III SAB/Gl 347/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że Prezes Zarządu [...] sp. z o.o. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. na rzecz skarżącego 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. W. (dalej "Wnioskodawca" lub "Skarżący") jest bezczynność Prezesa Zarządu B sp. z o.o. (dalej "organ" lub "Spółka") w kwestii wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskodawca pismem z 25 czerwca 2025 r. skierowanym na adres mailowy Zarządu B sp. z o.o. wniósł o udzielenie informacji, jakie prace organ administracji podzleca podmiotom trzecim, innym firmom w związku z realizacją "Umowy powierzenia zadań z zakresu usług w ogólnym interesie gospodarczym" z 2 czerwca 2025 r. oraz na jakiej podstawie. Wniósł o przekazanie wszelkiej dokumentacji związanej z udzieleniem wskazanych zamówień, m.in. ogłoszenie o postępowaniu, protokoły z postępowania, protokoły z negocjacji, posiedzenia komisji, złożone oferty, zawarte umowy itp. Zwrócił się również o przekazanie zleceń oraz wszelkiej innej korespondencji prowadzonej z wykonawcami, z którymi zawarto wskazane umowy. 2. W związku z brakiem odpowiedzi na wymieniony wniosek, pismem z 11 lipca 2025 r. wniósł kolejny raz o udostępnienie tych informacji zgodnie z pismem. 3. Pismem z 11 lipca 2025 r. Spółka poinformowała Wnioskodawcę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analizując zakres wniosku, organ stwierdził brak możliwości ustalenia szczególnego interesu publicznego dla żądanych informacji. Wskazał ponadto, iż wystąpienie zmierza do pozyskania informacji, które jego zdaniem objęte są tajemnicą przedsiębiorcy lub też zmierzają do pozyskania informacji, które, w świetle świadczonych usług, mają na celu naruszenie konkurencyjności na rynku. Tym samym żądane informacje nie są w ocenie organu istotne dla interesu publicznego, a mogą jedynie być istotne dla Wnioskodawcy w celach organowi nieznanych. Wskazał, że informacja publiczna to nie informacje związane z funkcjonowaniem innego przedsiębiorcy na rynku. 4. Następnie pismem z 16 lipca 2025 r. Wnioskodawca ponownie wezwał Spółkę do udzielenia informacji zgodnie z pierwotnym wnioskiem. Wskazał na wiążące organ terminy udzielenia informacji publicznej oraz na to, że żądane informacje nie stanowią informacji przetworzonej, stąd ustalenie istnienia szczególnego interesu prawnego jest bezprzedmiotowe. Zdaniem Wnioskodawcy nie stanowią również tajemnicy przedsiębiorstwa. 5. W dalszej kolejności pismem z 29 lipca 2025 r. Wnioskodawca wniósł o udzielenie informacji jak w swoim pierwszym wniosku, dodatkowo wskazując lipiec 2025 r. 6. Organ pismem z 30 lipca 2025 r. udzielił odpowiedzi Wnioskodawcy stwierdzając, że żadna żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej (jest tak również gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacji organ nie jest zobowiązany ani do udostępniania żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Wskazując na orzecznictwo, wyjaśnił, że powinien był przekazać Skarżącemu w formie pisemnej informację, że wskazanych we wniosku informacji w formie określonej w tym wniosku nie udostępni, ponieważ nie są one informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co też uczynił. Podkreślił, że uchybienie terminowi mogło wynikać z faktu, że Spółka w czerwcu 2025 r. rozpoczęła dopiero funkcjonowanie. Sprawy zaś związane z zatrudnieniem pracowników, organizacją pracy nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". W dalszej części pisma Spółka wyjaśniła, że w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest skierowany do podmiotu, który wprawdzie jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a zapytanie jednak takiej informacji nie dotyczy, przepisy u.d.i.p. nie znajdą zastosowania. Zarazem wskazał, że w uznaniu organu żądane pismem z 25 czerwca 2025 r. informacje dotyczące kwestii, jakie prace zostały zlecone innym firmom, jak też żądanie przedłożenia protokołów z negocjacji i posiedzeń komisji, złożonych ofert, udzielonych zleceń oraz wszelkiej innej korespondencji prowadzonej z wykonawcami, wskazują jednoznacznie, że interesem wnioskodawcy nie jest zapoznanie się z informacją publiczną, dotyczącą dobra powszechnego, jakim jest funkcjonowanie publicznych instytucji, lecz powzięcie wiedzy na temat podmiotów prywatnych, działających w branży gospodarki komunalnej, co w uznaniu organu niewątpliwie wykracza poza zakres informacji publicznej i tym samym nie warunkuje zastosowania przepisów u.d.i.p., tj. obowiązku wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. 7. Pismem 7 sierpnia 2025 r . (wysłanym 8 sierpnia 2025 r.) Prezes Spółki udzielił odpowiedzi na pismo z 29 lipca 2025 r. wyjaśniając, że pismem z 11 sierpnia 2025 r., które stanowiło odpowiedź na wniosek z 25 czerwca 2025 r., udzielił odpowiedzi na tożsame zapytanie, którą w całości podtrzymuje. 8. Wnioskodawca kolejnym pismem z 19 sierpnia 2025 r. ponowił żądanie udostępnienia informacji publicznej tożsamej treści co poprzednie, z tą jedynie modyfikacją, że wskazał sierpień 2025 r. 9. Ostatecznie pismem z 1 sierpnia 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata A. G. (dalej "pełnomocnik") wniósł skargę na bezczynność Prezesa Spółki, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskiem z 25 czerwca 2025 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej, jednakże nie otrzymał odpowiedzi. Wskazał, że 2 czerwca 2025 r. doszło do zawarcia umowy powierzenia zadań pomiędzy Gminą B. a B sp. z o.o., na mocy której Dyrektor M w B. reprezentujący Gminę B. powierzył Spółce realizację zadań własnych gminy z zakresu gospodarki komunalnej o charakterze użyteczności publicznej polegających na utrzymaniu czystości w pasach drogowych dróg pozostających w zarządzie M oraz utrzymania zielni przydrożnej. Za realizację ww. zadań B sp. z o.o. ma otrzymać rekompensatę stosownie do treści § 6 umowy z 2 czerwca 2025 r. Zatem jego zdaniem informacja, o której udostępnienie się zwrócił ma charakter publiczny ponieważ dotyczy umów cywilnoprawnych finansowanych z środków publicznych. Jednocześnie w umowach, które realizowane są ze środków publicznych niedopuszczalnym jest zastrzeganie klauzul dotyczących wyłączenia jawności. W świetle tego stanowisko przedstawione przez organ jest niezasadne, a informacje objęte wnioskiem z 25 czerwca 2025 r. powinny zostać udostępnione. 10. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezesa Zarządu B. sp. z o. o. w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 25 czerwca 2025 r. W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również Skarżącemu. Przechodząc z kolei do oceny zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznych, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez niego wytworzonych, jak i te, których podmiot zobowiązany używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. W orzecznictwie tym ukształtował się pogląd, że umowy cywilnoprawne zawierane przez podmioty wykonujące zadania publiczne, dotyczące spraw publicznych oraz wydatkowania środków publicznych, objęte są zakresem u.d.i.p. (por. przykładowo: wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2850/17; wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 634/16; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 69/19; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 22/17, wyrok WSA w Lublinie z 29 lipca 2020 r., sygn. akt II SAB/Lu 52/20 – dostępne w CBOSA). Nie przesądza się, że każda umowa cywilnoprawna podlega ujawnieniu, lecz tylko taka umowa, która ze względu na swój charakter powinna zostać ujawniona. Chodzi tu o takie umowy cywilnoprawne, na podstawie których osoby je zawierające otrzymają wynagrodzenie ze środków publicznych lub będą czerpać korzyści z rozporządzania majątkiem publicznym lub będą realizować zadania publiczne (np. wyrok WSA w Gliwicach z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 289/19). Stanowisko organu, który co do zasady zaprzecza, aby żądane przez Skarżącego informacje miały charakter informacji publicznych jest nieprawidłowe, skoro dotyczą one umów cywilnoprawnych finansowanych ze środków publicznych. W związku z powyższym, obowiązkiem Spółki było udostępnienie Skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przesłanki wydania takiej decyzji określa przede wszystkim art. 5 u.d.i.p., w którym ustawodawca wskazał ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej, wymieniając wśród nich prywatność osoby fizycznej bądź tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli w ocenie Spółki żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, bądź wniosek Skarżącego ma charakter nadużycie prawa, oa Spółka zobowiązana była do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego jednak nie uczyniła. Skoro na dzień wniesienia skargi Spółka nie podjęła ww. czynności ani nie wydała decyzji, dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia 25 czerwca 2025 r. (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i Sąd zobowiązał ją do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Spółka zareagowała na wniosek Skarżącego i choć nie udostępniła żądanych informacji, to postawy Spółki nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą. Sąd z urzędu rozważył także zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do jego zastosowania. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2019 r., SAB/Gl 72/19 - opubl. w CBOSA). Taki naganny przypadek nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. Rozpatrując sprawę ponownie, organ będzie związany oceną prawną Sądu i rozpatrzy wniosek Skarżącego w trybie u.d.i.p. Sąd, stwierdzając bezczynność i zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku nie przesądza, że żądana informacja publiczna ma być Skarżącemu udostępniona w zakresie żądanym przez Skarżącego. Organ winien informację udostępnić w formie czynności materialno-technicznej lub odmówić jej udostępnienia (w całości lub części) w formie decyzji administracyjnej, w szczególności po rozważeniu istnienia przesłanek odmowy jej udostępnienia wskazanych w art. 5 u.d.i.p. Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika adwokata w kwocie (480 zł) i opłatę skarbową uiszczoną od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł), czyli łącznie 597 zł.