IV SA/Gl 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Ś., działając m.in. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), orzekł o utracie przez D. R. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] r., z tego powodu, że ten nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie oraz nie poinformował w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu od tej decyzji D. R. wskazał, że w dniu [...] r., a więc niezwłocznie po ustaniu przyczyny niezdolności do pracy, zgłosił się osobiście do pracownika Powiatowego Urzędu Pracy i powiadomił go, że w okresie od [...] do [...] r. jego siedmioletni syn był ciężko chory. Wskazał, iż w tym samym dniu poinformował pracowników Urzędu, że pisemne zawiadomienie wraz ze stosownymi zaświadczeniami złoży niezwłocznie po ich uzyskaniu w przychodni. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że odwołujący był prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym wynikających z art. 33 ust. 3 i 4 pkt. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Własnoręcznym podpisem w karcie rejestracyjnej bezrobotnego potwierdził kolejny termin stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, wyznaczony na dzień [...] r. Organ odwoławczy przyznał, że strona załączyła do odwołania dwa zaświadczenia lekarskie – jedno z dnia [...] r., stwierdzające jej zgłoszenie się w Poradni Lekarskiej w dniu [...]r. i drugie z dnia [...] r., stwierdzające stawienie się syna strony w Poradni Dziecięcej w dniu [...] r. oraz konieczność jego leczenia przez okres 10 dni. Nadto wskazał, że zaświadczenia powyższe zostały dołączone do odwołań z dnia [...] r. oraz [...] r., a więc po upływie 7 dni od daty niezgłoszenia się strony w Powiatowym Urzędzie Pracy. Jednocześnie podniósł, że zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r. nie stwierdzało niezdolności strony do pracy w dniu [...] r., zaś z zaświadczenia z [...] r. również nie wynikała konieczność sprawowania stałej osobistej opieki nad synem F. w wyznaczonym dniu stawiennictwa, co wskazuje, iż strona nie zachowała siedmiodniowego terminu do zawiadomienia o przyczynie uchybienia terminu stawienia się w urzędzie pracy. Spełniona zatem została bezwzględna przesłanka utraty statusu osoby bezrobotnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. R. wyraził niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego. Zarzucając temu rozstrzygnięciu rażącą sprzeczność z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, zażądał jego uchylenia w całości. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt IV SA/Gl 602/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] roku nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał na naruszenie zasad procedury administracyjnej polegające na wydaniu decyzji bez formalnego wszczęcia postępowania, bez zapewnienia skarżącemu udziału w tym postępowaniu i bez zapoznania go z materiałem sprawy, a na etapie postępowania odwoławczego bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, pozwalającego na poczynienie prawidłowych ustaleń w sprawie, a odnoszących się do zaistnienia przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W kwestii obowiązku powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie w wyznaczonym terminie Sąd uznał, że ów termin ma charakter dyscyplinujący wobec bezrobotnych i służy zapobieganiu nadużyciom w korzystaniu ze statusu bezrobotnego. Uwzględniając takie cele Sąd wyraził pogląd, wedle którego bieg owego terminu niekoniecznie rozpoczyna się od wyznaczonego terminu stawienia się w urzędzie pracy, lecz zależy również od tego, czy w tym czasie bezrobotny miał możliwość dokonania takiego powiadomienia. Jeśli nie, to bieg terminu do powiadomienia rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej to powiadomienie. Sąd stwierdził, że na tego rodzaju okoliczności powołał się skarżący, wskazując, że w ciągu 7 dniowego okresu nie mógł usprawiedliwić z powodu konieczności sprawowania wyłącznej opieki nad siedmioletnim synem, zaś okoliczności te nie zostały w postępowaniu administracyjnym wyjaśnione. Sąd nie podzielił również stanowiska organu, iż z zaświadczenia lekarskiego nie wynika, aby syn skarżącego wymagał sprawowania osobistej opieki, gdyż, jak stwierdził, obowiązek pieczy nad dzieckiem nie jest uzależniony od ocen lekarskich lecz wynika z ustawowych zasad sprawowania władzy rodzicielskiej (art. 95 § 1 i 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Przy czym, zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, że chore dziecko w wieku 7 lat nie może być pozostawione bez opieki nawet na krótki czas. Kwestia możliwości powiadomienia skarżącego o przyczynach niestawiennictwa wymagała zatem przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Ś., działając w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez D. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. oraz o utracie prawa do zasiłku z tym samym dniem. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że D. R. będąc poinformowany w dniu [...] r. o terminie zgłoszenia się w urzędzie pracy wyznaczonym na dzień [...] r., w terminie tym nie zgłosił się, jak również nie powiadomił w okresie 7 dni o przyczynie swojego niestawiennictwa. Organ ustalił, iż przyczyną niestawiennictwa była konieczność sprawowania osobistej opieki nad małoletnim synem F.. Przyznał, że przyczyna ta była uzasadniona. Wskazał, natomiast, że z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy wynika jednak, że o uzasadnionej przyczynie należy powiadomić powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni, a okres ten należy liczyć od dnia niezgłoszenia się w tym urzędzie. Na tej podstawie stwierdził, że ostateczny termin na powiadomienie upłynął więc [...] r., natomiast D. R. dokonał powiadomienia o przyczynie niestawienia osobiście w dniu [...] r. Organ nadmienił ponadto, iż powiadomienie takie nie musi być dokonane osobiście dopuszczalne jest jego zrealizowanie za pomocą telefonu, pisemnie czy przez osobę trzecią. W odwołaniu od tej decyzji D. R. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego polegające na wydaniu rozstrzygnięcia wbrew ujawnionym faktom i dowodom ignorując orzeczenie sądowe. Wskazał, iż Sąd uchylając wcześniejsze decyzje badał sprawę w oparciu o dokumentację, która nie różni się od tej obecnie zgromadzonej w sprawie. Nadto powołał się na przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które nakładają na rodziców obowiązek pieczy nad dziećmi, w szczególności dbania o ich dobro. Na tej podstawie wywodził, iż jego zachowanie czyniło zadość tym właśnie przepisom. Nie mógł bowiem pozostawić chorego syna samego w domu i udać się do urzędu pracy. Z tego też powodu nie miał możliwości zawiadomienia urzędu o przyczynach swojego niestawiennictwa. Gdyby taka możliwości istniała, to zapewne by to uczynił i nie narażałby rodziny na utratę środków utrzymania, nie stawiając się w ustalonym terminie nie mając ku temu ważnych powodów. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji podzielając ustalenia oraz stanowisko w niej zawarte. Przyznał, że odwołujący nie informując do dnia [...] r., o przyczynie swojego niestawiennictwa dniu [...] r. uchybił przepisowi art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ uznał ponadto, że sprawowanie opieki nad dzieckiem wymaga dostarczenia mu lekarstw, przygotowywania posiłków, co powoduje konieczność opuszczenia domu w celu dokonania odpowiednich zakupów. W przekonaniu Wojewody odwołujący mógł w takim przypadku udać się również do właściwego powiatowego urzędu pracy, który mieści się ok. 1,5 km od jego miejsca zamieszkania i powiadomić o przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Jeżeli takie czynności załatwiała zaprzyjaźniona lub bliska osoba, również ona mogła osobiście zawiadomić organ zatrudnienia. Zaznaczył przy tym, że powiadomienie mogło nastąpić również telefonicznie lub listownie. Organ odwoławczy podkreślił, że wydając tę decyzję, wziął pod uwagę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 245/07, w którym Sąd ten uznał za oczywiste, że termin 7 dni do powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w PUP należy liczyć od dnia, w którym bezrobotny miał się zgłosić w urzędzie pracy. W związku z czym organ odwoławczy stwierdził, że niepowiadomienie PUP w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa o przyczynie niezgłoszenia się jest bezwzględną przesłanką utraty statusu osoby bezrobotnej, a tym samym uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie odwołania. Przywołane rozstrzygnięcie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. R. domagając się jego uchylenia. Skarżący po raz kolejny przytoczył okoliczności uprzednio podnoszone w sprawie celem wykazania niezasadności pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej z przyczyn podanych w skarżonym rozstrzygnięciu. Dodatkowo podał, że rejestrując się jako osoba bezrobotna został poinformowany, że o przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy należy powiadomić osobiście. Podniósł, że nie mógł dokonać tego telefonicznie bowiem nie posiada telefonu, nie mógł również wysłać w tym celu do urzędu swej 12 letniej córki, która w godzinach urzędowania powiatowego urzędu pracy pobiera naukę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przytaczając w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w skrócie P.p.s.a.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla taki akt w całości lub w części. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Skargę należało uznać za uzasadnioną, bowiem organy obu instancji orzekające w sprawie dopuściły się rażącego naruszenia art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygn. akt SA 527/97, LEX 47275). Z treści powołanego przepisu w jednoznaczny sposób wynika obowiązek organu orzekającego w sprawie podporządkowania się wyrażonej w orzeczeniu sądu ocenie prawnej jak i wskazaniom sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, że ocena prawna może dotyczyć wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r. sygn. IV SA 1177/97, LEX 47301). W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygn. akt IV SA 527/97, LEX 47275, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1570/08 LEX 477370) W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok ten nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawa stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., sygn. aktI SA/Po 263/97 LEX 30884; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., sygn., akt IV SA 1177/97 LEX 47301; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r. sygn. akt III SA 3377/00 LEX 54000; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego zaistniałej po wydaniu wyroku. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98 LEX 44392). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie wskazać, że była już ona przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia z dnia 29 stycznia 2008 r. r. sygn. akt IV SA/Gl 602/07 uchylił decyzję Wojewody [...]ego oraz decyzję organu I instancji, pozbawiające D. R. statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych. Zauważyć należy, że w sprawie obecnie poddanej kontroli Sądu nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego mogąca uzasadniać nieaktualność oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyżej wyroku. Nie został też on uchylony ani nie uległ zmianie stan prawny będący podstawą orzekania w sprawie zakończonej tym wyrokiem. W tej sytuacji organ rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był więc, w świetle powyższych rozważań, do uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w powołanym wyroku. Tymczasem organy orzekające w sprawie w sposób rażący uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 153 P.p.s.a. wydając decyzje wbrew ocenie prawnej wyrażonej w wyroku tutejszego Sądu dotyczącej interpretacji przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), który był podstawą pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji wbrew wytycznym w wyroku tym zawartym. Wskazany przepis dotyczy obowiązku powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Sąd uznał, że ów 7-dniowy termin ma charakter dyscyplinujący wobec bezrobotnych i służy zapobieganiu nadużyciom w korzystaniu ze statusu bezrobotnego. Uwzględniając takie cele wyraził pogląd, wedle którego bieg owego terminu niekoniecznie rozpoczyna się od wyznaczonego terminu stawienia się w urzędzie pracy, lecz zależy również od tego, czy w tym czasie bezrobotny miał możliwość dokonania takiego powiadomienia. Jeśli nie, to bieg terminu do powiadomienia rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej to powiadomienie. Sąd stwierdził, że na tego rodzaju okoliczności powołał się skarżący, wskazując, że w ciągu 7 dniowego okresu nie mógł usprawiedliwić niestawiennictwa w urzędzie pracy z powodu konieczności sprawowania wyłącznej opieki nad siedmioletnim synem, zaś okoliczności te nie zostały w postępowaniu administracyjnym wyjaśnione, co wymagało przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ I instancji w toku ponownego jej rozpoznania wystąpił do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - Departament Rynku Pracy o interpretację sposobu liczenia terminu określonego w art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy w kontekście poglądu wyrażonego w powyższym wyroku. Następnie wydając negatywne dla strony rozstrzygnięcie, wbrew ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd stwierdził, że ów siedmiodniowy termin należy liczyć od dnia niezgłoszenia się w powiatowym urzędzie pracy. Analiza uzasadnienia tej decyzji wskazuje, że organ przy jej wydaniu kierował się treścią odpowiedzi udzielonej przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Rynku Pracy, zawartą w piśmie z dnia [...] r. (k-62 akt adm.). Tym samym organ ten rażąco naruszył zasadę bezwzględnego związania oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu, a w konsekwencji nie wyjaśnił i nie rozważył, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku, czy strona miała obiektywną możliwość dokonania takiego powiadomienia we wskazanym terminie. Również organ II instancji w uzasadnieniu decyzji zaprezentował stanowisko tożsame co organ I instancji, a zatem odmienne, stojące w sprzeczności z oceną dokonaną w przywołanym wyroku. Tym samym sprzeczne z prawem było powołanie się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 245/07, w którym zajął on inne stanowisko niż tutejszy Sąd w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., mającym jednak, w przeciwieństwie do wyroku NSA, moc wiążącą w sprawie. Podkreślić w tym miejscu wypadnie, że jeśli organ odwoławczy nie podzielał oceny prawnej lub wskazań dotyczących dalszego sposobu rozpatrywania sprawy i prowadzenia postępowania administracyjnego zawartych w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, to miał możliwość poddać kontroli prawidłowość tego orzeczenia poprzez złożenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sytuacji jednak, gdy zapadły w tej sprawie wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r. stał się prawomocny a stan faktyczny i prawny sprawy, jak już zaznaczono, nie uległy zmianie, ocena prawna i wskazania Sądu zawarte w przywołanym wyroku stała się wiążąca dla organu ponownie rozpatrującego sprawę jak i dla Sądu. Niedopuszczalne jest, aby w takiej sytuacji organ, w decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzeniu sprawy, podważał ocenę prawną zawartą we wcześniejszym wyroku i nie wykonywał wskazań Sądu w nim wyrażonych. Organ administracji zobowiązany był zastosować się do tej oceny i to bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nadto stwierdzić należy, że rozważania organu odwoławczego dotyczące możliwości powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy o przyczynie niestawiennictwa nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, natomiast opierają się na arbitralnie wyrażonej ocenie (przekonaniu organu) bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie, a podnoszonych przez skarżącego, bez odniesienia się do konkretnych dowodów jak również bez dokonania oceny ich wiarygodności, a zatem z naruszeniem podstawowych zasad postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 stycznia 2008 roku sygn. akt IV SA/Gl 602/07. Przy czym wyjaśniając sprawę i oceniając jej aspekty w powyższym zakresie organ powinien mieć na uwadze podnoszone przez skarżącego okoliczności, a to: konieczność sprawowania wyłącznej osobistej opieki nad chorym siedmioletnim dzieckiem, uzyskanie podczas rejestracji w urzędzie pracy informacji o obowiązku osobistego powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa, brak telefonu, niemożność skorzystania z pomocy innych osób, przebywanie drugiego dziecka w szkole w godzinach urzędowania urzędu pracy. Organ powinien mieć również na względzie, że konieczność dokonywania zakupów w aptece lub w sklepie znajdujących się w bliskiej odległości od miejsca zamieszkania, nie w każdym przypadku wiążą się z możliwością nadania listu w placówce pocztowej. Istniałaby bowiem ona wówczas, gdyby w bliskim ich sąsiedztwie był zlokalizowany urząd pocztowy. Następnie rzeczą organu będzie ocena zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanie ustaleń faktycznych oraz stosownie do ich wyniku wydanie właściwej treści rozstrzygnięcia, które winno podlegać uzasadnieniu wedle przepisanych prawem procesowym wymogów. Mając na względzie wagę stwierdzonych uchybień oraz wynikające z art. 153 P.p.s.a. związanie sądu administracyjnego oceną prawną zawartą w powyższym wyroku, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz 135 w związku z art. 153 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.