IV SA/Gl 633/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta C. przez Kierownika Działu Pomocy Instytucjonalnej, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawa") oraz art. 104, art. 130 § 4 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej "k.p.a."), przyznano W. R. (dalej "skarżącemu") dodatek mieszkaniowy w kwocie 248, 47 zł. miesięcznie, na okres od 1 czerwca do 30 listopada 2016 r., przy czym cała kwota przekazywana miała być na konto zarządcy domu. W jej uzasadnieniu organ podał, że skarżący spełnia kryteria do przyznania dodatku mieszkaniowego oraz przedstawił sposób jego wyliczenia z uwzględnieniem różnicy pomiędzy wydatkami a osiąganym w miesiącu lutym, marcu i kwietniu 2016 r. dochodem. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że ze złożonego w dniu 9 maja 2016 r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i zajmuje lokal o powierzchni 44,31 m², w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39, 10 m², zatem nie przekracza o więcej niż 30% powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego, która dla 1 osoby wynosi 35 m² (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zadeklarowany dochód w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 176,19 - zł., czyli 58,73 zł. miesięcznie. Najniższa emerytura na dzień złożenia wniosku wynosiła 882,52 zł., a 175% tej kwoty wynosi 1 544,48 zł. Zatem zadeklarowany dochód, w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, tj. 58,73 zł. miesięcznie nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej kwoty dochodu. Organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie prawo do dodatku mieszkaniowego należało ustalić zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 ust. 1 i 3 ustawy. Podał, że wydatki na mieszkanie wynoszą 318, 53 zł., co w przeliczeniu na powierzchnię normatywną stanowi 251,60 zł. Lokal nie jest wyposażony w centralnie ciepłą wodę i centralne ogrzewanie, stąd wydatki powiększone zostały o kwotę ryczałtu z tytułu braku centralnego ogrzewania - 92, 75 zł. i ciepłej wody - 10,60 zł. Ogółem wszystkie wydatki wynoszą 354,95 zł. i taką ich wysokość organ uwzględnił przy obliczaniu kwoty dodatku mieszkaniowego. Nadmienił, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę miedzy wydatkami, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 ustawy, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez skarżącego, co stanowi kwotę 346,15 zł. (354,95 zł. - 8,80 zł.. czyli 15% z kwoty 58,73 zł.). Maksymalna wysokość dodatku w sprawie, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, wynosi 70% z kwoty 354,95 zł., tj. 248,47 zł. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach osobistej skardze, skarżący wyraził niezadowolenie z treści podjętego w jego sprawie rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 633/16, po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu (k. 32 i 33 akt sądowoadministracyjnych). Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi administracji naruszenie prawa skarżącego do przyznania dodatku w wyższej wysokości, albowiem norma powierzchniowa zajmowanego przez skarżącego mieszkania jest przekroczona nieznacznie, a w konsekwencji nie ma on prawa do dodatku mieszkaniowego w pełnej wysokości (k. 59 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "p,p,s,a"), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Przy czym, stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W następstwie rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowałyby do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przyjdzie zaznaczyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 maja 2016 r. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 966 z późn. zm., zwanej jak dotychczas "ustawa"). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Nie ulega wątpliwości, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem uzupełniającym własne wydatki osoby uprawnionej do jego uzyskania i zajmującej mieszkanie. Stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać - co do zasady - 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ administracji publicznej właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych, jest związany wskazaną regulacją prawną i nie może przyznać wyższego dodatku mieszkaniowego niż 70% wydatków mieszkaniowych. Nie może zatem uczynić zadość żądaniu skarżącego przyznania dodatku mieszkaniowego do 100 % tych wydatków. Ustawodawca uznał, że udział w wydatkach mieszkaniowych osoby zajmującej mieszkanie, ponoszony z uzyskanych własnych środków finansowych, powinien wynosić 30% miesięcznych wydatków. Uzyskanie środków na pokrycie udziału w wydatkach mieszkaniowych spoczywa zatem na osobie uprawnionej do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Zaznaczyć w tym miejscu jeszcze raz przyjdzie, że dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych tylko części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania. Zakres udzielania pomocy określa ustawa, zgodnie z którą pomoc ta ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Rada Miasta C. nie podwyższyła, ani nie obniżyła, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa wyżej, do czego ma uprawnienie na podstawie art. 6 ust. 11 ustawy. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego - nie może ona przekraczać 35 m². Od tego parametru ("normatywna powierzchnia lokalu") pośrednio zależy także samo uprawnienie do dodatku mieszkaniowego. W myśl art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%, a więc w przypadku osoby zamieszkującej samodzielnie będzie to maksymalnie 45,50 m² (35 m² + 30%), co wynika z treści art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z wymienioną sytuacją, czego skarżący nie kwestionuje. Jak wynika z akt administracyjnych, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 44,31 m², w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39, 10 m², zatem o więcej niż 30% nie przekracza powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego, która dla 1 osoby wynosi 35 m². Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, że skarżący w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie uzyskał żadnego dochodu poza składką zdrowotną wypłaconą przez Powiatowy Urząd Pracy w B., w wysokości 58,73 zł. miesięcznie (por. akta administracyjne). Zadeklarowany dochód skarżącego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł zatem 176,19 - zł., czyli 58,73 zł. miesięcznie i nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej kwoty dochodu. Wydatki na mieszkanie wynoszą łącznie 318, 53 zł., co w przeliczeniu na powierzchnię normatywną stanowi 251,60 zł. W związku z tym, że w zajmowanym mieszkaniu skarżący nie posiada centralnej ciepłej wody i centralnego ogrzewania kwotę tą powiększono o ryczałt ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817) kolejno w kwotach: 10,60 zł. (c.w.) i 92, 75 zł. (c.o.). Wobec tego prawidłowo określono kwotę wydatków przypadających na powierzchnię użytkową mieszkania w wysokości 346,15 zł. (354,95 zł. - 15% z kwoty 58,73 zł.), przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego oraz udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tego udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% dochodów. Ponieważ, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70% wydatków (70% z kwoty 354,95 zł., tj. 248,47 zł.). Warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest zatem spełnienie przesłanej wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 7 i 10 ustawy, a ustawodawca nie przewidział odstępstw od ustalonych warunków. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze uzupełnionej pismem pełnomocnika z dnia 25 stycznia 2017 r. należy wskazać, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być stosowane bez możliwości odstępstw nawet ze względu indywidualną sytuację skarżącego. Ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Zatem organy rozpatrujące wnioski o udzielenie dodatku mieszkaniowego muszą kierować się kryteriami określonymi wyłącznie w omawianej ustawie. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 83/09; z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1898/10; z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1213/09; z dnia 27 marca 2014r., sygn. akt I OSK 1449/13 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Stąd też podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej nie mogły być wzięte pod uwagę, jako pozbawione znaczenia prawnego w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego, oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.