III SAB/Gl 1/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Z. O. na bezczynność Prezesa Zarządu E. Sp. z o.o. w Z. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z 23 grudnia 2022 r. J. R. i Z. O. (dalej: strona skarżąca) wystąpili do prezesa zarządu E. Sp. z o.o. w Z. (dalej: organ; spółka) o udzielenie w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019, poz.1429 ze zm.; dalej u.d.i.p.) informacji publicznej w następującym zakresie, a mianowicie: 1. czy w trybie § 5 pkt.1 ust. 5) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 5 marca 2019 r. w sprawie zakazów lub ograniczeń lotów na czas dłuższy niż 3 miesiące (Dz.U. 2019 poz. 617) Pana Firma otrzymała zgodę na przelot samolotu [...] o znakach rejestracyjnych [...] na małej wysokości nad zwartą zabudową miasta J. ([...]) w dniu 11 listopada 2022 r. około godziny 12.00 ? 2. czy w trybie § 5 pkt.1 ust. 5) w związku z § 5 pkt.2 dokonane zostało stosowne zgłoszenie o wykonywanych lotach w dniu 11 listopada 2022 r. nad J. do Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej ? 3. Jaki był skład załogi w ww. locie ? 4. W ww. locie na pokładzie samolotu przewożeni byli pasażerowie, czy została sporządzona przewidziana na taką okoliczność lista pasażerów i czy jest ona w dokumentacji eksploatacyjnej ? W związku z brakiem ustosunkowania się przez organ do ww. żądania strona skarżąca pismem z 20 grudnia 2023 r. zatytułowanym jako "skarga na bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej" domagała się: (1) wymierzenie kary grzywny Prezesowi Zarządu Spółki E. W. M. oraz zobowiązanie go do odpowiedzi na wniosek z 23 grudnia 2023 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się postanowienia Sądu, jak również o (2) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym bez wzywania stron, oraz o (3) zasądzenie zwrotu kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że 23 grudnia 2022 r. działając na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca zwróciła się do Prezesa Spółki E. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej obowiązujących ustawowych procedur w wykorzystaniu samolotu [...] o znakach [...], podczas obchodów Święta Niepodległości w J. w dniu 11 listopada 2022 r. W ocenie strony skarżącej tymczasem nie ulega żadnej wątpliwości, że obchody Święta Niepodległości organizowane przez Prezydenta Miasta J. są przedsięwzięciem i zadaniem publicznym, gdyż obchody te były opisywane w lokalnej prasie internetowej. Dalej argumentowano, że 20 stycznia 2023 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach) za pośrednictwem organu wniosek "o ukaranie za nieudzielenie informacji publicznej", którego (wniosku) spółka do Sądu nie przekazała. W związku z powyższym 21 lutego 2023 r. strona skarżąca wniosła do WSA w Gliwicach wniosek o nałożenie kary grzywny na prezesa zarządu spółki "za nieprzekazanie do Sądu poprzedniego wniosku". Natomiast do dnia wniesienia skargi na bezczynność – spółka nie odpowiedziała na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z 28 grudnia 2023 r. zatytułowanym jako "Odpowiedź na wniosek o nałożenie kary grzywny za nieudzielenie informacji publicznej" spółka poinformowała, że – cyt.: "firma E. Sp. z o. o. nie jest organem władzy państwowej bądź samorządowej, nie wykonuje również zadań publicznych, definiowanych jako zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym". Prawomocnym postanowieniem z 11 marca 2024 r. WSA w Gliwicach odrzucił skargę co do J. R. (R.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zatem informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną. W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Zatem, przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie o udostępnienie informacji publicznej obowiązkiem sądu było w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym tamże orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728). Podmiotem takim może być więc np. spółka prawa handlowego, która zajmuje się wykonywaniem zadań publicznych (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r., I OSK 3156/14, Legalis nr 1509565 ). Zgodnie z treścią skargi oraz wniosku o informację publiczną z 23 grudnia 2022 r. skarżący wystąpił do prezesa spółki E. Sp. z o.o. w Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej obowiązujących ustawowych procedur w wykorzystaniu samolotu [...] o znakach [...], podczas obchodów Święta Niepodległości w J.w dniu 11 listopada 2022 r. Ponadto jak wskazano w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 czerwca 2023 r., III SO/Gl 5/23 (Legalis nr 2936229): "obchody ww. święta organizowane przez Prezydenta Miasta J. są przedsięwzięciem i zadaniem publicznym. Zadania własne gminy obejmują zadania z zakresu kultury i promocji gminy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 9 i pkt 18 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 40) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: kultury (...) oraz promocji gminy. Przy czym stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Oznacza to, że E. Sp. z o.o. w Z. realizując takie zadania jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Tym samym Prezes E. Sp. z o.o. – jako podmiot reprezentujący tę spółkę – z mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych". WSA w Gliwicach w wyroku z 27 lutego 2023 r., III SA/Gl 11/23 (Legalis nr 2896065) stwierdził natomiast, że od podmiotu obowiązanego na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny. Zatem nie każda informacja będąca w dyspozycji spółki bądź odnosząca się do jej funkcjonowania jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy zwrócić należy uwagę, że strona skarżąca dołączyła do skargi również pismo Urzędu Lotnictwa Cywilnego nr [...] (bez oznaczonej daty), z którego wynika, że jedynym właścicielem samolotu [...] o znaku rozpoznawczym [...] jest E. sp. z o.o. Co istotne pismo zostało wydane w trybie u.d.i.p. oraz w zw. z art. 34 ust. 1 pkt. 1a ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. z 4 września 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2110) jako odpowiedź na wniosek strony skarżącej z 16 grudnia 2022 r. Równocześnie we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 23 grudnia 2022 r. strona skarżąca powoływała się na art. 2 ust. 3 pr. lot. wskazując w uzasadnieniu swojego wniosku, że skoro 11 listopada 2022 r. został wykorzystany samolot spółki i wykonywano na nim przeloty na małej wysokości nad skupiskiem ludzi zgromadzonych na Placu Ratuszowym w J. oraz nad zwartą zabudową miasta naruszając art. 212 pkt 1 ust. 1 a u.pr. lot., to czyn taki jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5. Strona skarżąca dalej argumentowała, że zgodnie z "art. 158 pkt 1, 3 ust. 3 (u.pr.lot. – dop. WSA w Gliwicach) użytkownik statku powietrznego jest obowiązany zapewnić jego bezpieczną eksploatację oraz prowadzić dokumentacje dokumentację eksploatacyjną". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona skarżąca wyraźnie zatem określiła cel dla której domaga się informacji, jednocześnie precyzując podstawę materialną na której opierała również swój wniosek, a mianowicie wskazywała, że żąda tego w trybie § 5 pkt 1 ust 5 rozporządzenia z 5 marca 2019 r. Ministra Infrastruktury w sprawie zakazów lub ograniczeń lotów na czas dłuższy niż 3 miesiące (Dz.U. z 2019 r. poz. 617). Od podmiotu obowiązanego na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny. Zatem nie każda informacja będąca w dyspozycji spółki bądź odnosząca się do jej funkcjonowania jest informacją publiczną i podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tymczasem żądane informacje nie wykazują – zdaniem Sądu – tej cechy. Ustawodawca przy tym zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei, sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka lub innego podmiotu. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Wobec tego informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, żądanie strony skarżącej sformułowane we wniosku z 21 grudnia 2022 r. nie mieści się w ww. rozumieniu informacji publicznej, jak również samo w sobie nie sprzyja osiąganiu celów określonych wprost w Konstytucji RP lub ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacja dotycząca użytkowania samolotu [...] o znakach rejestracyjnych [...] należącego do spółki, a zatem podmiotu który nie dysponuje majątkiem publicznym nie stanowi informacji publicznej. Kwestia uzyskania informacji dot. składu załogi samolotu, jak również ustalenia czy na pokładzie samolotu byli pasażerowie, oraz informacji czy lista pasażerów znajduje się w dokumentacji eksploatacyjnej nie wchodzi w zakres zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zagadnienia związane z funkcjonowaniem ruchu lotniczego na małych wysokościach są regulowane m.in. w ustawie Prawo lotnicze i aktach wykonawczych wydanych do tej ustawy, czego świadomość ma strona skarżąca powołując się na właściwe podstawy prawne, czy choćby formułując wniosek z 16 grudnia 2022 r. adresowany do Urzędu Lotnictwa Cywilnego, a zatem podmiotu m.in. obowiązanego do nadzoru/kontroli ruchu lotniczego w Polsce. Informacje (dane) w zakresie związanym realizacją lotu samolotu [...] o znakach rejestracyjnych [...] na małej wysokości (zgodnie z wymogami prawa lotniczego), jak również okoliczność ewentualnego zgłoszenia o wykonywanym locie do Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej nawet w sytuacji gdy wykonywany jest przez podmiot wykonujący zadania publiczne nie traci waloru informacji prywatnej. Zakres przedmiotowy ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej tymczasem wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SAB/Bk 19/21, Legalis nr 2561118; wyrok WSA w Gdańsku z 22 lipca 2020 r., II SA/Gd 124/20, Legalis nr 2420545; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2016 r., II SA/Go 652/16, Legalis nr 1594216). Lista pasażerów, jak również zgłoszenie o wykonywanym locie na małej wysokości kierowane do odpowiednich organów zarządzających ruchem lotniczym w Polsce są dokumentacją odnoszącą się do prawidłowości i bezpieczeństwa organizacji lotu oraz zasadniczo wyłącznie dla tych potrzeb są one gromadzone. W ocenie Sądu zbieranie informacji (danych) dla celów ewentualnego wszczęcia postępowania cywilnego, karnego lub dyscyplinarnego przeciwko określonej osobie lub podmiotowi gospodarczemu co do zasady świadczy o istnieniu interesu prywatnego jakim stanowić będzie odpowiednie przygotowanie tego procesu dla strony ją inicjującej; nie zawsze będzie jednak rozstrzygało o istnieniu interesu publicznego. Tymczasem z żądaniem udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie tylko subiektywny (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1889/17, Legalis nr 1922496; wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18, Legalis nr 1827423). Dlatego też, zdaniem Sądu, należy mieć również na uwadze argumentację użytą przy formułowaniu samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 23 grudnia 2022 r. (czego zresztą strona skarżąca nie musiała wykazywać, z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego). Mianowicie we wniosku z 23 grudnia 2022 r. strona skarżąca w pierwszej kolejności "informowała" spółkę że samolot [...] o znakach rejestracyjnych [...] został wykorzystany w obchodach Święta Niepodległości w J. i wykonano nim przeloty na małej wysokości nad skupiskiem ludzi zgromadzonych na Placu Ratuszowym w J. oraz nad zwartą zabudową miasta "naruszając art. 212 pkt 1 ust. 1) a) Ustawy Prawo Lotnicze a czyn taki jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5". Odnosząc się do tak sformułowanej przez stronę skarżącą motywacji należy mieć na uwadze również i to, że kontrola zasad użytkowania samolotów w ruchu lotniczym, jak również ewentualna prawnokarna kwalifikacja czynów związanych z użytkowaniem tego typu urządzeń, oraz wszczynanie ewentualnych postępowań sądowych należy do obowiązków odpowiednich organów Państwa (np. prokuratury, Policji, Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej itp.), a nie strony skarżącej. Powyższą argumentację należy mieć również na uwadze w zakresie oceny, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze sprawą publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano przy tym, że korzystanie z informacji publicznej nie może zmierzać do wykonania innych czynności przewidzianych w procedurach, gdzie legitymacją procesową dysponują określone podmioty, jak również nie może stanowić ingerencji w działalność sądów czy prokuratur, albo gdy wnioskodawca żąda wszczęcia postępowania administracyjnego albo sądowego (por.: wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2021 r., II SAB/Wa 614/20, Legalis nr 2627282; wyrok WSA w Krakowie z 29 grudnia 2021 r., II SAB/Kr 232/21, Legalis nr 2677602; wyrok WSA w Białymstoku z 25 listopada 2008 r., II SAB/Bk 45/08, Legalis nr 255694; postanowienie NSA (do 31 grudnia 2003 r.) w Warszawie z 11 grudnia 2002 r., II SAB 105/02; LEX nr 137863). Również w doktrynie przedmiotu wskazuje się, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. M. Adamczyk, Dostęp do informacji publicznej w praktyce jednostek organizacyjnych prokuratury w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Studia Prawnoustrojowe, nr 50, 2020 r., s. 8). Podsumowując, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, bowiem nie miały w sprawie zastosowania. Z bezczynnością organu mającego udzielić informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminach przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. organ czynności nie podejmie, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji lub nie poinformuje strony o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej, ale o ile organ w ogóle jest do tego zobowiązany, a żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.