III SAB/Gl 481/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie przekazania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy zgodnie z właściwością 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku, 3. przyznaje od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1.000 (tysiąc złotych), 4. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 7 października 2025r. J. R. (dalej: Skarżący) złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda) w zakresie przekazania do Organu właściwego do rozpoznania sprawy, tj. Wojewody [...] wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskutek bezczynności organu Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 65 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie niezwłocznego przekazania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy do Organu właściwego do rozpoznania sprawy ze względu na miejsce zamieszkania cudzoziemca, tj. Wojewody [...] od 20 grudnia 2024 r. do dnia wniesienia skargi; 2. w przypadku uznania się za Organ właściwy w sprawie, naruszenie art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (dalej: u.c.) poprzez niewydanie decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 60 dni, podczas gdy organ miał taki obowiązek, a także gdy wszelkie przesłanki wydania zezwolenia zostały spełnione, co obligowało organ do wydania decyzji zezwalającej na pobyt; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, uniemożliwiającego wydanie decyzji w zakresie złożonego przez Skarżącego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, m.in. poprzez niepodejmowanie czynności oraz pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu cudzoziemca. 4. art. 12 § 1 i 2 k.p.a. w zw. art. 35 § 1-3 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie szybkiego i prostego działania w sprawie nieskomplikowanego postępowania dotyczącego zezwolenia na pobyt czasowy, co naraziło Skarżącego na straty i zaburzyło zaufanie do organu administracji publicznej. Wobec tego Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Wojewody do przekazania sprawy w terminie 7 dni do Wojewody [...] lub w innym terminie uznanym za właściwy przez Sąd, ewentualnie w przypadku uznania Wojewodę za organ właściwy w sprawie zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z wniosku cudzoziemca w terminie 7 dni od dnia zwrotu akt do organu lub w innym terminie uznanym za właściwy przez Sąd; 2. w przypadku uznania organu za niewłaściwy w sprawie- stwierdzenie, że organ Wojewoda dopuścił się bezczynności/przewlekłości w przekazaniu sprawy do organu właściwego z rażącym naruszeniem prawa; 3. zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz podjęcia środków zapobiegających bezczynności w przyszłości; 4. przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej, ewentualnie o wymierzenie organowi grzywny; 5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w dniu 20 grudnia 2024 r. do Wojewody wpłynął jego wniosek dotyczący przeniesienia sprawy, zgodnie z nowym miejscem zamieszkania tj. Wojewody [...]. Pomimo upływu ponad 1,5 roku od daty wpływu wniosku, do dnia wniesienia skargi sprawa nie została przekazana. Potwierdzenie tej okoliczności Skarżący uzyskał bezpośrednio z [...] Urzędu Wojewódzkiego który poinformował, iż nie otrzymał przedmiotowego wniosku. Dalej Skarżący przedstawił mające zastosowanie w jego sprawie przepisy prawne, z których wywiódł że Wojewoda nie spełnił obowiązku określonego w art. 36 § 1 k.p.a. Ponadto w sprawie stosowne ponaglenie zostało wniesione w dniu 21 sierpnia 2025r., którego Wojewoda nie rozpoznał do dnia wniesienia skargi. Wobec tego zostały spełnione warunki formalne dopuszczalności skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 08.08.2024r. wpłynął wniosek Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Był on obarczony był brakami formalnymi, które do dnia dzisiejszego nie zostały uzupełnione, gdyż wnioski są procedowane według kolejności wpływu. W dniu 20 grudnia 2024r. wpłynęła prośba Skarżącego o przekazanie akt sprawy do Wojewody [...] zgodnie z właściwością miejscową. Następnie w dniu 27 sierpnia 2025r. do Wojewody wpłynęło ponaglenie adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Śląskiego w związku z bezczynnością w sprawie przekazania wniosku do właściwego wojewody. Na podstawie art. 37 § 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2024 poz. 572, dalej: k.p.a.), w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. 2025 r. poz. 1079, dalej: u.o c.) i w zw. z art.100d ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. 2024 r. poz. 167 z późn. zm., dalej; u.o p.o.U.) ponaglenie nie zostało przekazane do organu wyższego stopnia. Dalej w dniu 21 października 2025r. do Wojewody wpłynęła, przekazana z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarga z dnia 07 października 2025r. na bezczynność i przewlekłość Wojewody w zakresie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do właściwego wojewody. Z kolei 18 listopada 2025r. akta sprawy Skarżącego zostały przekazane zgodnie z właściwością miejscową do Wojewody [...]. Wyjaśniając powód przedłużonego procedowania przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do właściwego wojewody Wojewoda wyjaśnił, że wpływa od kilku lat ogromna, stale powiększająca się liczba wniosków pobytowych, powodująca znaczące zwiększenie obłożenia pracą poszczególnych pracowników zaangażowanych w prowadzenie postępowań administracyjnych. Wojewoda przywołał także wprowadzony w dniu 14 marca 2020 r. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego, zastąpiony potem stanem zagrożenia epidemicznego, który przełożył się na wzrost absencji chorobowych pracowników, powstanie zaległości i tym samym wydłużenie czasu procedowania w prowadzonych sprawach. Wskazał także na rozpoczęcie w dniu 24 lutego 2022 r. działań zbrojnych na obszarze Ukrainy i związanym z tym masowym napływem do Polski osób uciekających przed wojną podejmowane były czynności związane bezpośrednio lub pośrednio z pomocą obywatelom Ukrainy i koordynacją tych działań. Wojewoda wspomniał także o dodatkowych obowiązkach związanych z przedłużaniem ważności wiz krajowych. Zwrócił uwagę także na regulacje prawne ingerujące w bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Nadto, w kontekście żądania Skarżącego co do przyznania sumy pieniężnej Wojewoda zauważył, że w związku z procedowaniem sprawy nie odniósł on żadnej szkody, a czas procedowania nad jego wnioskiem nie wpływa na jego sytuację pobytową w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. (por. art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a . Przepis ten obejmuje bezczynność lub przewlekłość procesową, a zatem skargi te wiązać należy tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym - podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2015, s. 115). Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Łodzi w wyroku z 10 maja 2018 r., III SAB/Łd 87/17 co do tego, że art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w istocie odnosi się do przypadków, gdy określone akty i czynności nie podlegają bezpośredniemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co jednak nie powinno stanowić przeszkody do zaskarżenia do tego sądu opieszałości w wydaniu takiego aktu lub dokonaniu czynności. Stanowi on więc podstawę do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość w wydaniu tych aktów i podjęciu takich czynności, które choć nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale mają charakter aktów lub czynności, na podstawie których strona otrzymuje prawo lub na stronę zostaje nałożony obowiązek. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Według art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność organu sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. tzn. winien wnieść ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wniesienie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środka zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność postępowania. Skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu, pismem z 25 sierpnia 2025r. złożył ponaglenie. Oznacza to tym samym, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 k.p.a. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi, w pierwszej kolejności niezbędne jest wskazanie na jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (por. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Podkreślenia wymaga, że w przypadku zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania, to sąd rozpoznający skargę dokonuje oceny aktywności tudzież bierności organu, która dotyczy całego szeregu elementów składających się na rozpoznanie danej sprawy. Dopiero porównanie wszystkich przejawów działania organu (jego bierności) daje możliwość rzetelnej oceny, czy mamy do czynienia z bezczynnym bądź przewlekłym postępowaniem (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 908/18, LEX nr 2625724). Na każdym organie administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek spoczywa obowiązek rozpoznania tego wniosku i zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem. Może ono polegać, zgodnie z art. 104 § 2 k.p.a. na wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącej sprawę w danej instancji, np. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Może polegać na podjęciu innego aktu (np. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - art. 61a k.p.a.) lub stosownej czynności (np. pozostawieniu podania bez rozpoznania - art. 64 § 2 k.p.a.), czy przekazaniu podania według właściwości (art. 65 § 1 k.p.a.) informujących wnoszącego podanie, że jego sprawa nie może być rozpoznana w postępowaniu, prowadzonym przez organ, do którego skierowano podanie. Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie do art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W konsekwencji powyższego, organ administracji pozostaje w bezczynności również wtedy, gdy stwierdzając swą niewłaściwość w sprawie bądź kwestionując swą właściwość, nie podejmuje działań stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 k.p.a. tj. nie przekazuje podania organowi właściwemu mimo, że taki obowiązek na nim spoczywa. Jest to obowiązek organu o charakterze prawnym, proceduralnym, którego niedopełnienie świadczy o wystąpieniu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2023 r., sygn. akt I SAB/Wa 225/23) W niniejszej sprawie wniosek został złożony przez Skarżącego do organu właściwego rzeczowo i miejscowo. Tym niemniej pismem z 19 grudnia 2024r. (data wpływu 20 grudnia 2024r. – karta 14 akt administracyjnych) Skarżący wniósł o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej ze względu na zmianę miejsca zamieszkania. Wobec tego Wojewoda przestał być uprawnionym do merytorycznego rozpoznania wniosku. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. powinien go niezwłocznie przekazać do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym Skarżącego. Jak wynika jednak z akt sprawy po wpłynięciu przedmiotowego wniosku Skarżącego Wojewoda nie podjął żadnej czynności mającej na celu jego zrealizowanie. Dopiero po złożeniu przez Skarżącego skargi z 7 października 2025r. (data wpływu 10 października 2025r.) przekazał w dniu 18 listopada 2025r. wniosek do organu właściwego. Skoro zatem Wojewoda przed rozpoznaniem skargi wykonał czynność przekazania wniosku według właściwości postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie sprawy podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, postępowanie sądowe w przedmiocie przewlekłości organu należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono, jak w pkt 2 sentencji wyroku. Jednakże wobec tego, że organ po złożeniu skargi przekazał wniosek do organu właściwego, Sąd może rozstrzygać jedynie co do charakteru zwłoki organu do czasu przekazania wniosku. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobligowany jest stwierdzić, czy bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W badanej sprawie tak sytuacja ma miejsce, ponieważ postępowanie prowadzone było nie tylko długo, ale także nieefektywnie. Wobec tego Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Jak wynika z akt sprawy, od wpłynięcia wniosku do jego przekazania do organu właściwego upłynęło ponad jedenaście miesięcy. Nie sposób więc uznać, że przekazanie wniosku nastąpiło niezwłocznie, o czym stanowi art. 65 § 1 k.p.a. Zważyć przy tym należy, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (a nie przekazania wniosku) powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Tymczasem w niniejszej sprawie przekazanie wniosku, będące czynnością materialno-techniczną, nastąpiło po ponad jedenastu miesiącach od jego wpływu. Stosownie do art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (tak NSA w wyroku z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17). Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (tak NSA w wyroku z 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1662/16). Nie ulega wątpliwości, że brak przekazania wniosku Skarżącego do organu właściwego miał dla niego negatywne konsekwencje związane z przedłużeniem czasookresu załatwiania jego sprawy i tym samym przedłużonym okresem oczekiwania na rozstrzygnięcie. Tym samym za zasadne Sąd uznał żądanie przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej i ustalił ją w wysokości 1000 zł (pkt 3 sentencji wyroku). W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. (pkt 3 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie uznał za uzasadnione nakładanie na Wojewodę grzywny. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez Skarżącego wpisu od skargi (100 zł ), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, będącego radca prawnym (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).