III SAB/Gl 111/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z [...] r., M. M. (dalej: wnioskodawca, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że [...] r. wnioskodawca skierował do organu wniosek o przesłanie informacji publicznej w postaci kopii protokołów kontrolnych wraz z załącznikami (wynikami kontroli) "A" w P. ul. [...] przeprowadzonych przez WIOŚ w roku 2014, 2016, 2018 i 2019 zgodnie z podaną przez M. Z. informacją do Kuriera Z. Wnioskodawca zaznaczył, że domaga się udzielenia informacji w terminie 14 dni. Dodatkowo, pismem z [...] r. skarżący wniósł o udostępnienie wyników pomiarów spalin z komina, wraz ze zdjęciami dymu, analizy sadzy z komina, popiołu oraz zdjęcia paleniska, próbek gleby miejsca ich pobrania, kopii faktur zakupu płyt meblowych i forniru oraz faktur z przekazania odpadów płyt meblowych i forniru o kodzie 03 01 05 do zakładu utylizującego. W odpowiedzi, pismem z [...] r., organ poinformował wnioskodawcę, że możliwość udostępnienia wnioskowanych informacji będzie rozpatrywana w trybie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednocześnie do powyższego pisma załączono formularz wniosku (w wersji papierowej), jak również wskazano adres strony internetowej, na której zamieszczono informacje dotyczące udostępnienia informacji o środowisku w trybie powyższej ustawy. Skarżący złożył do organu wypełniony formularz wniosku o udostępnienie informacji o środowisku w dniu [...] r. Z uwagi na obszerny zakres informacji objętych wnioskiem oraz w związku z ograniczeniem zakresu pracy Inspektoratu wywołanym pandemią, organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...]r., o czym poinformował skarżącego pismem z [...] r. Pismem z [...]r., termin ten dodatkowo przedłużył. Organ wskazał, że dostęp do informacji o środowisku nie jest absolutny i doznaje ograniczeń, a wyjątki od zasady udostępniania informacji o środowisku reguluje art. 16 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku z uwagi na ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. Organ zauważył, że w zbiorze dokumentów objętych wnioskiem skarżącego znalazły się m.in. kopie faktur zakupu płyt meblowych i forniru, które zostały zastrzeżone przez przedsiębiorcę na etapie kontroli zakładu z uwagi na wartość handlową i tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy. Przedsiębiorca na etapie kontroli w roku 2018 i 2019 zastrzegł w formie załączonych do akt kontroli nr [...], nr [...] oświadczeń wraz ze szczegółowym uzasadnieniem, w których wniósł o wyłączenie z udostępnienia części z wnioskowanych informacji, tj. faktur zakupu surowców za 2017r., faktury za zakup płyt oraz cześć dokumentacji fotograficznej. Ponadto, w dniu [...] r. organ powziął informację o skierowaniu przez Komendę Powiatową Policji w Z. sprawy dotyczącej spalania odpadów w kotłowni eksploatowanej przez "A" wraz z wnioskiem o ukaranie o czyn z art. 191 ustawy o odpadach. Działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, organ pismem z [...] r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Z., II Wydział Karny z zapytaniem, czy udostępnienie wnioskowanych informacji może naruszyć przebieg toczącego się postępowania sądowego. Jednocześnie w tym samym dniu organ poinformował skarżącego, że rozpatrzenie wniosku nastąpi niezwłocznie po uzyskaniu stanowiska sądu w powyższym zakresie. Sąd Rejonowy w Z., pismem z [...] r. (data wpływu do organu: [...] r.), poinformował organ, że udostępnienie danych wnioskowanych przez stronę nie narusza przebiegu postępowania sądowego. Mając na względzie art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie środowiska, decyzją z [...] r., organ odmówił udostępnienia części z wnioskowanych przez stronę informacji, tj. danych dotyczących wielkości produkcji, nazw kontrahentów, ilości zakupionych płyt wyliczonych na podstawie faktur, które zostały zanonimizowane w treści protokołów nr [...] i nr [...]. A ponadto, w fakturach zakupu płyt meblowych (stanowiących załącznik do protokołów kontroli nr [...], nr [...]), zanonimizowane zostały dane dotyczące charakterystyki zakupywanych płyt (w zakresie parametrów), ilości zakupionych płyt, dane dotyczące zakupu innego asortymentu niż płyty meblowe (rodzaje i ilości), ceny szczegółowych asortymentów, wartości zakupionych materiałów, dane kontrahentów i osób wystawiających faktury. Z kolei, pismem z [...] r., zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy, organ udostępnił stronie wnioskowane informacje w pozostałym zakresie, tj.: - kopie protokołów kontroli nr [...], nr [...], nr [...] wraz z wnioskowaną dokumentacją, - kopie protokołów kontroli nr [...] oraz nr [...] wraz z wnioskowaną dokumentacją, - kopię adnotacji nr [...] z rozpoznania przeprowadzonego na terenie w/w zakładu wraz z dokumentacją fotograficzną, - kopie sprawozdań z badań próbek popiołów (nr [...], nr [...], nr [...]) pobranych z paleniska kotła 170 kW, - kopię sprawozdania nr [...] z badań próbek gleby wraz z oznaczeniem miejsca poboru, - kopię faktury zakupu kotła o mocy 170 kW, - kopie faktur zakupu płyt meblowych (z wyłączeniem danych podlegających odmowie udostępnienia). Jednocześnie, organ poinformował wnioskodawcę, że części z wnioskowanych informacji nie posiada przedstawiając stosowne wyjaśnienia w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił naruszenie przez organ art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o: - zobowiązanie WIOŚ w K. Delegatura w C. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, - orzeczenie przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 6 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenia prawa (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 1169), - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując, że żądane informacje stanowią informacje publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i ochronie środowiska, której przepisy mają status regulacji szczególnych w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ poinformował wnioskodawcę pismem z [...] r., że możliwość udostępnienia wnioskowanych informacji będzie rozpatrywana w trybie ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przesłał celem wypełnienia odpowiedni formularz wniosku (w wersji papierowej), jak również wskazano adres strony internetowej, na której zamieszczono informacje dotyczące udostępnienia informacji o środowisku w trybie powyższej ustawy. Wskazując na powyższe, uznał za nietrafne zarzuty naruszenia przez organ art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem żądane przez skarżącego informacje nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei, w myśl art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Należy przy tym wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dodać należy także, iż w przypadku skargi na bezczynność skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie strona domagała się informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z 6 września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) . Z uwagi na charakter żądanych informacji, organ prawidłowo i z zachowaniem 14 - dniowego terminu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej poinformował stronę, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz.U. 2021, poz. 247 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa"). Organ poinformował zatem stronę w jaki sposób i w jakim trybie istnieje możliwość udostępnienia informacji. Jest to tryb szczególny przewidziany przepisami ustawy środowiskowej w stosunku do trybu ogólnego, przewidzianego przepisami ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Należy przy tym wyjaśnić, że co do zasady realizacja konstytucyjnie przysługującego obywatelom prawa do uzyskiwania informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP), odbywa się generalnie na zasadach i trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednak, w przypadku odmiennego ukształtowania zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w innych trybach, ustawodawca przyznał pierwszeństwo na rzecz tych innych trybów. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 u.d.i.p. Jest to norma kolizyjna, wyłączająca stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, w której ustawa szczególna reguluje w sposób odmienny od u.d.i.p., zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. W orzecznictwie wskazuje się, że regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania u.d.i.p. Istnienie innych zasad, czy trybu udostępniania informacji publicznych, wyłącza stosowanie u.d.i.p., w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Ww. przepis oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną, uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, zaś stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić – pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r., I OSK 3322/18, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA" oraz uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13; ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38). Skoro zatem ustawa środowiskowa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (por.: art. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej), przepisy u.d.i.p. w tym zakresie nie znajdują zastosowania (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 462/15, CBOSA). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej, władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej. Poza sporem jest, do podmiotów powołanych na mocy prawa do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony oraz zobowiązanym do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, należy Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Zakres przedmiotowy informacji o środowisku i jego ochronie, które podlegają udostępnieniu, w trybie ustawy środowiskowej, określa art. 9 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu udostępnieniu podlegają m.in. informacje dotyczące: stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności (pkt 1); środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (pkt 3); raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska (pkt 4); analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3 (pkt 5). Wobec tego, że wedle art. 74 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, w piśmiennictwie oraz orzecznictwie podnosi się, że prawo to ma zakres znacznie bardziej szerszy, aniżeli wynikać to by mogło z literalnej treści art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Go 147/21 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., I OSK 3483/18, CBOSA). Udostępnieniu podlega bowiem każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy została ona wymieniona w art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej, chyba, że organ ochrony środowiska, na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie). Ustalając przedmiotowy zakres informacji o środowisku, które mają być udostępnione, należy zatem mieć na względzie, że prawo do tych informacji jest gwarantowane konstytucyjnie, co potwierdza art. 4 ustawy środowiskowej, stanowiący o powszechnym dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie. Oznacza to, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest regułą, a odstępstwa od niej mają charakter wyjątkowy i powinny wprost wynikać z przepisów prawa jednoznacznie określających, jakiego rodzaju informacje nie podlegają udostępnieniu (por. art. 16 ustawy środowiskowej). Wniosek skarżącego z [...] r., uzupełniony pismem z [...] r. z dotyczył kwestii odnoszących się wprost do stanu elementów środowiska i jego ochrony. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy środowiskowej, informacja o środowisku i jego ochronie, z wyłączeniem informacji udostępnionej w bazie danych, o której mowa w art. 128 ust. 1 tej ustawy, udostępniana jest na pisemny wniosek o udostępnienie informacji. Organ prawidłowo więc poinformował wnioskodawcę pismem z dnia [...] r, że możliwość udostępnienia wnioskowanych informacji będzie rozpatrywana w trybie ustawy środowiskowej i wychodząc na przeciw jego oczekiwaniom załączył celem wypełnienia stosowny formularz wniosku (w wersji papierowej), jak również wskazał adres strony internetowej, na której zamieszczono informacje dotyczące udostępnienia informacji o środowisku w trybie powyższej ustawy. Skarżący wypełniony formularz złożył [...] r. i tym samym należy uznać, że był to nowy wniosek o udzielenie informacji w trybie i na zasadach ustawy środowiskowej, odrębny od wniosku z [...] r. o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. Podsumowując, mimo wniosku strony wadliwie złożonego w trybie u.d.i.p., a nie w trybie ustawy środowiskowej, organ z zachowaniem 14 dniowego terminu poinformował skarżącego o właściwym w sprawie trybie i umożliwił złożenie wniosku na odpowiednim formularzu. Co więcej wskazał wnioskodawcy źródło informacji co do trybu załatwienia przedmiotowej sprawy Organ postąpił zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów u.d.i.p. Złożenie przez skarżącego wniosku na formularzu zainicjowało procedowanie zgodne z zasadami szczegółowo określonymi w ustawie środowiskowej. Skoro zatem w reakcji na przedmiotowy wniosek z [...] r., organ podjął co do zasady właściwe działanie, trudno mówić o bezczynności organu, rozumianej jako brak podjęcia przez organ określonego działania w przepisanym prawem terminie. Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia u.d.i.p. Wniosek skarżącego został rozpoznany w innym, właściwym trybie, tj. na podstawie przepisów ustawy środowiskowej, który nie był przedmiotem zaskarżenia i nie podlegał ocenie Sądu w tej sprawie. Należy jedynie zauważyć, że ustawa środowiskowa w art. 14 określa inny termin udostępniania informacji niż przewidziany w u.d.i.p. termin 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności", to w ocenie sądu, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (vide: art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Skoro zatem w chwili orzekania w niniejszej sprawie, organ prawidłowo zrealizował swój ustawowy obowiązek, polegający na udzieleniu prawidłowej informacji i doręczeniu formularza wniosku celem procedowania przez organ we właściwym trybie nie zaistniał stan bezczynności organu, a wobec tego skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona. Podsumowując, w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścił się naruszenia art. 13 ust. 1, ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.