III SAB/Gl 16/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 16 grudnia 2023 M.J. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta L. (dalej: Burmistrz) w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 4 grudnia 2023r. Skarżący - powołując się na art. 3a ustawy Prawo Prasowe - zwrócił się o skan korespondencji z ubezpieczalnią oraz zgłoszenia szkody. W odpowiedzi Burmistrz w e-mail z 15 grudnia 2023r. przekazał żądaną kopię zgłoszenia szkody. Co do udostępnienia korespondencji pomiędzy Gminą L. a ubezpieczycielem Burmistrz stwierdził, że nie ma ona cech informacji publicznej, albowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu na zasadach w niej określonych podlegają dane publiczne, które mają treść i postać dokumentów urzędowych. W następnym e-mail z 15 grudnia 2023r. Skarżący wniósł o wydanie decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność. W odpowiedzi pismem z 29 grudnia 2023r. Burmistrz podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do ujawnienia informacji publicznej w terminie 14 dni w zakresie wydania skanów dokumentów związanych ze zgłoszeniem szkody i likwidacją szkody wynikłej w skutek pożaru budynku miejskiego w dniu 20 września 2023 r.; stwierdzenie bezczynności zobowiązanego w ujawnieniu informacji publicznej oraz o zasądzenie od zobowiązanego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia w kwocie 50 km X 1,15 zł/km X 2 strony co stanowi 115 zł za każdą rozprawę stacjonarną. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jest właścicielem i redaktorem naczelnym portalu L. zarejestrowanego jako wydawnictwo prasowe pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w K. postanowieniem wydanym pod sygn. akt [...] Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2023 r. przesłanym do Burmistrza drogą elektroniczną wniósł na podstawie art. 3a ustawy Prawo Prasowe o ujawnienie informacji publicznych niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej w tym przesłania skanów korespondencji z ubezpieczycielem związanych ze zgłoszeniem szkody i likwidacją szkody wynikłej w skutek pożaru budynku miejskiego w dniu 20 września 2023 r. Organ do dnia wniesienia skargi nie udzielił odpowiedzi w zakresie stanu likwidacji szkody a w szczególności faktu czy odmówiono wypłaty ubezpieczenie. Poza dokumentem zgłoszenia szkody nie udzielono także informacji publicznej w postaci odpisu (skanów) dokumentów z korespondencji z ubezpieczycielem. Pismem informacyjnym z dnia 15 grudnia 2023 r. poinformowano jedynie, iż w ocenie podmiotu zobowiązanego korespondencja przedmiotowa nie jest informacją publiczną, przy czym treść i forma odpowiedzi nie stanowi decyzji o odmowie. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Burmistrza Skarżący powołując się na poglądy doktryny i judykatury wywiódł, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnieniu podlega zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Z uwagi na olbrzymie znaczenie treści wnioskowanych dokumentów dla opinii publicznej (zbliżają się wybory samorządowe) Skarżący wniósł o pilne rozpoznanie skargi celem uniknięcia rozpoznania sprawy w okresie kampanii wyborczej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z 27 lutego 2025r. Sąd wezwał Burmistrza o przekazanie korespondencji pomiędzy Gmina L. a ubezpieczycielem, w której mowa w piśmie [...]z 15 grudnia 2023r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, 2005). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (por. art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi w kontrolowanej sprawie o bezczynność stwierdzić należy, że ocena działań Burmistrza podjęta w celu załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia zarzutu jego bezczynności. Postępowanie w badanej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącego z 4 grudnia 2023r. We wniosku wskazał, że swoje żądanie udostępnienia informacji wywodzi z art. 3a Prawa prasowego. W tym miejscu podkreślić należy, że przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914 z późn. zm.; dalej: P.p.) przewidują dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art. 3a P.p. w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie – według art. 11 ust. 1 P.p. - dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4. Z przepisu art. 4 ust. 1 P.p. wynika natomiast, że przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W przypadku odmowy udzielenia informacji – o czym stanowi art. 4 ust. 3 P.p. - na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. Wnosić zatem trzeba, że przytoczony przepis art. 4 P.p. zawiera określa szerszy krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji, które nie zostały uwzględnione w u.d.i.p. z jednej strony, z drugiej zaś - co należy szczególnie podkreślić – określa inny, odrębny, autonomiczny tryb weryfikacji wywiązywania się z obowiązku udzielenia prasie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 2 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2286/21). Ustalenia wymaga, czy Skarżący może domagać się informacji na podstawie art. 4 P.p. czy też art. 3a P.p. W badanej sprawie zastosowanie mieć będzie art. 3a P.p. Stanowi on o tym, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Tym samym, udostępnienie prasie informacji, która ma walor informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, odbywa się to w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie art. 4 P.p. Dodać należy, że art. 3a P.p. w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać (patrz: J. Sobczak, Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008 r., dostępny w LEX). Innymi słowy osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia, jak osoba działająca na podstawie przepisów u.d.i.p. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 109/18). Sygn. akt III SAB/Gl 109/23 Wymaga podkreślenia, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 104/11). Przechodząc do zbadania przedmiotowej sprawy nie jest w niej sprawą sporną istnienie obowiązku Burmistrza do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 21 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej. Natomiast jak wynika z art. 26 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2024r. poz. 1465 z późn.z zm) organem wykonawczym gminy jest wójt. Wątpliwości budzi natomiast to, czy prowadzona przez Gminę L. korespondencja z ubezpieczycielem w sprawie likwidacji szkody wynikłej w skutek pożaru budynku miejskiego w dniu 20 września 2023 r. jest informacją publiczną. Według Skarżącego tak, skoro udostępnieniu podlega treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajął Burmistrz. W jego ocenie nie stanowi informacji publicznej korespondencja mająca charakter roboczy, przygotowawczy nawet jak zawiera wstępne ustalenia.  Przystępując do ustalenia wyjaśnienia sporu o tak zarysowanych granicach wskazać należy, że ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyznaczając zakres pojęcia "informacji publicznej" tym mianem określił każdą informację o sprawach publicznych. Jak zauważył NSA w wyroku z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 2764/22 uwzględniając konstrukcję ustawową "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) gwarancją do uzyskania tej informacji powszechnie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, to jest treść i charakter informacji. Z tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych. Pojęcie dokumentu wewnętrznego (roboczego) nie jest znane ustawie o dostępie do informacji publicznej, która expressis verbis nie przewiduje ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę integralności procesu decyzyjnego przed zakłóceniami, które mogłyby spowodować utrudnienie jego przebiegu. Na potrzebę zapewniania takiej ochrony wskazuje w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego, jak się przyjmuje, od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy odróżnić "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12; z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12; z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1105/13; z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14, z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1599/15 oraz z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2693/15). Przedstawiony pogląd zyskał akceptację także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 (publ.: OTK-A 2013/8/122), stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Badając kwestie kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej Sąd zapoznał się ze złożoną przez Burmistrza korespondencją prowadzoną z ubezpieczycielem. Zawiera ona sporządzony przez ubezpieczyciela kosztorys rozbiórki budynku oraz kosztorys remontowo- budowlany sporządzony na podstawie protokołu oględzin z zaznaczeniem, że jeśli Gmina L. poniosła większe koszty to powinna przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające ich poniesienie. Z powyższych względów należy zgodzić się z Burmistrzem, że ustalone w sprawie okoliczności wskazują na to, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Żądane w ramach dostępu do informacji publicznej dokumenty nie mają bowiem jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli dotyczą propozycji sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, że dokumenty, o które wnioskuje Skarżący są dokumentami wytworzonymi w związku z wykonywaniem umowy ubezpieczenia mienia komunalnego. Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi w kontrolowanej sprawie o bezczynność stwierdzić należy, że ocena działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia zarzutu jego bezczynności. Ustawodawca ustalił, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczyć przy tym także wypada, że w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (wyrok WSA w Białymstoku z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 60/22). Mając na uwadze powyższe o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący w ramach swojego wniosku z 4 grudnia 2023r. zażądał od Burmistrza skanu korespondencji prowadzonej przez Urząd Gminy z ubezpieczycielem (karta 1 akt administracyjnych). Burmistrz udzielił odpowiedzi w dniu 15 grudnia 2023r. (karta 3 akt administracyjnych) czyli po upływie 10 dni. Zachowany został zatem termin wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to więc, że Burmistrz nie pozostaje w bezczynności.