III SAB/Gl 374/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, 3. zasądza od Starosty B. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 27 maja 2024r. M.B. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Starosty B. (dalej: Starosta) zarzucając mu naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) przez nierozpoznanie jego wniosku z 20 lutego 2024 r. w pełnym zakresie. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący zwrócił się do Starosty w formie wniosku e-mail z 20 lutego 2024 r. ze skrzynki o nazwie: "[...] o udzielenie informacji publicznej w zakresie konkursu ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie powiatu [...] w 2024 r. i przesłanie zestawienia złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję oraz protokołem komisji konkursowej oraz kartą oceny ofert, złożonych w tym konkursie ofert na wykonanie ww. zadania publicznego oraz przesłanie wybranej - zwycięskiej w konkursie oferty bez załączników. W odpowiedzi również w formie e-mail Starosta w dniu 4 marca 2024 r. przesłał Skarżącemu zestawienie złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert, protokół komisji konkursowej oraz karty oceny ofert złożonych w tym konkursie. Przesłał także zwycięską ofertę w części niepodlegającej ochronie, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wezwał jednocześnie Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez podanie swojego adresu korespondencyjnego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, bez dodatkowego informowania o tym Skarżącego w przyszłości. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych w wyznaczonym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący domagał się: 1) stwierdzenia bezczynności organu i zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2)zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając skargę Skarżący podkreślił, że Starosta w e-mail z 4 marca 2024 r. przekazał część wnioskowanych informacji. Co do udostępnienia wniosku w zakresie części treści oferty domagał się od Skarżącego podania jego adresu zamieszkania, gdyż będzie mu doręczona decyzja odmowna. Oznacza to zatem, że Starosta w ustawowo określonym terminie nie udostępnił żądanej informacji w pełnym zakresie, ale także niezasadnie zwrócił się z wnioskiem do Skarżącego o podanie jego adresu zamieszkania. Bezsprzecznie bowiem postępowanie zostało wszczęte wnioskiem Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do Starosty za pośrednictwem poczty elektronicznej. Przedmiotowy wniosek nie zawierał podpisu Skarżącego, a mimo to nie został on wezwany, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., do jego podpisania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tylko Starosta wezwał do podania adresu zamieszkania. W ocenie Skarżącego w takiej sytuacji wydanie decyzji wobec braku podpisu pod wnioskiem o udzielenie informacji publicznej stanowiłoby naruszenie przepisów art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 64 k.p.a., bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi formalne określone w k.p.a. Wniosek o udzielenie informacji publicznej zawierający brak formalny (taki jak brak podpisu), który nie został uzupełniony w trybie art. 64 § 2 k.p.a., podlega pozostawieniu bez rozpoznania. W takiej sytuacji niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku obarczonego brakiem formalnym. Tym samy organ przedwcześnie wezwał skarżącego do podania adresu zamieszkania. W ocenie Skarżącego organ powinien uprzednio wezwać Skarżącego do podpisania wniosku, jeżeli faktycznie zmierzał on do wydania decyzji odmownej, gdyż w tej sytuacji mają już zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i taka decyzja byłaby nieważna. W innym przypadku organ pozostaje de facto w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Nie zgadzając się z zarzutami skargi podniósł, że Skarżący teoretycznie założył, że organ po skutecznym uzupełnieniu przez niego wniosku o dostęp do informacji publicznej poprzez wskazanie adresu do korespondencji (co nie zostało uczynione) od razu będzie wydawać decyzję administracyjną odmawiającą udzielenia informacji publicznej, zaś taka decyzja będzie obarczona wadą nieważności. Skarżący z góry także założył, że organ przed wydaniem decyzji nie przeprowadzi już żadnego postępowania wyjaśniającego czy uzupełniającego, lecz bezrefleksyjnie wyda decyzję odnoszącą się do niepodpisanego wniosku. Natomiast Starosta w reakcji na wniosek Skarżącego z dnia 20 lutego 2024 r. udzielił mu odpowiedzi w dniu 4 marca 2024r. Odpowiedź udzielona była w takiej części, w jakiej zezwalała na to ochrona innych tajemnic ustawowo chronionych. Starosta już w wezwaniu z dnia 4 marca 2024r. zasygnalizował, że pozostała cześć odpowiedzi nie może być udzielona ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Jednakże, aby w tym zakresie wydać decyzję odmowną konieczne było uzupełnienie wniosku o niezbędne elementy wynikające z k.p.a. tj. w pierwszej kolejności (zachowując wykładnię systemową) - wezwanie o adres (art. 63 § 2), a następnie wezwanie o podpis (art. 63 § 3). Z uwagi na to, że tryb dostępu do informacji publicznej nie jest klasycznym wszczęciem postępowania, zaś przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się dopiero w momencie zamiaru wydania decyzji odmownej lub umarzającej, to w takiej sytuacji braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie Starosta w pierwszej kolejności wezwał Skarżącego o adres, a następnie (po skutecznym uzupełnieniu) wezwałby go o podpis. Dopiero tak poprawnie uzupełniony wniosek byłby podstawą do wydania decyzji administracyjnej. W piśmie procesowym z 23 maja 2024 r. Starosta poinformował Sąd, że decyzją z 30 kwietnia 2024 r., nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej Skarżącemu, którą przekazał Sądowi w załączeniu. Dołączył także pismo z 11 kwietnia 2024 r. w którym wzywa Skarżącego do podpisania wniosku z 20 lutego 2024 r. i potwierdzenia adresu do korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także - na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21. W pierwszej kolejności sąd przywołując stanowisko NSA uznał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia prawa (wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1048/11). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym - bez wyznaczania rozprawy. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Starosty w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 20 lutego 2024 r. W sprawie nie jest kwestionowane, że Starosta jako adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest też sporne, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W badanej sprawie kluczowe znaczenie ma regulacja art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego treścią udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd że przepis ten, określając termin realizacji kompetencji podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i gwarantując szybkość realizacji prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej ma aspekty materialnoprawne, chociaż jednocześnie stanowi jedną z regulacji ustawy wskazującą, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym (wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2141/15). W orzecznictwie NSA akcentowane jest także stanowisko, według którego regulacje u.d.i.p. zmierzają do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2141/15; wyrok NSA z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2946/15). Co do procedury udostępnienia informacji publicznej należy zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, na gruncie przepisów u.d.i.p., poza utrwaleniem w postaci pisemnej (art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.), nie przewidziane są dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej inne wymagania formalne. W judykaturze nakazuje się, że za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2141/15). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy. Po drugie, wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.). Po trzecie zaś - do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie stosuje się, co do zasady przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony w trybie ustawy o udostępnieniu informacji publicznej nie wszczyna bowiem postępowania administracyjnego. Sytuacja ulega jednak istotnej zmianie z chwilą, gdy podmiot rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej dojdzie do przekonania o konieczności załatwienia tego wniosku przez wydanie decyzji administracyjnej (odpowiednio: "rozstrzygnięcia", o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Skoro zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także w kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej. Jeżeli zatem podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zmierza do wydania decyzji o odmowie, to wówczas wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi już spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. W konsekwencji ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli pierwotny wniosek nie spełniał wymagań formalnych podania o jakich stanowi ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., sygn.. akt I OSK 1342/19). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt badanej sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przekazany Staroście 20 lutego 2024 r. Miał on formę e-mail, nie był opatrzony autoryzowanym podpisem wnioskodawcy tj. ani nie został przezeń podpisany własnoręcznie (art. 63 § 3 zdanie pierwsze k.p.a.), ani opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub uwierzytelniony w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.). W piśmie przesłanym Skarżącemu w dniu 4 marca 2024 r. Starosta udostępnił część wnioskowanych informacji publicznych. Wskazał także, że zamierza wydać decyzję odmowną. W związku z tym wezwał Skarżącego o podanie adresu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku w pozostałej części bez rozpoznania, o czym z góry poinformował Skarżącego, bez dodatkowego o tym informowania w przyszłości. W tym miejscu podkreślić należy – co wynika z art. 63 § 2 i 3 k.p.a. - że podanie powinno spełniać wymogi formalne. Wymagania co do danych zawartych w podaniu określa przepis art. 63 § 2 w ten sposób, że gdy przepisy szczególne nie ustalają innych wymagań, wystarczy gdy podanie zawiera co najmniej wskazanie osoby, od której ono pochodzi, jej adres, nawet gdy wniesiono je w postaci elektronicznej. (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 63.). Zgodnie natomiast z treścią art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Jak wyraźnie określił NSA - podpis wnoszącego podanie na piśmie jest jego obligatoryjnym elementem (wyrok NSA z 2 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 3139/21). Jednocześnie sposoby wnoszenie podań określone zostały w art. 61 § 1 k.p.a. Stosownie zatem, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Zwrócić też uwagę na to, że zgodnie ze znowelizowaną w roku 2010 r. treścią przepisu art. 391 § 1 k.p.a. zastosowanie środków komunikacji elektronicznej uzależnione jest od woli osoby, której doręczany jest dokument (uczestnika postępowania administracyjnego). Warunkiem jest zaakceptowanie przez uczestnika tego sposobu doręczania, przy czym w art. 391 § 1 k.p.a. celowo rozróżnia się dwie sytuacje. Akceptacja uczestnika może przybrać formę: wystąpienia w tym przedmiocie do organu administracji publicznej lub też wyrażenia zgody. Różnica między nimi polega na tym, że w przypadku wystąpienia inicjatywa należy do uczestnika postępowania, podczas gdy "wyrażenie zgody" następuje w wyniku zwrócenia się do niego organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 października 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 226/23). W badanej sprawie w Starosta, kierując do Skarżącego w piśmie z 4 marca 2024r. żądanie uzupełnienia braku formalnego ograniczył je tylko poprzez podanie adresu. Nie uwzględnił faktu, że wniosek Skarżącego z 20 lutego 2024 r. miał formę elektroniczną i to właśnie ona być może jest preferowana przez niego w prowadzeniu komunikacji ze Starostą. Uchybienie to Starosta naprawił dopiero w piśmie z 11 kwietnia 2024 r. wzywając Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego własnoręcznie podpisanie lub opatrzenie pisma w postaci elektronicznym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub uwierzytelnienie w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej. W wymienionym piśmie domagał się także od Skarżącego potwierdzenia czy adres podany w skardze jest adresem do korespondencji. Dla porządku zaznaczyć należy, że miało to miejsce już po złożeniu przez Skarżącego pismem z 27 marca 2024 r. skargi bezczynność Starosty. Takie postępowanie Starosty niewątpliwie przyczyniło się do powstania stanu bezczynności w dostępie do informacji publicznej. Pismem z 12 kwietnia 2024 r. Skarżący przesłał podpisany wniosek, a dopiero 30 kwietnia 2024 r. została wydana przez Starostę decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to więc, że podejmowane przez Starostę czynności związane z przyjęciem podania zawierającego dane o których mowa w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. (w szczególności obejmujące prawidłowe wezwanie o usunięcie braków formalnych) skuteczne doprowadziły do naruszenia ustawowo wyznaczonego 14 dniowego terminu do realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd stwierdził (pkt I sentencji wyroku), że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z 20 lutego 2024 r. Jednocześnie dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Przede wszystkim bezczynność organu nie była celowa i zamierzona, a wynikała jedynie z błędnego ustalenia daty upływu terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W punkcie II sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego z 20 lutego 2024 r. Wniosek ten został kompletnie zrealizowany z uwagi na udzielenie przez ten organ odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z 4 marca 2024 r. i wydaniu decyzji z 30 kwietnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Zasądzona kwota 597 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa za złożone pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.