III SAB/Gl 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "A" w W. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej o którą skarżący wnosił w punkcie 10, 11 i 12 wniosku z dnia [...] r.; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3) zobowiązuje organ do dokonania czynności w terminie 14 dni od zwrotu akt; 4) w pozostałym zakresie skargę oddala; 5) zasądza od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([..]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r. "A" z siedzibą w W. przy ulicy [...], [...]-[...] W., (dalej: Skarżący), działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), złożył skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze, strona skarżąca podniosła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej na wniosek strony; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wskazała, iż w dniu [...] r. złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działalności [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w 2020 r. Przedmiotowy wniosek zawierał 13 szczegółowych pytań, zaś w jego treści wskazano sposób i formę udostępnienia żądanych informacji - wnioskodawca zwrócił się o przesłanie informacji na wskazany przez siebie adres poczty elektronicznej. Wniosek był o następującej treści. Na podstawie art.2.ust. 1,oraz art. 10.ust 1, ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz.1330), wnoszę o udostępnienie następujących informacji; 1. Ile wniosków o pozwolenie na poszukiwanie zabytków wpłynęło ogółem do Urzędu, w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 2. Ile pozwoleń na poszukiwania zabytków Urząd wydał w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 3. Ile decyzji odmownych na poszukiwanie zabytków Urząd wydał w okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 4. Ile razy od wydanych w tym okresie decyzji wnioskodawcy odwoływali się do organu wyższej instancji? 5. Czy o wydanych od 1 września do 31 grudnia 2020 r.? pozwoleniach na poszukiwanie zabytków (lub odmowach) Urząd powiadamiał policję? Jeśli tak to w ilu przypadkach miało to miejsce? 6. Czy w pozwoleniach na poszukiwanie zabytków wydanych od 1 maja do 31 sierpnia br. w warunkach poszukiwań stosowano zapis o zakazie kopania, rozkopywania ziemi, gruntu, czy naruszania gleby? Jeśli tak to proszę o informację w ilu przypadkach miało to miejsce i z jakich powodów wydawano takie decyzje? 7. Czy Urząd wymagał od wnioskodawcy podania we wniosku (na poszukiwania zabytków) numerów ksiąg wieczystych nieruchomości i /lub innych dokumentów potwierdzających prawo własności? Jeśli tak to w ilu przypadkach miało to miejsce w okresie 1 września do 31 grudnia 2020 r.? 8. Czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków w 2020 r. o przyznanie nagrody dla znalazcy za przypadkowe odkrycie zabytku archeologicznego? Ile razy miało to miejsce? 9. Czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków w 2020 r. o przyznanie nagrody dla znalazcy za zabytki lub materiały archiwalne, odkryte w wyniku poszukiwań? Ile razy miało to miejsce? 10. Jaka jest ogólna liczba wszystkich przedmiotów przekazanych w 2020 r. do Urzędu w wyniku poszukiwań prowadzonych za zgodą konserwatora zabytków ? 11. Ile z nich zostało zewidencjonowanych jako zabytki archeologiczne? 12. Ile z nich uznano za zabytkami inne niż archeologiczne? 13. Ile nowych stanowisk archeologicznych rozpoznano i wpisano do programu Archeologiczne Zdjęcie Polski w związku z oceną materiałów i informacji dostarczonych w ramach prowadzonych poszukiwań zabytków w 2019 r.? We wniosku wskazano, iż odpowiedzi oczekuje się w formie pisemnej na adres e-mail: [...] Zaznaczono także, iż te same pytania zostały wysłane oddzielnie do urzędów wojewódzkich i delegatur, poproszono więc o podanie odpowiedzi przez urząd, którego dotyczy wniosek. Skarżący wskazał, iż w jego ocenie termin do udostępnienia informacji upłynął bezskutecznie, gdyż organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, w związku z czym wniesienie niniejszej skargi jest zasadne i konieczne. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r., [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, iż w dniu [...] r. udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia [...] r., przesyłając na wskazany przez wnioskodawcę adres e-mail pismo, znak [...]. W piśmie tym wskazano co następuje: Ad. 1 - W okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 roku do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. wpłynęły [...] wnioski o wydanie pozwolenia na poszukiwania zabytków. Ad. 2 - W okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 roku Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. wydał [...] pozwoleń na poszukiwania zabytków. Ad. 3 - W okresie od 1 września do 31 grudnia 2020 roku Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. nie wydał żadnych decyzji odmawiających udzielenia zgody na poszukiwania zabytków. Ad. 4 - Od wydanych pozwoleń wydanych w okresie 1 września do 31 grudnia 2020 roku nie wpłynęło żadne odwołanie do organu wyższej instancji. Ad. 5 - Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. nie zawiadamiał policji o wydanych pozwoleniach na poszukiwania zabytków. Ad. 6 - Wnioskowana informacja czy w pozwoleniach na poszukiwanie zabytków wydanych od 1 maja do 31 sierpnia br. w warunkach poszukiwań stosowano zapis o zakazie kopania, rozkopywania ziemi, gruntu, czy naruszania gleby? została udzielona w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] r. Ad. 7 - Tutejszy urząd nie wymaga od wnioskodawcy podania we wniosku numerów ksiąg wieczystych nieruchomości lub innych dokumentów potwierdzających prawo własności. Ad. 8 - W 2020 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. nie wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków o przyznanie nagrody dla znalazcy za przypadkowe odkrycie zabytku archeologicznego. Ad. 9 - W 2020 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. nie wnioskował za pośrednictwem Generalnego Konserwatora Zabytków o przyznanie nagrody dla znalazcy za zabytki lub materiały archiwalne, odkryte w wyniku poszukiwań. Ad. 10,11,12 - Wnioskowane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, dostępną po wykonaniu szczegółowej analizy sporządzonych protokołów. Ad. 13 - W 2019 roku nie rozpoznano oraz nie wpisano nowych stanowisk do programu AZP. Wskazano, iż w związku z powyższym w przypadku chęci uzyskania ww. informacji przetworzonej, prosi się o wskazanie przez wnoszącego, w jakim zakresie pozyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu społecznego zgodnie z zapisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Dodano, iż podane informacje dotyczą Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K.. W związku z treścią przedmiotowego pisma z dnia 15 lutego 2021 r. Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o oddalenie skargi uznając, że przesłanka bezczynności nie została spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna w części. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z póżn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku jego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia przyczyny niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności. Również zachowanie podmiotu zobowiązanego polegające na przedstawieniu informacji niepełnej, nieprecyzyjnej lub nieadekwatnej do treści wniosku, może być rozważane jako uchybienie wobec regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej jednak zobowiązany jest uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Nie budzi wątpliwości, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako organ władzy publicznej, wykonujący zadania administracji rządowej zespolonej w województwie. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji o sprawach publicznych. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej objętej 13 pytaniami. Treść skargi gdzie skarżący kieruje uwagi w odniesieniu do bierności organu w zakresie odpowiedzi na pytania wyznaczone pismem z dnia [...] wyznacza zatem granice kontroli bezczynności organu w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej - jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezsporne jest również, że wniosek skarżącej dotyczy informacji stanowiących informację publiczną. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "spraw publicznych", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 4282/18, określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną, określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. W. 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związane z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi. Sprawy wspólnoty publicznej są natomiast zawsze sprawami publicznymi. Do takich spraw należy zaliczyć kwestie opisane w we wniosku strony z dnia [...] r. będące przedmiotem pytania do wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przepisy u.d.i.p. określają obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji na zasadzie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku natomiast, gdy organ uznaje, że wnioskowana informacja nie ma waloru informacji publicznej, o swoim stanowisku zobligowany jest powiadomić stronę wnioskującą pismem. Termin udzielenia informacji publicznej określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przedłużenie terminu udostępnienia informacji może wynikać z równych przyczyn, w tym m.in. z konieczności poniesienia dodatkowych kosztów przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku i poinformowania o tym wnioskodawcy (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) czy też potrzeby wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji uznanej przez organ za przetworzoną. Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2014 r., II SAB/Kr 242/14, LEX nr 1534491). Nieuprawnione byłoby twierdzenie, że w razie potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16 u.d.i.p. Takie rozumowanie prowadziłby do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w Kodeksie postępowania administracyjnego (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2016, s. 286- 287). Nieudzielanie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14, LEX nr 1464729). Terminy określone w art. 13 u.d.i.p. obowiązują również w sytuacji, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 0. pkt 1 u.d.i.p. Organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niepodjęcie tego rodzaju działań bądź podjęcie ich z naruszeniem zasad określonych w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że organ pozostaje w bezczynności, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W sprawie organ wprawdzie wskazał w piśmie z dnia [...] r., iż w zakresie pytań 10,11,12 wnioskowane informacje są informacjami publicznymi zatem konieczne jest wykazanie przez stronę zaistnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu odpowiedzi w tym zakresie, do czego wezwał. Jednak oprócz tej informacji skierowanej do strony do dnia orzekania w sprawie przez Sąd organ nie podjął działań wyżej opisanych które winien dokonać. Nie wydał decyzji odmownej wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pomimo, iż jak wskazano w odpowiedzi na skargę informacja o konieczności wykazania przez wnioskodawcę zaistnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu odpowiedzi doń dotarła. Sąd w zakresie wiedzy co do faktu wydania decyzji odmownej z uwagi na brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie uzyskał ani od organu, ani od strony, ani też nie powziął jej w wyniku analizy akt sprawy. W konsekwencji powyższego Sąd doszedł do wniosku, iż w toku procedowania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. organ ten dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu powyższego wniosku w zakresie pytania objętego pkt 10,11,12 co czyni uzasadnionym zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w omawianych zakresach ( pkt 10,11,12 wniosku) poprzez wydanie stosownego orzeczenia. Wyjaśnić przy tym należy, że na etapie skargi na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości dokonanej przez organ administracji kwalifikacji informacji jako przetworzonej. Dopiero, gdy organ wyda decyzję odmowną w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. z powodu niewykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu społecznego, a decyzja taka poddana zostałaby kontroli sądu administracyjnego, wówczas byłaby możliwa ocena przez sąd, czy żądana informacja rzeczywiście jest informacją przetworzoną i czy wobec tego wymagane było wykazanie szczególnie istotnego interesu społecznego i czy przesłanka ta została spełniona. Przy skardze na bezczynność organu przedwczesna jest ocena sądu co do charakteru żądanej informacji publicznej (prosta, czy przetworzona).Przy skardze na bezczynność zadaniem sądu jest ustalenie, czy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, a organ zobowiązany do jej udzielenia nie udziela jej (mimo że ją posiada), nie wydaje decyzji odmawiającej lub decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Przy kontroli bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej nie ma pola dla dalszej oceny charakteru żądanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 r., I OSK 3747/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do wnioskowanych pytań od 1-9, 13 to Sad uznał skargę na bezczynność organu za niezasadną w tym względzie jak bowiem z akt sprawy wynika odpowiedzi stronie udzielono w przewidzianym prawem terminie co nastąpiło pismem z dnia [...] r nr [...]. Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § la p.p.s.a.. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność co do pkt 10,11,12 pytania nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem stanowisko organu, wynikało zapewne z błędnej interpretacji przepisów., a nie ze złej woli organu. W opisanym stanie faktycznym i prawnym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zawarte w wyroku orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota [...] zł odpowiada wartości wpisu od skargi, jaki skarżący uiścił inicjując postępowanie sądowe w sprawie. . ----------------------- Sygn. akt III SAB/GL 72/21