinii o pracowniku ochrony fizycznej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skargą z dnia [...] P.J. zaskarżył postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...], nr [...] w sprawie wydania nagannej opinii o skarżącym. Wnioskiem z dnia [...] przesłanym przez Komendę Wojewódzką Policji w K. przy piśmie z dnia [...], które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia [...] skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zostało wskazane, że wstrzymanie wykonania ww. postanowienia jest – w ocenie wnioskującego – w pełni uzasadnione i konieczne, ponieważ będące przedmiotem wniosku postanowienie warunkuje bieg postępowania wszczętego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w § 3 tego artykułu wskazano, iż Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności objętych skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcia, w tym w szczególności postanowienie, powinny być wykonane. Zatem zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności prawno–procesowej. Wstrzymanie wykonania postanowienia lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd i zgodnie z art. 61 § 6 wymienionej ustawy upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Dlatego zastosowanie tej instytucji, będącej wyjątkiem od zasady wykonalności aktu lub czynności, jest uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). W niniejszej sprawie analiza zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia wskazuje, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o ten wniosek. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania nie wskazując okoliczności, które stanowiłyby podstawę jego żądania. Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie sprecyzowano ani jakie konkretnie postępowanie zostało wszczęte dnia [...] przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., ani w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia miałoby się przekładać na to postępowanie mimo, że to na stronie skarżącej ciążył obowiązek wykazania faktów, z których chciała wywieść skutek prawny w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego obowiązku strona się jednak nie wywiązała. Przywołane argumenty nie uprawdopodabniają zatem możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani nie określają żadnych elementów, które by o tym świadczyły. Nie mogą zatem stanowić podstawy do wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie powodują konsekwencji, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W aspekcie wydania postanowienia na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia w przedmiocie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...], należy wskazać, że w szczególności ewentualna możliwość odroczenia ogłoszenia orzeczenia, wynikająca z art. 139 § 1 P.p.s.a. przemawiała za rozpatrzeniem, jeszcze przed zamknięciem rozprawy, czy stronie nie należy się ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Na marginesie należy ponadto zaznaczyć, że w doktrynie wyrażono stanowisko, że bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie wykonania skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania w tym zakresie. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (m.in. art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189), wśród których nie ma odwołania do art. 61. Ponadto wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do umorzenia sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Mendek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2006 r., str. 159). Reasumując orzeczono jak w sentencji postanowienia.