III SAB/Gl 179/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 26 marca 2025 r. K. K. (dalej: skarżąca; strona; wnioskodawczyni) wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. (dalej: organ; PPIS) w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 3 marca 2025 r. (doręczonym organowi 4 marca 2025 r.) skarżąca wystąpiła do PPIS o udzielenie – na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) - informacji publicznej - kierując 17 pytań. Organ pismem z 17 marca 2025 r. znak: [...] udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na wszystkie zadane pytania w następujący sposób: 1. Pytanie 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: PPIS w C. informuje, że na nadzorowanym terenie nie prowadzi badań skuteczności preparatów szczepionkowych. 2. Pytanie 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostanie 5 lat? Jeżeli nie, to dlaczego? Odpowiedź: PPIS w C. informuje, że w okresie 5 lat nie wpłynęły sprawozdania dotyczące osób uchylających się od szczepień powyżej 19 roku życia. Informacje dotyczące obowiązkowych szczepień ochronnych gromadzone są na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 z późn. zm.). 3. Pytanie 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostanie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: PPIS w C. nie prowadzi statystyki szczepień ochronnych z podziałem na narodowość. 4. Pytanie 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? Odpowiedź: PPIS w C. wskazuje, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa przeprowadzenie szczepienia ochronnego obejmuje kwalifikacyjne badanie lekarskie i wykonanie szczepienia. Kwalifikacyjne badanie lekarskie do szczepień ochronnych przeprowadza wyłącznie lekarz posiadający niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań oraz przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych. Po przeprowadzeniu kwalifikacyjnego badania lekarskiego lekarz potwierdza lub wyklucza zakwalifikowanie osoby badanej do szczepień ochronnych podpisem w karcie uodpornienia i książeczce szczepień, a wynik tego badania wpisuje w dokumentacji medycznej tej osoby. Ponadto PPIS w C. nie posiada informacji nt, szczepień odroczonych przez lekarza. 5. Pytanie 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: PPIS w C. na nadzorowanym terenie w ostatnich 5 latach nie nakładał na lekarzy kar grzywny, w związku z brakiem zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego. 6. Pytanie 6. Ile dzieci i dorosłych do 19. roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Odpowiedź: na nadzorowanym terenie PPIS w C. w ostatnich 5 latach nie odnotował zgonów do 4 tygodni od przeprowadzenia szczepienia. 7. Pytanie 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? Odpowiedź: na nadzorowanym terenie PPIS w C. w ostatnich 5 latach nie odnotował ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych. 8. Pytanie 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? Odpowiedź: na nadzorowanym terenie PPIS w C. w ostatnich 5 latach nie odnotował ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych. 9. Pytanie 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny, nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? Odpowiedź: PPIS w C. wskazuje, że odpowiedź na zadane pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - można bowiem w oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądać udostępnienia informacji o treści aktów prawnych, mogących go dotyczyć albo tylko będących w jego posiadaniu, jednakże czym innym jest udostępnienie treści takich aktów, a czym innym wyjaśnienie ich, czy też dokonanie ich wykładni. 10. Pytanie 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? Odpowiedź: PPTS w C. informuje, że zgodnie z art. 17a pkt. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 z późn. zm.) w przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, w wyniku których: osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo u osoby tej wystąpił wstrząs anafiłaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni; osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, zwanego dalej "Funduszem". 11. Pytanie 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. Odpowiedź: PPIS w C. wskazuje, że tak jak w Ad. 4 kwalifikacyjne badanie lekarskie do szczepień ochronnych przeprowadza wyłącznie lekarz posiadający niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań oraz przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych, po przeprowadzeniu kwalifikacyjnego badania lekarskiego lekarz potwierdza lub wyklucza zakwalifikowanie osoby badanej do szczepień ochronnych podpisem w karcie uodpornienia i książeczce szczepień, a wynik tego badania wpisuje w dokumentacji medycznej tej osoby. Ponadto wskazuje się również, że wyniki badań potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność szczepionek przedstawiane są przez wytwórców instytucjom o charakterze międzynarodowym m.in. Agencji Żywności i Leków (PDA) dla Stanów Zjednoczonych, Europejskiej Agencji Leków (EMA) dla krajów europejskich oraz agencjom rządowym - w Polsce jest to Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych podczas postępowania o dopuszczeniu szczepionek do obrotu i stosowania. Przed wprowadzeniem na rynek każda seria szczepionki badana jest przez niezależne od producenta instytucje. W Polsce jest to Zakład Badania Surowic i Szczepionek Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny w W.. Aktualne Karty Charakterystyki Produktu Leczniczego dostępne są na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub na stronie Europejskiej Agencji Leków. Na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny szczepienia.pzh.gov.pl znajduje się wykaz wszystkich preparatów szczepionkowych zarejestrowanych w naszym kraju. 12. Pytanie 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? Odpowiedź: PPIS w C. informuje, że zalecenia do realizacji szczepień w Polsce przygotowuje: Pediatryczny Zespół Ekspertów ds. Programu Szczepień Ochronnych przy Ministrze Zdrowia oraz Rada Sanitarno-Epidemiologiczna przy Głównym Inspektorze Sanitarnym. Rekomendacje wynikają z analizy krajowych danych o zachorowaniach na poszczególne choroby zakaźne i zakażenia. Uwzględniają również zalecenia i raporty Komitetu Doradczego do spraw Szczepień Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób oraz zalecania Światowej Organizacji Zdrowia. 13. Pytanie 13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? Odpowiedź: W myśl art. 17 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 u.z.z.z., minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym. Na podstawie tej delegacji, Minister Zdrowia wydał "rozporządzenie w sprawie wykazu", w którym ustalił wykaz (zakres) obowiązkowych szczepień ochronnych, ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym - jeśli chodzi o dzieci – w jakim okresie ich życia - rozporządzenie Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 z późń zm.). Z przepisów tych wynika norma prawna, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Natomiast jak już wspomniano wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2023 r. poz. 2119). Oznacza to, że wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie, aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu. Należy również podkreślić, że skoro obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych, nie ma podstawy prawnej do jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej. 14. Pytanie 14. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? Odpowiedź: Program szczepień ochronnych ze szczególnym schematem stosowania poszczególnych szczepionek oraz wskazaniami do szczepień obowiązkowych i zalecanych, wynikających z aktualnej sytuacji epidemiologicznej i rozporządzeń, podaje Główny Inspektor Sanitarny w formie komunikatu publikowanego do 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu zgodnie z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 z późn. m). W przypadku zagrożenia epidemicznego o wprowadzeniu obowiązku dodatkowych szczepień informują osobne rozporządzenia Ministra Zdrowia lub wojewodów. 15. Pytanie 15. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? Odpowiedź: Program szczepień ochronnych ze szczególnym schematem stosowania poszczególnych szczepionek oraz wskazaniami do szczepień obowiązkowych i zalecanych, wynikających z aktualnej sytuacji epidemiologicznej i rozporządzeń, podaje Główny Inspektor Sanitarny w formie komunikatu publikowanego do 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu zgodnie z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 z późn. m). W przypadku zagrożenia epidemicznego o wprowadzeniu obowiązku dodatkowych szczepień informują osobne rozporządzenia Ministra Zdrowia lub wojewodów. 16. Pytanie 16. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? Odpowiedź: PPIS w C. wskazuje, że odpowiedź na zadane pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902). 17. Pytanie 17. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób, np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień? Odpowiedź: PPIS w C. wskazuje, że odpowiedź na zadane pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902). W powołanej na wstępie skardze z 26 marca 2025 r. (nadanej listem poleconym 27 marca 2025 r.) na bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 4 ust.1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust.1 u.d.i.p., art. 2 ust. 2 u.d.i.p., art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji publicznej i wniosła o: 1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. do rozpoznania wniosku o udzielenia informacji publicznej i udzielenie informacji publicznej; 2. orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono skarżącej innych informacji, poza zawartymi w piśmie z 17 marca 2025 r. Zdaniem skarżącej przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo strona podniosła w związku z tym, że udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji i uznanie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, w sprawie organ powinien był udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę PPIS reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi, jak również o zasądzone zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., II SAB/Gl 34/21). Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze Lexis Nexis, 2005). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest więc zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (por. art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak wynika bowiem z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność PPIS w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą strona wystąpiła we wniosku z 21 stycznia 2025 r. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy podnieść należy, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidziana w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej jest podmiot, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Po trzecie zaś, co wynika z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. - obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r., II SAB/Wa 104/11, Legalis nr 372042). Oznacza to, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władze publicznej. Z kolei według art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 416) państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie wykonuje zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1. Za informację publiczną uznaje się co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy o Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 416), w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por.: wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., II SAB/Po 96/17, Legalis nr 1694611; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., II SAB/Sz 119/18, Legalis nr 1869774). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 138) Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych oraz § 5 rozporządzenia). Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, którą organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 listopada 2024 r., II SAB/Łd 99/24, LEX nr 3789123). W sprawie nie budzi wątpliwości że dotrzymany został przez PPIS w C. wyznaczony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na udostępnienie informacji. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącej z 3 marca 2025 r. o udzielenie informacji publicznej przekazany został PPIS 4 marca 2025 r. Żądana informacja publiczna została udostępniona w piśmie z 17 marca 2025 r. (okoliczności tej nie podważa w skardze strona). Zatem termin 14 dni do udzielenia odpowiedzi od dnia wniesienia wniosku został zachowany. Sporną kwestią w sprawie jest natomiast to, czy PPIS w C. pozostaje w bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca upatruje bezczynności PPIS w tym, że udzielona przez niego odpowiedź jest niewystarczająca. Wywodząc jednak ten zarzut skarżąca nie wyjaśniła w jakim zakresie udzielone odpowiedzi na zadane pytania, zawarte we wniosku z 3 marca 2025 r. uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie przez Sąd pełnej oceny zasadności stawianych zarzutów. Przystępując do zbadania sprawy z uwzględnieniem tak rozumianej bezczynności należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por.m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SAB/Bk 19/21, LEX nr 3162652; wyrok WSA w Gdańsku z 22 lipca 2020 r., II SA/Gd 124/20, LEX nr 3037318; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2016 r., II SA/Go 652/16, LEX nr 2188520). Sąd orzekający w sprawie podziela także stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z 20 sierpnia 2024 r., III SAB/Gl 456/24 (LEX nr 3765615), a mianowicie "od podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można żądać innych informacji niż te które wynikają z zakresu wykonywanych zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny. Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie zawarte we wniosku strony z 3 marca 2025 r. pytania. W związku z powyższym, zdaniem Sądy, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. skoro zobowiązany organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Z treści pisma organu z 17 marca 2025 r. wynika, że udzielił on odpowiedzi wskazując na dane jakie posiada, bądź w odpowiedzi na określone pytania wyjaśnił, że nie posiada danych informacji albo, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej. Odpowiadając na pytanie 4 organ wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu w części żądanej przez stronę informacji publicznej (tj. nie posiada informacji nt, szczepień odroczonych przez lekarza). Także w przypadku pytania nr 3 organ nie udzielił żądanej informacji, gdyż nie prowadzi statystyk szczepień z podziałem na narodowość. Podobnie organ uczynił z odpowiedzią na pytanie nr 1, a mianowicie poinformował stronę, że na nadzorowanym terenie nie prowadzi badań skuteczności preparatów szczepionkowych Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można w ocenie Sądu zarzucić organowi bezczynności. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 lipca 2017 r., II SAB/Kr 119/17, LEX nr 2360928). Co więcej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2020 r., II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983). Organ udostępnił informację publiczną żądaną w punktach 2, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 14 i 15, w zakresie w jakim ją posiadał. Odnośnie pytania zawartego w punktach 9, 16 i 17 organ natomiast wskazał, że tego typu żądania nie stanowią w ogóle informacji publicznej. Sąd natomiast podzielił argumentację organu zawartą w piśmie z 17 marca 2025 r. jako poprawną. Zauważyć należy, że informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych, wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej. W szczególności nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 listopada 2022 r., II SAB/Sz 211/22, Legalis nr 2822187; wyrok WSA w Lublinie z 6 marca 2025 r., II SAB/Lu 7/25, Legalis nr 3293097). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Wskazać należy, że organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r., III SAB/Gd 170/22, Legalis nr 2846792; wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., II SAB/Lu 139/22, Legalis nr 2867024). W szczególności, organ jakim jest inspektor sanitarny nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24, Legalis nr 3068964). Informacją publiczną nie są także zagadnienia dotyczące działalności innych podmiotów, w tym Światowej Organizacji Zdrowia (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie: z 16 marca 2023 r., II SAB/Lu 9/23, Legalis nr 2909074 i II SAB/Lu 10/23, Legalis nr 2909071; z 24 stycznia 2023 r., II SAB/Lu 161/22, Legalis nr 2878998 oraz cyt. tam orzecznictwo). Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 2 ust. 2 u.d.i.p., ani art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (organ nie kwestionował w tej sprawie swojego obowiązku do udzielenia odpowiedzi na wniosek z 3 marca 2025 r. w trybie u.d.i.p.). Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Natomiast w kwestii wniosku pełnomocnika organu co do zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jaki zawarł w odpowiedzi na skargę trzeba wskazać, że jest on bezzasadny, gdyż w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stosownie do art. 199 p.p.s.a., ogólną zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W ustawie p.p.s.a. zasądzenie kosztów na rzecz organu ma miejsce w przypadkach przewidzianych w art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt p.p.s.a. tj. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę kasacyjną organu lub jeżeli oddalono skargę kasacyjną, którą zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Wskazać przy tym należy, że organ administracji co do zasady nie ponosi kosztów postępowania przed sądem I instancji innych niż ewentualne wynagrodzenie pełnomocnika, natomiast udział pełnomocnika na tym etapie postępowania nie jest elementem niezbędnym. Reasumując, dokonując kontroli zakresu odpowiedzi organu na zadane w piśmie z 3 marca 2025 r. pytania Sąd doszedł do przekonania, że odpowiedź organu jest zupełna i prawidłowa. Na wszystkie bowiem pytania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. udzielił odpowiedzi w takim zakresie w jakim dysponował informacją publiczną. Pozostałe, poruszone we wniosku zagadnienia nie stanowiły informacji publicznej lub Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie był organem zobowiązanym do ich udzielenia bowiem ich nie posiadał. Podkreślenia wymaga, że organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. organ niewątpliwe nie zlekceważył złożonego przez stronę wniosku. W niniejszej sprawie organ niewątpliwe nie zlekceważył złożonego przez stronę wniosku. Wniosek wpłynął do organu 4 marca 2025 r. Odpowiedzi na obszerny, formułujący wiele pytań wniosek udzielono pismem z 17 marca 2025 r. Organ rozpoznał zatem złożony wniosek w przewidzianym przepisami prawa terminie 14 dni. Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o przepisy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.