IV SA/Gl 380/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzono u M. W. chorobę zawodową obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na hałas w środowisku pracy i orzeczenie lekarskie [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...]. W odwołaniu od tej decyzji zakład pracy A. w S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wypływ na treść decyzji, a mianowicie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30.06.2009 r. (Dz.U. Nr 105, poz. 869) poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u pracownika M. W. oraz § 2 ust. 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne z dnia 05.08.2005 r. (Dz.U. Nr 157, poz. 1318) poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, iż na stanowisku pracy zajmowanym przez M. W. nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Nadto zarzucił naruszenie art. 235¹KP poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż ubytek słuchu u M. W. został spowodowany działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w A. Dodatkowo zakład wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie decyzji, a mianowicie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co zaskutkowało nieusunięciem wątpliwości w zakresie prawidłowości wyników badań ustalonych przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię Chorób Zawodowych oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji, w jakim dokładnie okresie zatrudnienia oraz na którym z zajmowanych przez M. W. stanowisk pracownik narażony był na wystąpienie choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u M. W. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502), która stanowi, iż "za chorobą zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych " narażeniem zawodowym ". Podkreślił, iż w sprawie M. W. postępowanie wyjaśniające wykazało, że w/wym. był zatrudniony w latach: -1977-1980 w Kombinacie B w T. jako zbrojarz (zakład nie istnieje), -1980-1983 w Przedsiębiorstwie C w S. jako monter instalacji sanitarnych (zakład nie istnieje), 1984-1992 w KWK D w B. jako stolarz na powierzchni, -1992-1994 w E S.C. w B. jako cieśla budowlany, -1994-1995 w F w C. jako cieśla budowlany (zakład nie istnieje), -1995-1996 w Przedsiębiorstwie G w K. jako maszynista urządzeń krusząco-sortujących, 1996-1999 w PP H w K. (obecna nazwa A S.A. w S.) jako maszynista urządzeń krusząco-sortujących, operator sprzętu ciężkiego - maszynista wiertnicy, -2000-2012 w A S.A. w S. jako maszynista wiertnicy i maszynista urządzeń krusząco-sortujących, z czego w latach 1996-2012 pracował w warunkach narażenia na hałas. Organ zaakcentował, że M. W. był badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o rozp. R.M. z dnia 30.06.2009 r. dot. chorób zawodowych w oparciu o przeprowadzoną diagnostykę audiologiczną obejmującą audiometrię impedancyjną badanie otoemisji akustycznej, badanie potencjałów słuchowych ABR oraz badanie videonystamograficzne. Ujawniono podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej dla UP-46dB, dla UL-46dB i uznano, iż wymienione wyżej wyniki badań oraz analiza wywiadu środowiskowego (wieloletni okres narażenia na hałas w miejscu pracy) pozwalają na stwierdzenie związku przyczynowo-skutkowego miedzy chorobą a warunkami pracy. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Należy również podkreślić specyfikę postępowania w sprawie stwierdzania chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania inspektora sanitarnego orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organ ten nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.05.2007 r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Dotyczy to zarówno symptomów choroby, jak i przyczyn jej powstania. Dodatkowo zauważył, iż w wyroku NSA z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10 sąd wyraźnie stwierdził: "nie jest wykluczone powstanie choroby zawodowej także w warunkach, w których dopuszczalne normy nie są przekraczane, gdyż znaczenie może mieć także osobnicza wrażliwość na działanie określonego czynnika". Ponadto organ zaznaczył, że przepisy rozporządzenia R.M. w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające w sprawie chorób zawodowych potrzeby ustalania w przypadku wielu pracodawców stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa mogła spowodować wystąpienie choroby zawodowej. W rozdzielniku decyzji zostały wymienione tylko zakłady aktualnie istniejące, w którym istniało narażenie zawodowe stanowiące przyczynę choroby zawodowej. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego w postaci oceny narażenia zawodowego oraz orzeczenia lekarskiego [...]OMP w K. nie zaistniały powody by uwzględnić odwołanie zakładu pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zakład pracy A S.A. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wypływ na treść decyzji, a mianowicie: § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie, co zaskutkowało niesłusznym przyjęciem, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej u M. W. został przez organ dokonany zgodnie z przepisami prawa, art. 2351 KP poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, iż ubytek słuchu u M. W. został spowodowany działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w A S.A., podczas gdy M. W. przed zatrudnieniem w A S.A. zajmował stanowiska, na których ekspozycja na hałas znacznie przekraczała wartości występujące u skarżącego. Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie decyzji, a to art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nieusunięciem wątpliwości co do prawidłowości wyników badań ustalonych przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię Chorób Zawodowych, art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że orzeczenie o rozpoznaniu u M. W. choroby zawodowej wydane przez lekarza orzecznika ma dla organu orzekającego o stwierdzeniu choroby zawodowej charakter wiążący, podczas gdy orzeczenie takie należy traktować jako opinię biegłego i oceniać swobodnie, zgodnie z regułami obowiązującymi w k.p.a. W uzasadnieniu strona rozwinęła argumentację w/wym. zarzutów. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności z przyjdzie zauważyć, iż Kodeks pracy w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że uczestnik postępowania M. W. był zatrudniony w latach: -1977-1980 w Kombinacie B w T. jako zbrojarz (zakład nie istnieje), -1980-1983 w Przedsiębiorstwie C w S. jako monter instalacji sanitarnych (zakład nie istnieje), 1984-1992 w KWK D w B. jako stolarz na powierzchni, -1992-1994 w E S.C. w B. jako cieśla budowlany, -1994-1995 w F w C. jako cieśla budowlany (zakład nie istnieje), -1995-1996 w Przedsiębiorstwie G w K. jako maszynista urządzeń krusząco-sortujących, 1996-1999 w PP H w K. (obecna nazwa A S.A. w S.) jako maszynista urządzeń krusząco-sortujących, operator sprzętu ciężkiego - maszynista wiertnicy, -2000-2012 w A S.A. w S. jako maszynista wiertnicy i maszynista urządzeń krusząco-sortujących, z czego w latach 1996-2012 pracował w warunkach narażenia na hałas, a zatem pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Bezsporna jest w związku z tym okoliczność wykonywania przez M. W. pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych załącznika do rozporządzenia z dnia 30.06.2009 r. do roku 2001. W toku postępowania uczestnik M. W. był badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o rozp. R.M. z dnia 30.06.2009 r. dot. chorób zawodowych w oparciu o przeprowadzoną diagnostykę audiologiczną obejmującą audiometrię impedancyjną badanie otoemisji akustycznej, badanie potencjałów słuchowych ABR oraz badanie videonystamograficzne. Ujawniono podwyższenie progu słuchu w audiometrii tonalnej dla UP-46dB, dla UL-46dB i uznano, iż wymienione wyżej wyniki badań oraz analiza wywiadu środowiskowego (wieloletni okres narażenia na hałas w miejscu pracy) pozwalają na stwierdzenie związku przyczynowo-skutkowego miedzy chorobą a warunkami pracy. Jednocześnie lekarze ci wskazali, ze w swoich badaniach stwierdzili ślimakową lokalizacje niedosłuchu ucha prawego i niedosłuch czuciowo-nerwowy ucha lewego. Godzi się tu wyraźnie zaznaczyć, że uprawnionymi do wykonywania badań w sprawach dotyczących rozpoznania choroby zawodowej są uprawnieni jedynie lekarze zatrudnieni w jednostkach diagnostycznych określonych w § 5 obowiązującego rozporządzenia. Bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydana w sprawie opinia jest poprawnie uzasadniona. Uznać zatem należało, że uprawniona jednostka medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniła z jakich przyczyn chorobę strony skarżącej można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniającej wymagania formalne opinii. Sąd nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania. Opinia ta jest spójna, a jej uzasadnienie jednoznaczne i logiczne, w wystarczającym zakresie prezentujące podstawę faktyczną przedstawionej konkluzji. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy administracji choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwą medyczną jednostkę orzeczniczą, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Innymi słowy, każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie - jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por.: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, Lex 315089, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, Lex 508491). Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła jednakże jakichkolwiek dowodów zaprzeczających stanowisku wyrażonemu w wyżej opisanym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej, które zostało oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. Zważając na zarzuty skargi, wskazać należy, że przesłanie danej decyzji do strony skarżącej, nie stanowi wskazania zakładu pracy, w którym doszło do zachorowania, gdyż organy inspekcji sanitarnej mają jedynie kompetencje do ustalenia, gdzie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia. Zakład pracy, będący adresatem decyzji, nie staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne. Dodatkowo należy także zauważyć, iż w opublikowanym wyroku NSA w Warszawie z dnia 12.05.2010 r. sygn. akt II OSK 335/10 sąd wyraźnie stwierdził: "nie jest wykluczone powstanie choroby zawodowej także w warunkach, w których dopuszczalne normy nie są przekraczane, gdyż znaczenie może mieć także osobnicza wrażliwość na działanie określonego czynnika". Zdaniem Sądu organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.