III SAB/Gl 147/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w S. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Skargą z 10 czerwca 2020r. skarżący R. S. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w S. w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w sprawie o wydanie zaświadczenia, nałożenie na organ grzywny w maksymalnej wysokości, zwolnienie go od opłat i kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a także zasądzenie zwrotu wszystkich kosztów poniesionych w sprawie, w tym kosztów rozmów telefonicznych z pełnomocnikiem. W uzasadnieniu skargi podniósł, że 2 czerwca 2020r. zwrócił się do ww. organu z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o tym, czy składał wniosek o umożliwienie mu wykonania kopii dokumentów niezbędnych do przesłania do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w Warszawie a jeśli tak, to kiedy, o sposobie rozpatrzenia tego wniosku i dacie poinformowania go o tym. W tym samym dniu został poinformowany przez wychowawcę, że Dyrektor odmówił wydania zaświadczenia. Następnie skarżący powołał się na art. 217 § 3 i 218 § 1 Kpa twierdząc, że obligują one organ do wydania zaświadczenia w terminie 7 dni, a odmowa wydania zaświadczenia wymaga wydania postanowienia. Natomiast Dyrektor Aresztu Śledczego nie wydał mu ani zaświadczenia, ani postanowienia o odmowie jego wydania, tym samym należy uznać, że "pozostaje w zwłoce". W uzupełnieniu skargi stwierdził, że czynność Dyrektora doprowadziła do sytuacji, w której skarżący nie może udowodnić odpowiednim podmiotom, że nieprzedłożenie kopii dokumentów nie jest spowodowane jego złą wolą, lecz decyzją Dyrektora Aresztu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że w sprawie nie znajduje zastosowanie art. 217 § 2 Kpa, gdyż skarżący nie wskazał przepisu prawa, który obligowałby organ do wydania wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia. Nie wykazał też interesu prawnego do żądania zaświadczenia o wskazanej treści, który musi mieć uzasadnienie w przepisach materialnych. Nie jest wystarczającym twierdzenie, że inny organ oczekuje od niego informacji lub zaświadczenie jest niezbędne do przedłożenia w innym toczącym się postępowaniu, gdyż wskazuje to co najwyżej na istnienie interesu faktycznego, a nie prawnego, opartego na normie prawa materialnego. Organ wyjaśnił także, że wniosek strony został rozpatrzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647, dalej rozporządzenie), które w § 9 ust. 2 stanowi, że obowiązek pisemnego zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia wniosku, skargi lub prośby nie dotyczy próśb i wniosków składanych osobiście w swojej sprawie przez osobę osadzoną w zakładzie karnym lub areszcie śledczym i załatwionych bezpośrednio po zgłoszeniu. Przepis ten dowodzi braku obowiązku pisemnego uzasadniania rozstrzygnięć podejmowanych przez Dyrektora AŚ a tym samym przypisywanej mu bezczynności. W piśmie procesowym z 4 grudnia 2020 r. ustanowiony dla strony pełnomocnik z urzędu nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu Śledczego. Stwierdził, że wniosek skarżącego winien być zakwalifikowany przez organ jako wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie 217 Kpa. Z uwagi na powyższe w przypadku odmowy wydania zaświadczenia, zgodnie z art. 219 Kpa. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie winna nastąpić w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami) – zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV (udział prokuratora), V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.). Natomiast przedmiotowa sprawa nie należy do żadnej z ww. kategorii, gdyż nie mieści się w katalogu z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Skarga wniesiona na akty lub czynności, które nie podlegają kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy. Jeżeli wskazany akt nie podlega kontroli sądowej, to również skarga na bezczynność w jego wydaniu nie podlega takiej kontroli. Przywołana regulacja stanowi określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynika z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Pierwszy z przepisów stanowi, iż wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, zaś drugi przepis wskazuje, iż sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że jako zasadę ustanowiono generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości, natomiast wyjątkiem są sprawy, które ustawowo zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów, w tym sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 1 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy ( t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 523 ze zm.), wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w., skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Prawo skazanego do składania wniosków, skarg i próśb przewidziane jest także w art. 102 pkt 10 k.k.w., zgodnie z którym skazany ma prawo w szczególności do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Uszczegółowienie zasad składania oraz załatwiania skarg i wniosków nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 647). Ten akt normatywny wskazuje organy właściwe w tych sprawach, terminy załatwienia skarg i określa tryb postępowania, jak i organy sprawujące nadzór nad jednostką, do której skierowano skargę. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 249 § 3 pkt 3 k.k.w. i zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 1-4 skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej i pracownika Służby Więziennej, załatwiają: kierownik jednostki organizacyjnej - jeżeli skarga jest do niego adresowana, a nie dotyczy jego bezpośredniej działalności lub bezpośredniej działalności jego zastępcy i podjętych przez nich decyzji, chyba że w tym zakresie zostanie uznana za zasadną; dyrektor okręgowy Służby Więziennej - jeżeli skarga dotyczy działalności nadzorowanej przez niego jednostki organizacyjnej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1 lub w ust. 2; Dyrektor Generalny Służby Więziennej lub osoba przez niego wyznaczona - jeżeli skarga dotyczy działalności okręgowego inspektoratu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1; Minister Sprawiedliwości (...). Skazany może także, jeżeli kodeks karny wykonawczy nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 tej ustawy zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w., w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 k.k.w., skargi rozpoznaje właściwy sąd powszechny (sąd okręgowy miejsca pobytu skazanego), zgodnie z art. 3 k.k.w. Podkreślić należy, że wprawdzie z treści art. 6 § 2 i art. 7 § 1 k.k.w. ani z przepisów powołanego wyżej rozporządzenia nie wynika ograniczenie prawa skazanego do występowania ze skargami i wnioskami na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak nie otwiera to drogi przed sądem administracyjnym dla kontroli przewlekłości działania organu w sprawach uregulowanych przepisami działu VII kpa (zobacz postanowienie WSA w Warszawie z 8.12.2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 478/15, WSA w Bydgoszczy z 28.12.2010, sygn. akt II SA/Bd 1292/10, WSA w Poznaniu, z 11.07.2013 r., sygn. akt II SAB/po 59/13, WSA w Rzeszowie z 11.02.2015 r., sygn. akt II SAB/Rz 12/15, publ. CBOSA, postanowienie SA we Wrocławiu z 31.08.2007 r., sygn. akt II AKzw 607/07, OSA 2008/9/44; K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Wolters Kluwer 2014, uwagi 16, 17). Wskazać też należy, że zgodnie z § 6 pkt 2 i 3 rozporządzenia na żądanie organów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów do załatwiania skarg w sprawach osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, kierownik jednostki organizacyjnej udziela tym organom wyjaśnień i informacji niezbędnych do załatwienia skargi, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz przepisów o ochronie danych osobowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do próśb i wniosków. Stosownie do § 8 pkt 1 rozporządzenia, wnioski, skargi i prośby, które nie wymagają zebrania dowodów, informacji lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zbadania akt, powinny być załatwione bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni. Powyższe dowodzi, że regulacja rozporządzenia jest kompleksowa i określa zarówno sposób załatwienia wniosku, formę jak i termin rozparzenia wniosku czyli stanowi regulację szczególną do regulacji kodeksu postepowania administracyjnego z racji podmiotu składającego wniosek, skargę czy prośbę. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił stanowisko Dyrektora AŚ a właściwie bezczynność tego organu w wydaniu wnioskowanego zaświadczenia, który w ocenie skarżącego narusza wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić i w tej kwestii sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w sprawie mają zastosowanie regulacje szczególne wskazanego rozporządzenia. Skarga w istocie dotyczy sposobu wykonywania czynności przez Dyrektora Aresztu Śledczego i załatwienia wniosku osadzonego mającego na celu potwierdzenie pewnych zdarzeń, a to - z uwagi na regulacje rozporządzenia - nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność postępowania organów administracji penitencjarnej uregulowanego wskazanym wyżej rozporządzeniem. Zarzucana przez skarżącego bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego nie dotyczy sprawy, w której organ zobowiązany byłby do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności podlegającej kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zatem skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w załatwieniu wniosku z 2 czerwca 2020r. w sprawie wydania zaświadczenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia