III SAB/Gl 618/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi I. B. na przewlekłość Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 22.07.2024r. (data wpływu do organu 25.07.2024r. ) I. B. – (dalej: skarżący; strona), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej również: organ) w sprawie z wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca związany ze świadczeniem pracy. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z 18.07.2024 r. Wojewoda Śląski udzielił skarżącemu zezwolenia we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona już po zakończeniu tego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (por. uchwały NSA: z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, Legalis nr 2389625; z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, Legalis nr 2670962). Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 104 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jak stanowi zaś art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania, w przypadku decyzji pisemnej, datą tą jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W judykaturze sądowej wykrystalizowało się stanowisko, zgodnie z którym nie powinno się utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska wprowadzałoby bowiem stan permanentnej niepewności co do owej daty, przede wszystkim z uwagi na możliwą do zastosowania formę doręczenia zastępczego. Tym samym decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu jedynie zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej, będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej, zgodnie z art. 268a k.p.a. Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi zatem załatwienia sprawy administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 10 lutego 2015 r., II OSK 171/15, Legalis nr 1190972; z 30 sierpnia 2023 r., II OSK 1544/23, Legalis nr 3011942; także: postanowienie WSA we Wrocławiu z 16 września 2024 r., IV SAB/Wr 750/24, Legalis nr 3122483). Podkreślić przy tym należy, że zarówno w sentencji uchwały z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, Legalis nr 2389625 jak i w jej uzasadnieniu, NSA wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu z samym faktem "wydania decyzji". Uwaga ta odnosi się także do przewlekłości. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, organ w dniu18.07.2024 r. wydał decyzję uwzględniającą wniosek skarżącej, kończąc w ten sposób postępowanie ad meritum. Natomiast skarżący 22.07.2024 r. wystosował skargę na przewlekłość. Jeżeli zatem w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość, przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2024 r., I GSK 1524/24, Legalis nr 3154273; postanowienie WSA w Gliwicach z 5 września 2024 r., I SAB/Gl 5/24, Legalis nr 3118609). W tym stanie rzeczy, skoro skarżący złożył skargę na przewlekłość po zakończeniu postępowania administracyjnego, należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia przewlekłości na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.