IV SA/Gl 145/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego - uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę; Pismem datowanym na [...] grudnia 2012 r. M. F. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], mocą którego organ ten uznał za nieuzasadnione zażalenie wyżej wymienionego na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w przedmiocie zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż stosownie do treści art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Nadto, w świetle art. 3 §3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika jednoznacznie z treści skargi, intencją M. F. było zaskarżenie postanowienia (patrz: karta nr 6 akt sprawy), mocą którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało za nieuzasadnione zażalenie wyżej wymienionego na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w przedmiocie zasiłku stałego. Zgodnie zaś z utrwalonym stanowiskiem judykatury, postanowienia tego rodzaju - zawierające stanowisko organu względem zażalenia wniesionego w trybie art. 37 §1 K.p.a. nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożenie wskazanego w tym przepisie zażalenia na bezczynność organu administracji publicznej do organu wyższego stopnia jest wyłącznie warunkiem formalnym umożliwiającym wniesienie skargi na tą bezczynność, a zatem wspomniane postanowienie nie może być traktowane jako akt kończący odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Nie jest to akt rozstrzygający sprawę co do istoty lecz postanowienie wpadkowe wydawane w toku postępowania. Na postanowienie to nie przysługuje też zażalenie (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10, publ. LEX nr 1145577 oraz postanowienia tego Sądu: z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, publ. LEX nr 1145135 i z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, publ.: LEX nr 196463). Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Nawiasem mówiąc warto zwrócić uwagę, że M. F. wydaje się sam uświadamiać sobie ten fakt, na co wskazuje użyte przezeń skardze sformułowanie, iż Kolegium "błędnie pouczyło mnie o możliwości wniesienia skargi na postanowienie, które skarżę". W świetle zaprezentowanego wyżej stanu rzeczy nie budzi wątpliwości, że skargę należało uznać za niedopuszczalną i orzec o jej odrzuceniu działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 p.p.s.a.