IV SA/Gl 474/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za służbę w policji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 269 ze zm., dalej: Kpa), w zw. z art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) — po rozpatrzeniu odwołania sierż. M.K. od decyzji – Rozkazu Personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień podjęcia czynności zawodowych w związku z przywróceniem do służby w Policji — zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Komendant Miejski Policji w C. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie m.in. art. 101 ust. 1 i art. 42 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 i § 4, 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej rozporządzenie), ustalił sierż. M.K. - przywróconemu do służby w Policji na stanowisko policjanta Ogniwa Patrolowego Komisariatu Policji w K. Komendy Miejskiej Policji w C. z dniem [...] r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego w wysokości 11 % z tytułu wysługi lat, na dzień 13 grudnia 2012 r., tj. dzień podjęcia służby. W treści tej decyzji organ podał, że łączna wysługa lat, uwzględniana przy wzroście uposażenia zasadniczego sierż. M.K. wynosi na dzień 13 grudnia 2012 r. – co należy podkreślić – faktycznego rozpoczęcia przez niego wykonywania służby: 11 lat, 7 miesięcy i 22 dni. Zaznaczył, że obejmuje okresy: po pierwsze – służby w Policji, od 20 sierpnia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. i dzień 13 grudnia 2012 r., tj. 8 lat, 6 miesięcy i 11 dni, po drugie – służby wojskowej, od 4 listopada 1997 r. do 28 stycznia 1999 r., tj. 1 rok 2 miesiące i 25 dni, po trzecie – pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 17 lutego 1999 r. do 16 sierpnia 1999 r., tj. 6 miesięcy, oraz po czwarte – pozostawania poza służbą 6 miesięcy, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne wynikające z art. 42 ust 5 ustawy o Policji, a także po piąte – okres pracy w pełnym wymiarze od 1 marca 2008 r. do 16 stycznia 2009 r., tj. 10 miesięcy i 16 dni. Powołując się przy tym na § 4 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów – wyjaśnił, że nie został uwzględniony przy ustalaniu wysługi lat dla celów uposażeniowych okres po przywróceniu go do służby w Policji, czyli od 21 sierpnia 2008 r. do 12 grudnia 2012 r., w którym z powodu niepodjęcia służby, z uwagi na stosowany wobec niego postanowieniem Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] r., wydanym w toku śledztwa sygn. akt [...] na podstawie art. 276 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., dalej: Kpk) środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta od dnia 1 lipca 2004 r. – nie przysługiwało mu uposażenie. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona w dniu 5 lutego 2014 r. złożyła odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji kwestionując – co do meritum – przyznanie mu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień podjęcia służby w wysokości 11%. Zarzuciła w nim naruszenie zarówno przepisów postępowania administracyjnego jak i prawa materialnego, w szczególności: a) art. 6 i art. 8 w zw. z art. 107 Kpa poprzez wydanie decyzji na jego niekorzyść i bez uzasadnienia faktycznego; b) art. 42 ust. 6 w zw. z art. 124 lub art. 125 ust. 2 ustawy o Policji - poprzez uznanie, że okresu od 21 sierpnia 2008 r. do 12 grudnia 2012 r., tj. okresu pozostawania w stosunku służbowym bez prawa do uposażenia nie można mu zaliczyć do wysługi lat. W konkluzji, nie zgadzając się z wymiarem łącznej wysługi lat i wysokością przysługującego z tego tytułu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego wniósł o uchylenie Rozkazu Personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...]. Rozpoznając odwołanie [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r., podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji oraz wskazał, że sierż. M.K. został przyjęty do służby w Policji z dniem 20 sierpnia 1999 r. W dniu 1 lipca 2004 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. postanowieniem wydanym w toku śledztwa sygn. akt [...] na podstawie art. 276 Kpk zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta od dnia 1 lipca 2004 r. W związku z długotrwałym zawieszeniem w wykonywaniu zawodu Rozkazem Personalnym Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...] funkcjonariusz został z dniem 31 grudnia 2007 r. zwolniony ze służby w Policji na podst. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ustalił nowy termin zwolnienia ze służby określając go na dzień 29 lutego 2008 r., w pozostałej części utrzymał rozkaz personalny organu pierwszej instancji w mocy. W dalszej kolejności organ drugoinstancyjny podał, że w dacie rozwiązania stosunku służbowego policjant posiadał łącznie 10 lat, 3 miesiące i 6 dni wysługi, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, w tym 8 lat, 6 miesięcy i 10 dni służby w Policji, 1 rok, 2 miesiące i 25 dni służby wojskowej oraz 6 miesięcy pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy. Na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08 ostatecznej decyzji organu odwoławczego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 29 lutego 2008 r. sierż. M.k. został do niej przywrócony z mocy prawa z datą wydania wyroku, tj. z dniem 21 sierpnia 2008 r. w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Miejski Policji w C., uwzględniając zgłoszoną przez policjanta na piśmie gotowość niezwłocznego podjęcia służby, Rozkazem Personalnym Nr [...], utrzymanym w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przywrócił do służby funkcjonariusza i mianował go z dniem 21 sierpnia 2008 r. na stanowisko służbowe policjanta Ogniwa Patrolowego Komisariatu Policji w K. Komendy Miejskiej Policji w C. (to samo, które policjant zajmował w dacie zwolnienia ze służby) oraz – na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji – przyznał mu prawo do uposażenia z dniem podjęcia służby. Z kolei Rozkazem Personalnym Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...] przyznano policjantowi za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. W dacie reaktywowania stosunku służbowego tego policjanta pozostawał on nadal zawieszony w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji, mocą prawomocnego postanowienia o zastosowaniu wobec niego w prowadzonym przeciwno niemu postępowaniu karnym środka zapobiegawczego. Nie mógł zatem podjąć i de facto nie podjął służby na stanowisku, na które z dniem 21 sierpnia 2008 r. został przywrócony. W dniu 16 maja 2012 r. przed Sądem Okręgowym w K. zapadł wobec niego nieprawomocny wyrok uniewinniający. Mając to na uwadze Sąd postanowieniem z dnia [...] r. uchylił wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta zastosowany postanowieniem Prokuratora Okręgowego w K. z dnia [...] r. Wobec ustania przeszkody prawnej do podjęcia obowiązków służbowych sierż. M.k., po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie uchylenia środka zapobiegawczego oraz uzyskaniu zaświadczenia lekarza profilaktyka ZOZ MSW w K. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, podjął służbę na stanowisku policjanta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w K., równorzędnym do tego, na które został przywrócony z dniem 13 grudnia 2012 r. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że w przedstawionych okolicznościach sprawy zachodzą uzasadnione powody, aby policjantowi, który pozostawał poza służbą i został przywrócony do służby w Policji na stanowisko równorzędne, zaliczyć na nowo łączną wysługę lat, uwzględnianą przy wzroście uposażenia zasadniczego, na dzień podjęcia służby. Spór w niniejszym postępowaniu, na co zwrócił uwagę, dotyczy wymiaru ustalonego zaskarżoną decyzją Komendanta Miejskiego Policji w C. stażu służby (wysługi lat), od którego zależą uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, czyli prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego. Odnosząc się do regulacji prawnych przedmiotu podał, że w obowiązującym stanie prawnym szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, z uwzględnieniem rodzajów okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposobu jej dokumentowania oraz trybu postępowania w tych sprawach reguluje Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 102 ustawy o Policji. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin (tj. m.in. okresy służby wojskowej uwzględnianej przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Przykładowo organ wskazał na art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 52 i art. 53 ust. 6 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych). Nie ulega – w jego ocenie – w kontekście przedstawionych uregulowań prawnych wątpliwości, że do wysługi lat funkcjonariusza, na dzień podjęcia służby, podlegają zaliczeniu udokumentowane okresy: 1) odbywania służby wojskowej od 4 listopada 1997 r. do 28 stycznia 1999 r. oraz 2) pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 17 lutego 1999 r. do 16 sierpnia 1999 r., a także te 3) posiadane przed przyjęciem do służby w Policji. Okresy te, co wyeksponował, nie zostały zresztą zakwestionowane przez stronę, toteż w dalszych rozważaniach pominął je jako niesporne i uznał zaskarżoną decyzję w tym zakresie za zgodną z obowiązującymi przepisami, odpowiednio § 4 ust. 1 pkt 3 i 5 Rozporządzenia MSWIA z dnia 06 grudnia 2001 r. Ustosunkowując się do kwestii spornej, czyli okresu służby w policji, stwierdził, że sierż. M.k. rozpoczął służbę w dniu 20 sierpnia 1999 r. i pełnił ją nieprzerwanie do momentu zwolnienia z dniem 29 lutego 2008 r. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W tym czasie przysługiwało mu uposażenie oraz inne należności pieniężne przewidziane w przepisach ustawy o Policji, z tym zastrzeżeniem, że od chwili orzeczenia wobec niego środka zapobiegawczego zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta do dnia zwolnienia otrzymywał uposażenie w wysokości 50% ostatnio należnego, co wynikało z zastosowania względem niego przez organ administracji art. 124 ust. 1 ustawy o Policji. Argumentując podkreślił, że z dniem 29 lutego 2008 r. stosunek służbowy policjanta został rozwiązany, w konsekwencji do dnia 20 sierpnia 2008 r. pozostawał on poza służbą. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 352/08 ostatecznej decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji – stanowiło podstawę przywrócenia go do służby na stanowisko równorzędne. Zgodnie z obowiązującymi przepisami uchylenie decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości wywołuje skutki ex nunc, a więc na przyszłość. W jego ocenie oznacza to, że w okresie między zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej stosunek służbowy strony nie istniał. Uznał zatem, że brak jest podstaw do tego, aby okres od 1 marca 2008 r. do 20 sierpnia 2008 r., w którym policjant nie pozostawał w stosunku służbowym, zaliczyć mu do wysługi lat. Jednocześnie wskazał, że za okres pozostawania poza służbą sierż. M.K. otrzymał rekompensatę w formie świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed dniem zwolnienia ze służby, które zostało mu przyznane, na podstawie przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, za okres 6 miesięcy. Zaznaczył też, że okres, za który wypłacono funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne w związku z przywróceniem go do służby w Policji doliczono mu do wysługi lat, zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 ustawy. Przepis ten stanowi, że okres pozostawania poza służbą, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w: a) art. 29 ust. 2 (okres służby przygotowawczej), b) art. 52 ust. 1 (okres służby w stopniu), c) art. 69 ust. 1 (prawo do emerytury policyjnej), d) art. 82 ust. 2 i 3 (prawo do urlopu wypoczynkowego), e) art. 101 ust. 1 (prawo do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat), f) art. 110 ust. 1 (prawo do nagrody rocznej), g) art. 111 ust. 1 (prawo do nagrody jubileuszowej) i h) art. 115 ust. 1 (prawo do odprawy). W rezultacie, jak zauważył, "wcześniejsze niewliczenie policjantowi do czasu służby okresu od daty zwolnienia do daty przywrócenia do służby, trwającego dokładnie 5 miesięcy i 20 dni, zostało całkowicie skompensowane przez uwzględnienie powyższego 6-miesięcznego okresu przy ustalaniu jego wysługi lat". Ponadto podał, że reaktywowanie stosunku służby sierż. M.K. i mianowanie go na stanowisko równorzędne miało miejsce z dniem 21 sierpnia 2008 r., jednakże nabycie prawa do uposażenia, na które przywrócony do służby policjant uzyskał z dniem podjęcia służby, nastąpiło z datą późniejszą. W dniu uchylenia przez sąd administracyjny przytoczonym powyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08, decyzji o zwolnieniu sierż. M.K. nie był on uprawniony do podjęcia i świadczenia służby, z uwagi na nadal stosowane w postępowaniu karnym zawieszenie go w wykonywaniu zawodu. Służbę podjął dopiero z dniem 13 grudnia 2012 r., czyli po uchyleniu przez sąd powszechny środka zapobiegawczego i z tym dniem – w opinii organu – uzyskał prawo do uposażenia. Mając powyższe na uwadze stwierdził, że okres od 21 sierpnia 2008 r. do 12 grudnia 2012 r. nie jest okresem pełnienia służby z prawem do uposażenia, ale okresem formalnego pozostawania sierż. M.K. w stosunku służbowym. Na podstawie przedłożonego przez policjanta świadectwa służby z dnia 16 stycznia 2009 r., znajdującego się w aktach osobowych, w oparciu o dyspozycję § 4 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. – do jego wysługi lat na dzień podjęcia służby zaliczono również okres zatrudnienia go w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie Produkcyjno - Handlowym "A" w R., od 1 marca 2008 r. do 16 stycznia 2009 r., które podjął w trakcie niepełnienia służby. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w C. prawidłowo przyjął, że ustalenie wysługi lat sierż. M.K. do celów uposażeniowych nie może obejmować jego pozostawania poza służbą, z wyłączeniem okresu 6 miesięcy, za które policjant otrzymał świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, a także tego okresu, za które nie przysługiwało mu prawo do uposażenia. Również w prawidłowy sposób, w jego opinii, zostały ustalone pozostałe okresy, które organ pierwszej instancji zaliczył do wysługi lat policjanta, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W konsekwencji, jak uznał, trafnie zaskarżoną decyzją organ dokonał ustalenia łącznej wysługi lat w wymiarze: 11 lat, 7 miesięcy, 22 dni i określił należny policjantowi wzrost uposażenia zasadniczego z tego tytułu na dzień podjęcia służby na poziomie 11%. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby postępowanie przed Komendantem Miejskimi Policji w C. było dotknięte wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, o których mowa w odwołaniu. Jego zdaniem wszystkie dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego, w tym istotne orzeczenia kształtujące przebieg służby policjanta, zostały przez organ pierwszoinstancyjny zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy, natomiast w uzasadnieniu decyzji, wbrew zarzutom strony, organ czytelnie przedstawił, jakie okresy zaliczył stronie do wysługi lat oraz z jakich przyczyn odmówił mu zaliczenia okresu od 21 sierpnia 2008 r. do 12 grudnia 2012 r. Wskazał, na zakończenie, że sierż. M.K., będąc zawieszony w wykonywaniu zawodu, ponosił konsekwencje służbowe analogiczne do tych, które powoduje zawieszenie w czynnościach służbowych albo tymczasowe aresztowanie policjanta, do czasu zwolnienia go ze służby w Policji. Wówczas, jak już wspomniał, otrzymywał 50% ostatnio należnego uposażenia. W tych okolicznościach przyjął, że z chwilą ogłoszenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08 uchylającego decyzję o rozwiązaniu stosunku służbowego, sytuację prawną sierż. M.K., wadliwie zwolnionego ze służby, całościowo regulował art. 42 ustawy o Policji, zaś ust. 4 tego artykułu określił termin nabycia prawa do uposażenia funkcjonariusza przywróconego do służby w trybie, o jakim mowa w art. 42 ust. 1, wskazując, że jest nim dzień podjęcia służby, a nie dzień reaktywowania stosunku służby. W konsekwencji, na co zwrócił uwagę, w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. Nr [...], utrzymująca w mocy Rozkaz Personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...] przyznająca mu, mocą art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia z dniem podjęcia służby, co w niniejszej sprawie nastąpiło 13 grudnia 2012 r. Jednocześnie w motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że skoro § 4 ust. 2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) zakazuje zaliczenia do wysługi lat policjanta, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego okresów służby, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, a sierż. M.K. prawo do należności pieniężnych związanych ze służbą nabył 13 grudnia 2012 r., to ponad wszelką wątpliwość okres pomiędzy reaktywowaniem stosunku służbowego, a podjęciem służby nie może być – w ocenie organu odwoławczego – zaliczony mu do wysługi lat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca – analogicznie jak w odwołaniu – zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 138 § 2 Kpa w z w. z art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji konieczności uchylenia decyzji – rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. ze wskazaniem konieczności wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w C. rozkazu personalnego w zakresie przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych za okres od dnia 21 marca 2009 r. do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu i prowadzonego przez Sąd Okręgowy w K. w sprawie sygn. akt [...] z uwagi na fakt, iż rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. nr [...] zawieszono skarżącego w obowiązkach służbowych na okres trzech miesięcy do dnia 21 marca 2009 r. i w tym czasie zawieszono skarżącemu płatność 50% należnego uposażenia, a decyzję o przedłużeniu okresu zawieszania w trybie art. 39§3 ustawy o Policji winien podjąć komendant z urzędu; 2) naruszenie art. 7 Kpa w zw. z art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 2 (a contrario) rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) poprzez błędne uznanie, iż skarżącemu w okresie co najmniej od dnia 22 grudnia 2008 r. do dnia 12 grudnia 2012 r. nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, a w konsekwencji okres ten nie został zaliczony do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego skarżącego, podczas gdy w związku z prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie sygn. akt [...] rozkazem personalnym z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w C. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy do dnia 21 maja 2009 r. i w tym okresie zawiesił mu płatność 50% uposażenia, a nadto następnie nie została podjęta przez Komendanta Miejskiego w C. decyzja w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, co w przypadku pozytywnej decyzji skutkowałoby przyznaniem skarżącemu uposażenia, z jednoczesnym zawieszeniem płatności 50%; 3) naruszenie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji poprzez jego nietrafne zastosowanie przez organy pierwszej i drugiej instancji, polegające na błędnym uznaniu, iż skarżącemu po przywróceniu do służby na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie przysługiwało już prawo do uposażenia. Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C. w części w jakiej została ona zaskarżona, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor – co do meritum – powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że Komendant Miejski Policji w C. w sposób zupełnie niezrozumiały, po upływie okresu zawieszenia, decyzją z dnia [...] r. nie podjął decyzji co do przedłużenia okresu trwania zawieszenia w oparciu o treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Dopiero podjęcie decyzji w tym przedmiocie pozwoli – jego zdaniem – prawidłowo określić prawo skarżącego do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. W jego ocenie nie sposób pominąć tego, że po przywróceniu do służby znacznie pogorszyła się pozycja skarżącego. Organy niezasadnie w jego opinii przyjęły, że nie przysługuje mu uposażenie po dacie powrotu do służby. Sytuacja taka jest nie do zaakceptowania w świetle wyrażonej w art. 8 Kpa zasady stanowiącej, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz – jak stwierdził – jest sprzeczne z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego niedopuszczalnym jest aby na skutek błędu organu polegającego na bezprawnym wydaleniu ze służby skarżący ponosił daleko idące negatywne konsekwencje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze skarżący utracił uposażenie po dacie przywrócenia do służby. Po drugie skarżący nie nabył prawa do wysługi lat za ten okres, skoro rzekomo nie posiadał prawa do uposażenia. Nie bez znaczenia – w jego opinii – dla oceny całokształtu sytuacji jest również prawomocne uniewinnienie skarżącego od stawianych mu zarzutów. W ocenie skarżącego jego sytuacja po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08 uchylającego decyzję o wydaleniu go ze służby powinna być tożsama z sytuacją sprzed wydania tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że Komendant Miejski Policji w C. i Komendant Wojewódzki Policji w K., do momentu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie IV SA/Gl 352/08, kierując się wykładnią systemową i celowościową, przyjęli, że z punktu widzenia statusu funkcjonariusza Policji, wobec braku odrębnej regulacji prawnej, przypadek zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta na podstawie art. 276 Kpk oraz przypadek zawieszenia w czynnościach służbowych należy traktować analogicznie. Odnosiło się to – w jego opinii – zarówno do konsekwencji korzystnych z punktu widzenia policjanta (wypłacanie 50% uposażenia), jak i konsekwencji z jego punktu widzenia niekorzystnych (możliwość zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji). Taka ocena organów została jednak zakwestionowana przez WSA w Gliwicach, który w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r. w sprawie sygn. akt IV SA/G1 352/08 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie zwolnienia sierż. M.K. ze służby. Sąd, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, stanął na stanowisku, że zawieszenie w czynnościach służbowych oraz zawieszenie w wykonywaniu zawodu stanowią dwa odrębne środki i nie można jednocześnie przyjmować, że zastosowanie jednego z nich jest automatycznym zastosowaniem drugiego z tych środków. Wskazał także, że mając na uwadze art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa), prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony, sąd, który je wydał, inne sądy i organy państwowe. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że organ administracji musi przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu (zob. B. Dauter, komentarz do art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, system informacji prawnej LEX). Jego zdaniem oznacza to, że nie jest obecnie, czyli po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 352/08, dopuszczalna taka ocena prawna statusu sierż. M.K., że jest on traktowany w okresie zawieszenia w wykonywaniu zawodu policjanta jak funkcjonariusz pozostający w zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), do wysługi lat nie zalicza, się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze. Następnie skonstatował, że "skoro policjant w okresie od 21 sierpnia 2008 r., pomimo przywrócenia do służby, pozostawał zawieszony w wykonywaniu zawodu (co nie jest równoznaczne z zawieszeniem w czynnościach służbowych) i nie podejmował służby, nie nabywając w tym okresie prawa do uposażenia, brak było podstaw do zaliczenia spornego okresu do wysługi lat". Na zakończenie wyraził pogląd, że w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych nie znajduje podstaw do uznania podniesionych przez stronę zarzutów za zasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona powyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga według wymienionych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że został on nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Spór – co do zasady – koncentruje się wokół ustalenia okresu wysługi lat mającego wpływ na wysokość uposażenia w sytuacji pozostawania strony skarżącej poza służbą w Policji wskutek wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w niej uchylonego następnie przez sąd administracyjny oraz nie pełnienie służby w wyniku orzeczonego środka zapobiegawczego z art. 267 Kpk w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu. W tym miejscu z uwagi na zarysowany w sprawie spór należy w pierwszej kolejności odnieść się do skutków prawnych uchylonej przez Sąd administracyjny decyzji ostatecznej, która została wykonana przed rozstrzygnięciem sprawy przez ten Sąd, a której wykonalności nie wstrzymano. W drugiej kolejności odnieść się należy do ogólnych zasad dotyczących wynagrodzeń funkcjonariuszy policji a następnie do wpływu okresu zawieszenia w wykonaniu zawodu do okresu pełnienia służby i wynikającej z niego wysokości wynagrodzenia zasadniczego. W tym miejscu wskazać należy, że na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08 ostatecznej decyzji organu odwoławczego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 29 lutego 2008 r. M.K. został do niej przywrócony z datą wydania wyroku, tj. z dniem 21 sierpnia 2008 r. w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 61 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. O ile organ może wstrzymać decyzję z urzędu albo na wniosek, to sąd wyłącznie na wniosek skarżącego dopiero po otrzymaniu skargi – co w sprawie nie wystąpiło. Niemniej jednak zaskarżona decyzja organu odwoławczego w sprawie zwolnienia strony ze służby w Policji z dniem 29 lutego 2008 r. zanim została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 352/08 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. została wykonana. W ocenie Sądu stwierdzone naruszenie prawa materialnego, dotyczyło podstawy zwolnienia ze służby, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia, a wobec tego miało wpływ na wynik sprawy. Na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powyżej przytoczonym wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2008 r. ostatecznej decyzji organu odwoławczego w sprawie zwolnienia strony skarżącej ze służby w Policji z dniem 29 lutego 2008 r. została ona do niej przywrócona z datą wydania wyroku, tj. z dniem 21 sierpnia 2008 r. Tym samym z dniem 29 lutego 2008 r. stosunek służbowy policjanta został rozwiązany, w konsekwencji do dnia 20 sierpnia 2008 r. pozostawał on poza służbą. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowiło podstawę przywrócenia strony do służby na stanowisko równorzędne. Słusznie zatem wskazał organ drugoinstancyjny, że zgodnie z obowiązującymi przepisami uchylenie decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości wywołuje skutki ex nunc, a więc na przyszłość. Wadliwa decyzja wywiera skutki prawne dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Oznacza to, że w okresie między zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej stosunek służbowy sierż. M.K. nie istniał. Brak jest zatem podstaw do tego, aby okres od 1 marca 2008 r. do 20 sierpnia 2008 r., w którym policjant nie pozostawał w stosunku służbowym, zaliczyć mu do wysługi lat mającej wpływ na wysokość wynagrodzenia zasadniczego. Za okres pozostawania poza służbą strona otrzymała rekompensatę w formie świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed dniem zwolnienia ze służby, które zostało jej przyznane – na podstawie przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – za okres 6 miesięcy. Wskazany okres, za który wypłacono funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne w związku z przywróceniem go do służby w Policji doliczono mu też do wysługi lat, zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 tej ustawy. Zgodnie z nim okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Katalog tych okoliczności wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji jest zamknięty, na co także prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, wskazując, że są to wyłącznie: 1) okres służby przygotowawczej, art. 29 ust. 2, 2) okres służby w stopniu, art. 52 ust. 1, 3) prawo do emerytury policyjnej, art. 69 ust. 1, 4) prawo do urlopu wypoczynkowego, art. 82 ust. 2 i 3, 5) prawo do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, art. 101 ust. 1, 6) prawo do nagrody rocznej, art. 110 ust. 1, 7) prawo do nagrody jubileuszowej, art. 111 ust. 1 oraz 8) prawo do odprawy, art. 115 ust. 1. Katalog tych sytuacji – na co zwrócono uwagę – jest bez wątpienia zamknięty. Stanowi numerus clausus, czyli zamknięte w normie wyliczenie przypadków, sytuacji, stanów faktyczno-prawnych, którymi ustawodawca związał adresata. Jednocześnie mając na uwadze skutki prawne uchylenia wadliwych decyzji odnieść się należy, do teorii wadliwości decyzji administracyjnej, mającej ma swoje źródło w zasadzie praworządności oraz w zasadzie ochrony praw nabytych. Z zasady praworządności – obowiązku działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa wynika, że nie mogą ostać się w obrocie prawnym decyzje wydane z naruszeniem przepisów prawa. Z zasady ochrony praw nabytych wyprowadza się ich trwałość, co oznacza, że na stronę nie mogą być przerzucone skutki prawne naruszenia prawa przez organy administracji publicznej. Uwzględnienie tych dwóch wartości, jest podstawą do wypracowania w doktrynie kompromisu pomiędzy nimi, który uzasadnia przyjęcie gradacji wadliwości, a w następstwie zróżnicowania konsekwencji prawnych wadliwości przez stosowanie, w zależności od ciężaru naruszenia prawa dwóch sankcji: sankcji wzruszalności oraz sankcji nieważności. Sankcja wzruszalności zastosowana wobec decyzji przerywa zdolność do wywołania skutków prawnych od momentu wejścia do obrotu prawnego decyzji uchylającej wadliwą decyzję, z zachowaniem skutków prawnych wywołanych (ex nunc) – jak trafnie uznał organ odwoławczy. Z kolei sankcja nieważności zastosowana wobec decyzji oznacza pozbawienie mocy skutków prawnych wywołanych przez decyzję wadliwą od samego początku (ex tunc) – co jednak w sprawie nie wystąpiło. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że tylko kardynalne naruszenie przepisów prawa należy obwarować tego rodzaju sankcją. O rodzaju sankcji przesądza jednak ustawodawca regulując tryb i podstawy prawne jej zastosowania. Zdaniem Sądu prawidłowo zatem uznały orzekające w sprawie organy, że brak jest podstaw do zaliczenia do wysługi lat mającego wpływ na wzrost uposażenia zasadniczego okresu od 1 marca 2008 r. do 20 sierpnia 2008 r., w którym policjant nie pozostawał w ogóle w stosunku służbowym. Przechodząc do drugiego z zakreślonych sporów podnieść należy, że wyrażenie "wysługa" lat, to liczba lat przepracowanych, czy też – na gruncie przedmiotowej sprawy – liczba, suma lat pełnienia służby. Przy czym jest to okres rzeczywistego pełnienia służby a nie tylko pozostawania w niej – co wystąpiło w przedmiotowej sprawie. Wyróżnienie to jest istotne dla właściwego zastosowania art. 100 ustawy o Policji regulującego uposażenie policjanta. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji – uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Z kolei zgodnie z art. 101 ust 1 tej ustawy – wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ustawodawca w ust. 2 przywołanego artykułu zawarł delegacje ustawą dla Ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia – w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy – w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Natomiast w art. 102 ustawy o Policji ustawodawca ustanowił delegacje dla Ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm., dalej rozporządzenie) w jego § 4 ustanowiono, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877), 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Przytoczony powyższej wykaz ma charakter wyczerpujący, dlatego zaliczeniu do wysługi lat podlegają jedynie wskazane powyżej okresy. Zdarzenie będące przedmiotem sporu, czyli zawieszenie w wykonaniu zawodu będące następstwem zastosowanego w toku postępowania karnego środka karnego na podstawie art. 276 Kpk nie wypełnia żadnej z przesłanek wymienionych w § 4 rozporządzenia a przytoczonych powyżej. Rozstrzygając spór tym samym nie sposób nie odnieść się do źródła "bezczynności" policjanta w służbie, czy jej źródła, podstawy, gdyż zniesienie tego stanu ma niewymierny wpływ na uprawnienia jego wynikające ze służby. W przedmiotowej sprawie powodem nieobecności funkcjonariusza i zarazem niemożnością świadczenia przez niego służby były zarówno okoliczności wynikające z wewnętrznych regulacji, jak i zewnętrznych, mające swe umocowanie w kodeksie postępowania karnego. To rozróżnienie wpłynęło na konstrukcję uzasadnienia i ukształtowanie granic sporu. W tym miejscu jawi się uwaga, że Sąd podzielił stanowisko organów w zakresie spornych okresów zaznaczając, że jego kontrola odbywa się w warunkach wyznaczonych przez ustawodawcę w art. 134 § 1 i 2 Ppsa. Przepisu ten składa się z dwóch części. Pierwsza z nich wskazuje zasadę, zgodnie z którą sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Druga natomiast stanowi wyjątek od przytoczonej zasady, uchylający jej stosowanie w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Unormowanie wynikające z art. 134 § 2 Ppsa składa się z zasady i wyjątku od niej, a więc stanowi jedną normę prawną regulującą objęte nią: zasadę jak i wyjątek. Przedmiotem wykładni i oceny możliwości stosowania jest norma prawna zawarta w art. 134 § 2 Ppsa, zgodnie z którą sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem zaskarżonego aktu lub czynności. Nieuprawnione byłoby natomiast dokonywanie wykładni operatywnej i oceny możliwości stosowania określonych tylko części przytoczonej treści tekstu prawnego, jeżeli dopiero jego całość konstytuuje normę prawną. Przy czym orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu art. 134 § 2 Ppsa będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi, przy czym pogorszenie to nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wydania zaskarżonego aktu bądź dokonania czynności – tak też NSA w wyroku z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 980/12. Tym samym przechodząc do kwestii zaliczenia okresu, w którym strona skarżąca nie pełniła służby wskutek stosowanego względem niej środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu karnym do okresu wysługi lat mającej wpływ na wzrost uposażenia zasadniczego podkreślenia wymaga, że ustawodawca wskazał organy ochrony prawnej stojące na straży praworządności i wyposażył je w narzędzia umożliwiające im wykonanie nałożonych na nie zadań. Prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze przeciwko funkcjonariuszowi Policji, czy Sąd na etapie jurysdykcyjnym, posiada uprawnienie do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych czy w wykonywaniu zawodu. Zastosowanie przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu w rezultacie skutkuje zastosowaniem art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż w takiej sytuacji przepis ten obliguje organ do zawieszenia funkcjonariuszowi płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Ten nieizolacyjny środek zapobiegawczy reguluje art. 276 Kpk, który stanowi, że tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Skutkiem zawieszenia w czynnościach jest zakaz faktycznie wykonywanych przez funkcjonariusza czynności. W przedmiotowej sprawie, na co także wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., art. 276 Kpk traktuje zawieszenie w wykonywaniu zawodu oraz zawieszenie w wykonywaniu czynności służbowych jako odrębne środki zapobiegawcze. Sąd stwierdził także w przytoczonym wyroku, że skoro "zawieszenie w czynnościach służbowych oraz zawieszenie w wykonywaniu zawodu stanowią dwa odrębne środki zapobiegawcze, nie można jednocześnie przyjmować, że zastosowanie jednego z nich jest automatycznym zastosowaniem drugiego z tych środków. Gdyby tak bowiem było, wymienione środki nie stanowiłyby dwóch odrębnych środków zapobiegawczych, co nie podlega kwestii w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego, w tym art. 420 § 1 Kpk, który stanowi o środkach zapobiegawczych wymienionych w art. 276 Kpk". W motywach uzasadnienia wskazał, także, że zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, jako podstawy zwolnienia ze służby może mieć miejsce tylko wówczas, gdy upłynął wskazany w tym przepisie okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o ile nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Podkreślił, że "w sposób nie budzący wątpliwości wynika z tego, że nie ma żadnych podstaw do zastosowania tego przepisu w sytuacjach, gdy nie został spełniony warunek w postaci zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych. Bez znaczenia w tym zakresie jest zastosowanie wobec funkcjonariusza innych środków zapobiegawczych, nawet jeśli konsekwencją ich stosowania jest faktyczny brak możliwości wykonywania czynności służbowych. Tytułem przykładu wystarczy wskazać, że zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania również nie uzasadnia zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nie ma bowiem znaczenia, czy zastosowany wobec funkcjonariusza Policji środek zapobiegawczy - jak to określił organ odwoławczy - niż zawieszenie w czynnościach służbowych, gdyż tylko i wyłącznie zawieszenie w czynnościach służbowych stanowi spełnienie wyżej wymienionej przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji". Zastosowanie lub uchylenie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych czy wykonywaniu zawodu – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego jest odrębną instytucją procesową charakteru prejudycjalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ustawy o Policji. Przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji uchylenie postanowienia prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego skutkuje wypłatą zawieszonej części uposażenia, jeżeli zaistniały przesłanki zawarte w tym przepisie. Z uwagi na zarysowany w sprawie spór zaznaczyć należy, że ustawodawca uregulował jedynie kwestię wypłaty wynagrodzenia w sytuacji zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Nie unormował natomiast expressis verbis, jak w przypadku wyrównania wynagrodzenia za okres zawieszenia będącego następstwem zastosowania środka zapobiegawczego stypizowanego w art. 267 Kpk, zaliczenia tego okresu do okresu wysługi lat i związanego z nim wzrostu uposażenia zasadniczego. Nie oznacza, to, że nie można ustalić tego okresu na podstawie norm zawartych w przepisach regulujących ten przedmiot. W razie zastosowania przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu policjanta, co nie może budzić wątpliwości, istnieje prawny zakaz podejmowania przez niego służby. Powoduje to tym samym, że istnieje prawny obowiązek jego respektowana. Oznacza to także, że przełożony funkcjonariusza ma prawny obowiązek podporządkowania się określonym w zakazie wymogom i nie dopuścić do sytuacji wykonywania służby przez zawieszonego w tym trybie policjanta. Zakazy, w odróżnieniu od nakazów, kierowane są bowiem także na zewnątrz i tam wywołują określone w nich skutki prawne. Jednocześnie – w tym miejscu odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, co do niejako pokrzywdzenia stosowaniem tego środka – podkreślenia wymaga, że postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego podlega innym trybom jego zaskarżenia, w tym jego uchylenia czy zmiany. Inne są przesłanki jego stosowania i inne organy odpowiedzialne są za ich prawidłowy przebieg. Toteż czyni inny podmiot, aniżeli pracodawcę – w tym wypadku [...] Komendanta Policji, odpowiedzialnym za ewentualną powstałą szkodę. Uwaga ta jest o tyle istotna albowiem czas trwania stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu jest niezależny od organów Policji. Może on trwać aż do czasu wydania wyroku w danej sprawie. Ustawodawca nie określił górnej granicy i nie wskazał okresu stosowania nieizolacyjnego środka zapobiegawczego, co jest oczywiste i nie wymaga dalszego ustosunkowywania się do tej kwestii. Zatem może trwać tak długo jak trwa postępowanie karne, może być stosowane: jeden dzień, miesiąc, rok, dziesięć lat czy nawet piętnaście. Okres stosowania tego środka zapobiegawczego nie jest obojętny, a wręcz przeciwnie ma istotne znaczenie, dla liczenia okresów mających wpływ na stosunek pracowniczy i uprawnienia pracownicze. Powyższe jeszcze bardziej umacnia rozróżnienie pojęć "pozostawania" w służbie i "pełnienia" jej, gdyż może zdarzyć się sytuacja trwania dłuższego okresu stosowanego środka zapobiegawczego zawieszenia w wykonaniu zawodu, aż do uprawomocnienia się orzeczenia w danej sprawie, np. 5, 10 czy 15 lat. Dokonując określenia wysługi lat w sposób wskazany przez stronę skarżącą mogłoby dojść do sytuacji, że policjant pełniący służbę np. cztery lata, wobec którego zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu trwający de facto lat 12 nabywałby uprawnienia do równoważnika wynikającego z wysługi lat na tych samych zasadach co funkcjonariusz pełniący w tym okresie nieprzerwanie służbę. Takiego stanowiska nie sposób zaaprobować, gdyż narusza ono Konstytucyjną zasadę równości wobec prawa i demokratycznego państwa prawnego. Na uwagę zasługuje też, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz zostanie zawieszony w czynnościach służbowych czy też wykonaniu zawodu w ramach prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, zanim został zawieszony przez organy policji, wówczas nie ma potrzeby wydania odrębnej decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zastosowanie przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu nakłada na organ ale już tylko obowiązek wykonania tego zawieszenia, czyli podjęcie działań uniemożliwiających wykonywanie zawodu ale tylko policjanta. Dlatego też ustawodawca sformułował w art. 276 Kpk dwa odmienne środki zapobiegawcze związane z wykonywaniem czynności zawodowych, tj.: zawieszenie w wykonaniu zawodu i zawieszenie w czynnościach służbowych. Zawieszenie tytułem środka zapobiegawczego na etapie stosowania jest aktem wykonania prawa. Byt tego środka zapobiegawczego jest oparty na innych przesłankach aniżeli zawieszenie policjanta (obligatoryjne i fakultatywne) regulowane w art. 39 ust 1 i 2 ustawy o Policji. W sytuacji wystąpienia okoliczności unormowanych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, które stanowią samodzielną, niezależną od zastosowanego środka zapobiegawczego podstawę do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Inne przesłanki stanowią podstawę zastosowania przez prokuratora środka zapobiegawczego, a inne przesłanki stanowią podstawę wydania rozstrzygnięcia na mocy art. 39 ust. 1 lub 2 ustawy o Policji. Podsumowując wskazać należy, że o ile zastosowanie środka zapobiegawczego ma charakter fakultatywny, to zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na mocy art. 39 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny. Jednocześnie – jak wskazano powyżej – inny jest tryb weryfikacji prawidłowości zastosowania, ale i dalszego bytu prawnego tych instytucji. Pierwszy jest, w fazie stanowienia, w ogóle poza kompetencjami organów policji. Jeżeli prokurator przed organem policji, zastosuje wobec policjanta środek określony w art. 276 Kpk, wówczas też zbędne jest wydawanie przez przełożonego tego policjanta służbowego rozkazu o jego zawieszeniu w czynnościach. Konsekwencje czy też skutki prawne dotyczące li tylko – co wymaga podkreślenia – wykonywania czynności służbowych w policji, czy wykonywania zawodu są tożsame ze skutkami, jakie powoduje wydanie rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach. Nadto z uwagi na zarysowany w sprawie spór zdaniem sądu istnieje potrzeba wyróżnienia zwrotów, czy też określeń związanych z przedmiotem objętym skargą, co pozwoli na zilustrowanie i analizę prawnych konsekwencji zdarzenia prawnego – jakim jest zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu – odmiennie interpretowanego przez organ i stronę skarżącą, w aspekcie jego wpływu na wysługę lat określoną dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego, tj.: a) "pozostawanie w służbie", np. w okresie zawieszenia i b) "pełnienie służby", jako jej okres, czyli jej faktyczne odbywanie. Zwroty te a) i b) nie są prawnie tożsame albowiem nie pokrywają się ani znaczeniowo ani w zakresie skutku. Termin "pozostawanie w służbie" jest niewątpliwie pojęciem węższym od pojęcia "pełnienia służby". Wszak można pozostawać w służbie nie pełniąc jej ale już nie można pełnić służby nie pozostając w niej. Zwroty te wymagają rozróżnienia z uwagi na ich byt i skutki w obrocie prawnym, jak chociażby ma to miejsce w przypadku liczenia wysługi lat – i to niekoniecznie tylko w sytuacji jak w badanej sprawie. Przesłanki a) i b) pozostają ze sobą w korelacji, przy czym spełnienie b) zawsze skutkuje ziszczeniem się a) ale odwrotnie relacja ta już nie zachodzi. Warunkiem koniecznym, sine qua non, jest ażeby osoba pełniąca służbę wypełniała również przesłankę pozostawania w niej, odwrotnie zaś warunek nierozerwalności nie występuje. Można pozostawać w służbie nie pełniąc jej i nie będąc w niej "czynnym" – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie ale też ma miejsce w sytuacji przebywania funkcjonariusza na urlopie bezpłatnym. Analogicznie bowiem, w znaczeniu prawnym, dla rozróżnienia tych pojęć: "pozostawanie w służbie" i "pełnienie służby", można odwołać się do regulacji normujących pozostawanie funkcjonariusza na urlopie bezpłatnym. Wprawdzie wszystkie urlopy bezpłatne, uregulowane są w treści ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm., dalej Kp), to na potrzeby sprawy wystarczy wskazać, że posiadają wspólną cechę polegającą na tym, że (co do zasady) w ich czasie pracownik nie nabywa prawa do urlopu wypoczynkowego. Nie oznacza to także, że okresu niektórych z tych urlopów (bezpłatnych) – na podstawie uregulowań szczególnych – nie zalicza się do ogólnego stażu pracy pracownika, to jednak sytuacja ta nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Wyróżnienie to ma także oczywisty wpływ chociażby na wymiar urlopu wypoczynkowego w przyszłości ale i uprawnienia pracownika wynikające z wysługi lat. Niemniej jednak, jak już wskazano, sytuacja odmienności nie występuje w przedmiotowej sprawie albowiem prawodawca w katalogu zamkniętym rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. unormował okresy podlegające zaliczeniu na poczet wysługi lat. Brak jest przy tym odrębnych przepisów, które dopuszczały zaliczenie spornego okresu do wysługi lat na potrzeby określenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego. Podkreślenia wymaga, że § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia pozwala na zaliczenie innych okresów niż wymienione w punktach § 4 ust. 1 do wysługi lat, jedynie wtedy, gdy istnieje przepis, który pozwala na wliczenie ich do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Często przywoływanym przykładem regulacji, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia jest ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), która w sposób wyraźny stanowi o zaliczeniu określonych okresów do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy. Odnośnie natomiast okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu nie istnieją przepisy, które stanowiłyby o jego zaliczeniu do okresów, od których zależą uprawnienia pracownicze, stąd nie ma podstaw do zaliczenia go do wskazanej wysługi lat od której uzależnione jest wynagrodzenie zasadnicze. Skoro zawieszenie to nie jest zawieszeniem unormowanym w ustawie o Policji, jest ono nie tylko regulowane innym trybem ale podlega innym przesłankom i ma inne skutki to także nie można utożsamiać ich. Korespondują one ze sobą ale już się nie wypełniają. Wyłącznie w sytuacjach unormowanych w ustawie o Policji pozostają ze sobą w nierozerwalnej łączności, jak przy obligatoryjnym zawieszeniu policjanta na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd zwraca także uwagę, że prawodawca w przytoczonym powyżej rozporządzenie zarówno w tytule, jak i podstawie § 4 explicite posłużył się zwrotem "wysługi", "wysługa" lat. W ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że okres wysługi unormowany w tym akcie wykonawczym obejmuje wyłącznie sytuacje unormowane w jego § 4. Inna interpretacja wykraczałaby poza treść upoważnienia ustawowego dla wydania tego rozporządzenia W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka określona w § 4 ust. 2 rozporządzenia, w którym wprowadzono jednoznaczne wyłączenie nakazujące nie zaliczania do wysługi lat okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W przedmiotowej sprawie, co także wymaga wskazania, w okresie stosowania środka zapobiegawczego w toku postępowania karnego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu – strona nie otrzymywała pełnego uposażenia. Zgodnie z ust. 3 § 4 tegoż rozporządzenia przepisu ust. 2 nie stosuje się, do okresów korzystania przez policjanta, także przed podjęciem służby w Policji, z urlopu udzielonego w celu: 1) sprawowania opieki nad małym dzieckiem na warunkach określonych w przepisach prawa pracy, 2) pobytu za granicą wspólnie z małżonkiem przeniesionym do pełnienia służby w przedstawicielstwie dyplomatycznym, misji dyplomatycznej, urzędzie konsularnym lub instytucie polskim. Powyższe uzasadnia tezę, że środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w wykonaniu zawodu policjanta nie jest ani okresem służby w Policji, ani też okresem traktowanym jako równorzędnym ze służbą, albowiem nie jest wymieniony w art. 13 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.), nie jest także okresem innym niż wymienione w § 4 ust. 1 – 4 rozporządzenia, gdyż nie istnieje przepis, który pozwalałby na wliczenie go do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Zawieszenie policjanta w czynnościach powoduje wiele niedogodności, które szczegółowo określają odrębne przepisy. Podobnież jak niedogodności tak też uprawnienia muszą znajdować umocowanie w przepisach prawnych, i tak przykładowo: po pierwsze – zgodnie z art. 124 w związku z art. 110 ustawy o Policji zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków za stopień, funkcyjny, służbowy, stołeczny, za opiekę nad służbowym koniem lub psem, instruktorski, lotniczy, kontrolerski, specjalny, terenowy, funkcjonariusz nie otrzymuje obligatoryjnych podwyżek a po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Art. 124 jednoznacznie wskazuje, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia, a po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje wyłącznie: a) zawieszoną część uposażenia oraz b) obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pod warunkiem, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, po drugie – zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 4 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP nr 4, póz. 38 ze zm.), nie przydziela się broni, a przydzieloną niezwłocznie odbiera i uniemożliwia dostęp do niej, po trzecie – zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie legitymacji służbowych policjantów (Dz. U. nr 241, póz. 2091 ze zm.) podlega zwrotowi legitymacja służbowa, po czwarte – zgodnie z art. 110 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. nr 251, póz. 1859) okresu zawieszenia nie wlicza się do okresu służby w celu obliczania nagrody rocznej okresów zawieszenia w czynnościach. Zasady tej nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych prawomocnym orzeczeniem zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie dotyczy to warunkowego umorzenia postępowania karnego lub w sprawie o przestępstwo skarbowe, a także umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii, po piąte – zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.) nie wlicza się do stażu służby wymaganego do zajmowania stanowisk służbowych okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, po szóste – zgodnie § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. nr 125, póz. 1166) zawiesza się wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, a nie przyznaje się go policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta ze służby – za okres tego zawieszenia. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych – co jest poza sporem – nie powoduje wprawdzie ustania stosunku służbowego, ale nie oznacza to, że zawieszona w prawach ale i obowiązkach strona tego stosunku służbowego zachowuje w czasie jego trwania ale i po jego ustaniu wszystkie prawa i obowiązki wynikające ze stosunku służbowego nie podlegającego rygorom zawieszenia. Taka konstrukcja odpowiada prawu, jest zgodna z jej celami i z zasadą równości i sprawiedliwości społecznej. Sąd wskazuje także, że ponieważ przepisy dotyczące stosunku służbowego policjanta nie regulują wszystkich jego praw i obowiązków w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych to należy odwołać się w tym zakresie do ogólnych zasadach wynikających ze stosunku pracowniczego i związanych z nim obowiązków oraz uprawnień. Dlatego też, biorąc pod uwagę istotę, cel tej instytucji w okresie zawieszenia policjant ma prawo do należności pieniężnych związanych z prawem do lokalu mieszkalnego lub jego brakiem, posiada prawo do zasiłku na zagospodarowanie, posiada prawo do zasiłku pogrzebowego, nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego, nie może być członkiem partii politycznej, jest obowiązany powiadomić swojego bezpośredniego przełożonego o planowanym wyjeździe zagranicznym poza obszar Unii Europejskiej, na więcej niż 3 dni, jest obowiązany poinformować przełożonego o zatrudnieniu członków swojej rodziny w rozumieniu przepisu art. 62a ustawy o Policji. Na zakończenie jawi się konstatacja, że skoro pozostawanie w stosunku służbowym nie oznacza pełnienia służby to tym samym zdarzeń tych nie można ani utożsamiać, ani identycznie oceniać i stosować na zasadzie analogii wynikających z nich czy to uprawnień czy obowiązków. Wszak inna jest pozycja prawna stron tego stosunku, ich odpowiedzialność i zależność wynikająca z podległości podmiotowo-przedmiotowej. Niezależnie czy pozostawanie w służbie ale jej nie pełnienie jest wynikiem zawieszenia funkcjonariusza w wykonaniu zawodu, czy np. jego przebywaniem na urlopie bezpłatnym. Na marginesie wskazać należy, że stanowisko organu, które Sąd aprobuje, wzmacnia także art. 41 ust. 2 pkt 9, który stwierdza, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny, będące podstawą zawieszenia. Wprowadzenie tej możliwości ma na celu przeciwdziałanie przypadkom pozostawania policjantów przez kilka lat w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych (nawet wiele lat). W przypadku uniewinnienia policjanta będzie miał zastosowanie art. 42 ustawy o Policji, pozwalający na odwrócenie skutków wcześniejszego zwolnienia ze służby. Artykuł 42 ust. 7 ustawy o Policji stwierdza, iż przepisy o przywróceniu do służby stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W związku z ustaniem zawieszenia policjanta – co także nie nasuwa większych wątpliwości i jest poza sporem – podstawą naliczenia odprawy, ekwiwalentu za urlop, podstawy wymiaru emerytury czy renty policyjnej jest pełne uposażenie, a nie jego 50%. Artykuł 114 i następne ustawy o Policji oraz art. 5 policyjnej ustawy emerytalnej nie zawierają w tym zakresie żadnych obostrzeń, z uwzględnieniem art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Niemniej jednak, co wymaga podkreślenia, ustawodawca nie odnosi warunków naliczania podstawy do okresu służby a tylko do wysokości uposażenie expressis verbis posługując się zwrotem "pełne uposażenie". Wskazując jednoznacznie, że nie jego 50%. Powyższe wyróżnienia także dowodzi zasadności i prawidłowości wyliczenia wysługi lat w objętej skargą decyzji. Skoro ustawodawca wyraźnie na potrzeby różnych świadczeń odmiennie odnosi się do wysługi lat, okresu pełnienia służby i wysokości pełnego wynagrodzenia, to każdorazowo wyznacza adresatowi normy odniesienie podstawy działania i podjętej czynności wykonawczej do wskazanego przez niego zdarzenia. Wobec powyższego zarzuty podnoszone skardze uznać przyjdzie za nieuzasadnione. Organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji, prawidłowo zastosował regulacje prawne przedmiotu odmawiając skarżącemu zaliczenia do okresu wysługi lat okresu, w którym faktycznie nie pełnił służby a powodem takiego stanu nie były sytuacje wymienione w § 4 rozporządzenia. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności i dlatego, mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.