III SAB/Gl 206/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B.K. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 23 września 2020 r. B. K. (dalej: wnioskodawca, skarżąca) działająca przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy B. (dalej: organ) w zakresie złożonego w dniu 30 lipca 2020 r. w trybie art. 3, 4, 6 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, dalej: u.d.i.p.) wniosku o udzielenie informacji publicznej w sprawie połączenia klas szóstych Szkoły Podstawowej im. [...] w B., w części obejmującej; - sposób ustalenia kwoty oszczędności dla Gminy związanych z połączeniem klas 7 SP im. [...] w B. w roku szkolnym 2020/2021, które w trakcie spotkania w Urzędzie Gminy w dniu 2 lipca 2020 r. zostały przez Wójta Gminy i jej współpracowników określone na kwotę [...] zł, - wskazanie merytorycznych kryteriów, w oparciu o które Wójt Gminy ustaliła maksymalną liczbę uczniów połączonych klas na poziomie 27 osób wraz ze wskazaniem daty i podstawy prawnej przedmiotowej decyzji, przedstawieniem argumentacji uzasadniającej jej podjęcie oraz terminu i sposobu przekazania jej treści Dyrektorowi SP im. [...] w B., - wskazanie, czy w przypadku funkcjonowania klasy 7 obejmującej 27 uczniów możliwe będzie spełnienie obecnie obowiązujących wymogów sanitarnych dotyczących bezpieczeństwa dzieci. Skarżąca zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i nieudzielenie informacji we wskazanym wyżej wnioskowanym zakresie, wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia zwrotu akt organowi, stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym. Pełnomocnik skarżącej, pismem z 30 lipca 2020 r. skierowanym do Wójta Gminy B. w imieniu grupy rodziców uczniów klasy szóstej Szkoły Podstawowej im. [...] w B., w trybie ponaglenia związanego z bezczynnością organu w zakresie rozpoznania wcześniej złożonego w ich imieniu wniosku z 15 czerwca 2020 r. o udzielenie informacji publicznej, zwrócił się o udostępnienie dodatkowych informacji o charakterze publicznym, podobnie jak poprzednio dotyczących zapowiedzianej na rok szkolny 2020/2021 reorganizacji klas, do których uczęszczają dzieci zainteresowanych osób, w tym skarżącej. Wniosek z 30 lipca 2020 r. obejmował następujące kwestie: - sposób ustalenia kwoty oszczędności dla Gminy związanych z połączeniem klas 7 SP im. [...] w B. w roku szkolnym 2020/2021, które w trakcie spotkania w Urzędzie Gminy w dniu 2 lipca 2020 r. zostały przez Wójta i pracowników określone na [...] zł, - wskazanie merytorycznych kryteriów, w oparciu o które została przez Wójta podjęta decyzja o ustaleniu maksymalnej liczby uczniów połączonych klas na 27 osób wraz ze wskazaniem podstawy prawnej podjętej przez Wójta decyzji oraz argumentacji uzasadniającej podjęcie takiej decyzji oraz daty podjęcia tej decyzji i terminu oraz sposobu przekazania treści tej decyzji Dyrektorowi SP im. [...] w B., - wskazanie, czy w przypadku funkcjonowania klasy 7 obejmującej 27 uczniów możliwe będzie spełnienie obecnie obowiązujących wymogów sanitarnych dotyczących bezpieczeństwa dzieci, - przekazanie kopii opinii sporządzonej przez pedagoga/psychologa, odczytanej przez Wójta w trakcie spotkania w Urzędzie Gminy w dniu 2 lipca 2020 r., po dokonaniu stosownej anonimizacji danych osobowych zawartych w treści opinii, jednak ze wskazaniem, w odniesieniu do której szkoły i których klas została sporządzona powyższa opinia. Pismem z 13 sierpnia 2020 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 17 sierpnia 2020 r., które błędnie oznaczono datą 13 lipca 2020 r. organ udzielił informacji zarówno w odniesieniu do pytań objętych wnioskiem z 15 lipca 2020 r. (który nie stanowi przedmiotu sprawy i którego dotyczy wyrok tut. Sądu z 17 listopada 2020 r., sygn. III SAB/Gl 181/20) jak i co do pytań objętych drugim ww. wnioskiem z 30 lipca 2020 r., co do którego postępowanie organu objęte jest kontrolą sądowoadministracyjną w tej sprawie. Organ poinformował o wysokości kosztów przeprowadzonego audytu, do odpowiedzi dołączył w załączeniu opinię pedagoga/psychologa odczytaną na zebraniu 2 lipca 2020 r. W pozostałym zakresie, w ocenie organu żądane informacje jako wewnętrzne dokumenty nie mogą zostać udostępnione, bowiem nie stanowią informacji publicznej, a są to jedynie dokumenty wewnętrzne. Na powyższe wpłynął fakt, że audyt oświaty został potraktowany jako materiał wyjściowy, dzięki któremu organ powziął informację o możliwościach w zakresie ograniczenia kosztów, jednak Wójt Gminy B., po zapoznaniu się z jego treścią nie planował realizacji wszystkich przedstawionych w nim zaleceń. Dokumenty wewnętrzne pomagają w realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. W literaturze przedmiotu i piśmiennictwie stwierdzono, że mogą one mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu (wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. 1 OSK 2130/11; 31 lipca 2014 r., I OSK 2770/13; 25 marca 2014 r., 1 OSK 2320/13 wszystkie opubl. w CBOSA). Działania Wójta Gminy B. związane z optymalizacją kosztów oświaty oparte są na zasadzie celowego, racjonalnego i terminowego wydatkowania środków publicznych wynikającego z art 44. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.). Organ podkreślił, że wykonany audyt miał na celu dostarczenie organowi (jako zleceniodawcy) wiedzy w zakresie strukturalnym, organizacyjnym i finansowym placówek oświatowych oraz rekomendację działań poprawiających sytuację w obszarze oświaty. Powyższe było i jest istotne dla organu mając na uwadze racjonalizację wydatkowania środków publicznych oraz odpowiedzialność za stan finansów gminy ciążąca na każdym wójcie. Wykonany audyt sporządzony na zlecenie Gminy B. nie stanowi rozstrzygnięcia administracyjnego, ale ma posłużyć do podjęcia stosownych działań przez organ, w szczególności dokonać oceny i analizy istniejących dokumentów. Sprawozdanie z audytu, zgodnie z zastrzeżeniem jego autora nie może być wykorzystywane do innych celów niż określone w zleceniu, czyli dostarczenie organowi wiedzy w zakresie strukturalnym, organizacyjnym i finansowym placówek oświatowych oraz rekomendację działań poprawiających sytuację w obszarze oświaty. Powyższe było i jest istotne dla organu mając na uwadze racjonalizację wydatkowania środków publicznych oraz odpowiedzialność za stan finansów gminy ciążąca na każdym wójcie. Dokument ten nie nosi waloru oficjalności. Podlega ocenie organu wykonawczego, który może, ale nie musi, oprzeć o nie swoje dalsze działania. Z tego powodu dokumenty te nie są dla organu, ani dla innych podmiotów, dokumentami wiążącymi. Zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Trybunału Konstytucyjnego, uznają założenie, że sprawozdanie z audytu jest "dokumentem wewnętrznym", który nie musi zostać wykorzystany w procesie decyzyjnym przez organ lub którego treść dotyczy jedynie sfery zamierzeń. Dodatkowo dokumenty wewnętrzne nie zwierają informacji publicznej i wobec tego nie podlegają udostępnieniu. Pełnomocnik skarżącej w związku z odpowiedzią organu zawartą w piśmie z 13 sierpnia 2020 r. złożył dwie skargi na bezczynność organu, z których skarga z 13 sierpnia 2020 r. dotyczyła postępowania organu odnośnie wniosku z 15 lipca 2020 r. ( wyrok WSA w Gliwicach, sygn. III SAB/Gl 181/20) , natomiast skarga w przedmiotowej sprawie dotyczy postępowania organu w sprawie wniosku z 30 lipca 2020 r. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że informacje objęte wnioskiem z 30 lipca 2020 r. dotyczą spraw o charakterze publicznym i nieudzielenie ich w ustawowym terminie uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu. W ocenie pełnomocnika prawo powszechnego dostępu do informacji publicznej niewątpliwie należy do fundamentów demokratycznego państwa, uchodząc za conditio sine qua non funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, na co wskazuje umieszczenie go w art. 61 Konstytucji RP. W ocenie autora skargi w duchu prokonstytucyjnym powinna być również prowadzona wykładnia regulacji usytuowanej na niższym szczeblu w hierarchii aktów normatywnych, ujęta w ramy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazano w tym miejscu, że ustawodawca wprost przesądził o publicznym statusie treści wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego. Zaznaczono, że kwotę podaną przez wójta na spotkaniu w dniu 2 lipca 2020 r. najprawdopodobniej obliczono w ramach wspomnianego audytu, z którego sprawozdanie wolą organu zostało w istocie utajnione przed wnioskodawcami. Następnie powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 kwietnia 2015 r. (sygn.. akt K 14/13, Lex 1663503) uznający za niedopuszczalne wprowadzanie w ustawie dotyczącej określonego rodzaju działalności władzy publicznej ogólnego wyłączenia całej grupy dokumentów z zakresu pojęcia "informacji publicznej". Podkreślono, że Trybunał oprócz wymienionych wprost przez ustawodawcę w art. 284 ust. 1 ustawy o finansach publicznych planu audytu i sprawozdania z wykonania planu audytu, do zbioru desygnatów tego pojęcia zaliczył także inne dokumenty wytwarzane przez audytora, zawierające rezultaty z przeprowadzonego audytu i wyrażające końcowe stanowisko audytora w drodze ocen i zaleceń skierowanych do określonych komórek jednostki, w których przeprowadzane były zadania audytowe . Podkreślono, że aprioryczne negowanie przez skarżony organ prawa wnioskodawców do dostępu do wyników audytu oświaty, wbrew cytowanym przez nią fragmentom orzeczeń, nie znajduje zatem oparcia w szerzej ujętej konstytucyjnej debacie i świadczy o rażącej arbitralności organu, uniemożliwiającego skuteczną realizację podstawowych praw jednostki. Za całkowicie niezrozumiałe uznano przy tym stanowisko organu, że sprzeciw audytora co do ewentualnego wykorzystaniu dokumentów swojego autorstwa do innych celów niż określone w zleceniu stoi na przeszkodzie udostępnienia wyników audytu w trybie u.d.i.p.. Podkreślono, że takie działanie nie służy "wykorzystaniu dokumentów do innych celów", lecz zapewnieniu transparentności procesu administrowania środkami publicznymi. Racje stojące za jego wprowadzeniem całkowicie rozmijają się ze znaczeniem przypisywanym mu przez organ, a postanowienia umowne w żadnym wypadku nie mogą ubezskuteczniać realizacji ustawowych praw obywateli. Podniesiono także, iż uchybienie przez Wójta Gminy B. powinnościom w zakresie zapewnienia rodzicom uczniów Szkoły Podstawowej im. [...] w B. realizacji przysługującego im prawa do informacji publicznej miało charakter rażący. Jak podkreśla się w orzecznictwie, "rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt 1 OSK 675/12, LEK nr 1218894). Celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy" (Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2014 r., II SAB/Go 32/14, Lex 1486040). Zastosowanie powyższych wskazówek do oceny stopnia bezczynności Wójta Gminy B. prowadzi do uznania, że z uwagi na przedmiot wnioskowanej informacji, dotyczącej, jak wyżej wykazano, problemów priorytetowych dla wspólnoty samorządowej - rozporządzania środkami publicznymi, a przede wszystkim zagwarantowania dzieciom bezpiecznych, optymalnych warunków kształcenia, lakoniczna odmowa pozytywnego załatwienia wniosku wykazuje cechy rażącego sprzeniewierzenia się konstytucyjnym i ustawowym obowiązkom. Tożsame względy przemawiają za skorzystaniem przez Sąd z instrumentu dyscyplinująco-represyjnego w postaci grzywny wymierzonej organowi na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 30 lipca 2020r. co do udostępnienia informacji publicznej. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, wśród których są organy władzy publicznej; organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4). Wójt Gminy B. jako podmiot wymieniony w treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. niewątpliwie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na mocy tego przepisu. Rozważenia wymaga jednak zakres informacji, jakie podlegają ujawnieniu w trybie u.d.i.p. Nie może być bowiem wątpliwości co do tego, że chociaż ustawa daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku, a co za tym idzie, nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie wszystkie dane, w istocie podlegają ujawnieniu w trybie u.d.i.p. W tego rodzaju sprawach, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Realizując powinności wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ podejmuje dwojakiego rodzaju działania, a mianowicie załatwia sprawę w drodze czynności materialno-technicznej lub wydając decyzję. Czynnością materialno-techniczną (pismem) udziela żądanej informacji lub informuje o tym, że: wniosek nie znajduje oparcia w przepisach prawa, żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ nie jest w posiadaniu informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania (np. BIP i itp.), nie ma podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Decyzję natomiast wydaje w przypadku: odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na przesłanki ograniczające dostępność; odmowy udostępnienia informacji przetworzonej z powodu nie wykazania interesu publicznego; umorzenia postępowania, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ Wójt Gminy B. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a zatem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Warto też wskazać, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W sprawie ze skargi skarżącej dotyczącej wniosku z 15 czerwca 2020 r. o sygn. III SAB 181/20 tut. Sąd stanął na stanowisku, że żądana przez stronę skarżącą informacja dotycząca wskazania wniosków z audytu przeprowadzonego w szkołach prowadzonych przez gminę (wraz z podaniem kosztów audytu; które zostały podane stronie i nie stanowią istoty sporu w sprawie) oraz poziomu oszacowania oszczędności związanych z reorganizacją klas VI w Szkole im. [...] w B. nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w powołanym art. 6 u.d.i.p.. Sąd w składzie orzekającym ten pogląd w pełni podziela. Zatem informacje dotyczące audytu przeprowadzonego w szkołach prowadzonych przez Gminę, a konkretnie wniosków z tego audytu wraz z danymi dot. poziomu oszacowania oszczędności związanych z reorganizacją klas VI w Szkole Podstawowej w B. nie stanowią "informacji o sprawach publicznych". Organ władzy publicznej nie miał zatem, stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, obowiązku udostępniania wnioskowanych informacji. Na wniosek strony z 30 lipca 2020 r. organ udzielił pisemnej odpowiedzi w ustawowym, 14-dniowym terminie. Jak wynika z akt sprawy odpowiedzi udzielono pismem z 13 sierpnia 2020r. doręczonym 17 sierpnia 2020r. (zwrotne potwierdzenie odbioru zawarte w aktach sprawy), a zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie organ prawidłowo poinformował stronę, że żądanie informacji które objęte są audytem i wewnętrznymi dokumentami nie stanowią informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań nie może budzić wątpliwości, że skarga strony w niniejszej sprawie okazała się bezzasadna. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dokumenty wewnętrzne nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne". Dokumenty takie służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów. Nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne, służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu, nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest zaś konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie (por. wyroki NSA z: 27 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 707/10 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 430/14). U.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ww. ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. postanowienie WSA w Warszawie z 16 marca 2004r. sygn. akt II SAB/Wa 2/04 - dostępny na www.nsa.gov.pl). Ponadto, w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Również z tego powodu zasadne było stanowisko organu w zakresie dostarczenia skarżącej jedynie pisma informującego, że żądane informacje nie podlegają ustawie. Skoro treść wniosku skarżącej odnosiła się wprost do żądania udostępnienia informacji dotyczących wnioskodawcy, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej, prawidłowe było uznanie przez organ, że żądanie to nie może zostać zrealizowane w trybie u.d.i.p. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2015r. sygn. akt I OSK 918/14 - dostępny na www.nsa.gov.pl). Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub osób. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018r. sygn. akt I OSK 1359/18 - dostępny na www.nsa.gov.pl). Za żądanie udostępnienia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. nie może zostać uznane żądanie realizacji określonych wniosków we własnych interesach. Przyjmuje się, że konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, nie są sprawami publicznymi, albowiem pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla ogółu, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 października 2012r. sygn. akt I OSK 1696/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2016r. sygn. akt IV SAB/Wr 318/15 dostępne na www.nsa.gov.pl). Zarówno szacunkowa kwota oszczędności jak i kryteria jej określenia nie stanowią informacji publicznej lecz pewne założenia organu, które mogą lecz nie muszą zostać przyjęte. Kwestie związane z podziałem czy połączeniem klas i liczbie uczniów w poszczególnych klasach również stanowią wewnętrzne i organizacyjne sprawy organu i dyrektora szkoły zobowiązanych do stosowania przepisów ustawy Prawo oświatowe. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie ten termin został zachowany. Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.