IV SA/Gl 637/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. A.S. wniósł o udzielenie informacji publicznej dotyczącej osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta C. oraz jednostkach podległych, tj.: 1) K.L.S., 2) S.T.T., 3) P.A.D., 4) A.A.R., 5) E.S. W zakresie owej informacji A.S. zażądał podania: • aktualnie zajmowanego stanowiska, • stanowisk zajmowanych poprzednio, • daty pierwszego zatrudnienia w Urzędzie Miasta C. lub jednostkach podległych, • trybu zatrudnienia (konkursowy/pozakonkursowy) - wraz z załączeniem dokumentów uzasadniających zastosowany tryb i dokonany wybór. W sytuacji ustania stosunku pracy, którejkolwiek z w/w osób wniósł oprócz podania w/w informacji również o podanie daty oraz kodeksowej podstawy rozwiązania umowy o pracę. W kolejnym piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. A.S. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej dotyczącej stanowiska ds. organizacyjnych w Biurze Dyrektora Generalnego Urzędu Miasta C. poprzez wskazanie przysługującego na tym stanowisku łącznego wynagrodzenia brutto (wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek specjalny itp.) oraz zakresu obowiązków. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta C., poinformował wnioskodawcę, iż nie dysponuje danymi dotyczącymi: K.L.S. oraz A.A.R.., a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił udzielenia informacji publicznej dotyczącej danych związanych z zatrudnieniem w Urzędzie Miasta C. następujących osób: S.T.T., P.A.D., E.S. oraz osoby zatrudnionej na stanowisku ds. organizacyjnych w Biurze Dyrektora Generalnego Urzędu Miasta C., na które to stanowisko przeprowadzony został konkurs w dniu 30 stycznia 2015 r. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji A.S. zarzucił organowi I instancji: 1. naruszenie art. 62 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie jedną decyzją dwóch odrębnych wniosków (interpelacji radnego) w sprawach różnych podmiotowo i przedmiotowo oraz dotyczących różnych zakresów informacji; 2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej; 3. błędną interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności art. 5 ust. 2, a także art. 11 ustawy Kodeks pracy. Zdaniem odwołującego się, ustawa o pracownikach samorządowych, jako lex specialis w stosunku do kodeksu pracy, stanowi, iż osoba zatrudniając się jednostce samorządu terytorialnego zgadza się na upublicznienie niektórych swoich danych osobowych już na etapie postępowania kwalifikacyjnego. Wymagane jest bowiem, aby informacje dotyczące naboru były dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej. Oznacza to, że proces kwalifikacyjny, jak i fakty związane z późniejszym zatrudnieniem są jawne. Tym samym nie ma mowy o naruszaniu prywatności osób fizycznych. Zakwestionował również poprawność posługiwania się definicją "funkcjonariusza publicznego" zaczerpniętą z kodeksu karnego. Podniósł również, iż jego zdaniem, żądanie dotyczące stanowiska ds. organizacyjnych z pewnością nie narusza prywatności osoby fizycznej, bowiem nie odnosi się do danych personalnych. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazało, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w/w ustawie. Zaakcentował, że poza sporem jest to, że żądane przez odwołującego informacje są informacjami publicznymi, gdyż dotyczą dysponowania środkami publicznymi, naboru kandydatów na wolne stanowiska oraz organizacji jednostki samorządu terytorialnego. Obowiązek udzielenia informacji publicznej nie ma jednakże charakteru bezwzględnego, podlega ograniczeniom w przypadkach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Taki wyjątek od ogólnej zasady powinności przekazania zainteresowanemu żądanych informacji zawarty został w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z nim, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Kolegium wskazało, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej następuje m.in. ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, powołało się przy tym na orzecznictwo sądów między innymi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2499/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 273/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 34/15. Kolegium podkreśliło, że celem ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. z 2014 r. Dz.U. poz. 1182 z późn. zm.) jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych wynika, że za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Oznacza to, że wszystkie dane pracownika objęte są ochroną, poza wyjątkami przewidzianymi ustawami. Takim wyjątkiem zawarty jest m.in. w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jedn. z 2014 r. Dz.U. poz. 1202), gdzie przewiduje się obowiązek upowszechnienia wyniku naboru na wolne stanowisko na tablicy informacyjnej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej jednostki przeprowadzającej konkurs. Informacja ta winna zawierać imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Wspomniana zasada ochrony prywatności osób fizycznych nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, o ile żądane informacje związane są z pełnieniem tej funkcji, w tym warunków powierzenia i wykonywania funkcji. Zdaniem Kolegium istotnym jest rozróżnienia pracowników jednostek samorządu terytorialnego na tych pełniących funkcje publiczne i tych, którzy takich funkcji nie wykonują. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt IC 17/05. Dz.U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Stanowisko to zostało zaaprobowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 395/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt II SA/Op 447/14. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Osoby o którym udostępnienie danych zwrócił się A.S. nie pełnią funkcji publicznych, tym samym nie są one objęte wyjątkiem, który zezwalałaby na udostępnienie żądnych informacji. Natomiast co do trybu ich zatrudnienia, z uwagi, iż wyniki naboru są udostępniane na BIP-ie Urzędu Miasta C., informacja ta nie podlega udostępnieniu na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, .przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Autor skargi zaakcentował, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych wyniki naboru na wolne stanowiska w jednostkach samorządu terytorialnego podlegają udostępnieniu poprzez publikację w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący stwierdził, że Biuletyn Informacji Publicznej nie zawiera wskazanych powyżej informacji albowiem dane te (wraz z wieloma innymi danymi, w tym imionami, nazwiskami i stanowiskami wszystkich pracowników Urzędu Miasta) zniknęły przy zmianie technicznej oprogramowania ("engine-u") BIP Urzędu Miasta C., dokonanej wiosną 2014 r. Zatem argumentacja organu oparta o art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacja udostępniona w BIP nie podlega udostępnieniu na wniosek jest bezzasadna. Zdaniem skarżącego przedstawiona w zaskarżonej decyzji interpretacja pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną jest zbyt wąska. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną lub mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie "każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa" (Wyrok WSA w Poznaniu z 18.01.2005 - IV SA/Po 1392/04]). Autor skargi zaakcentował, że zarówno Konstytucja, jak i wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego, a także ustawa o dostępie do informacji publicznej nie konkretyzują w pełni terminu "osoba pełniąca funkcje publiczne". Na zakończenie skargi podniósł, iż w drugim ze swoich pism nr 18//VII bardzo jednoznacznie powiązał w swoim zapytaniu wysokość poborów z zakresem obowiązków przypisanych do danego stanowiska – nie nawiązując do danych osobowych osoby, która jest zatrudniona na tymże stanowisku. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że pracodawca, w tym również pracodawca będący organem administracji publicznej, zobligowany jest do zachowania w tajemnicy wszystkich danych dotyczących zatrudnianych osób. Dotyczy to tak osób zidentyfikowanych, jak w interpelacji nr 17/VII, jak i niezidentyfikowanych, jak w interpelacji nr 18/VII. Nie podziela przedstawionego w skardze poglądu, iż żądanie zawarte w interpelacji na 18/VII nie narusza prywatności osoby fizycznej. Zdaniem organu żądanie dotyczy ściśle określonego stanowiska, na które nabór odbył się w trybie przewidzianym ustawą o pracownikach samorządowych, a jego wynik został podany w BIP-ie Urzędu Miasta C.. Tym samym udostępnienie informacji związanych z tym stanowiskiem naruszałoby prywatność owego pracownika, która jak wykazano wyżej, jest objętą ochroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r, poz. 1647.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w tym organy władzy publicznej (vide art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), będące w posiadaniu takich informacji. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy wynika nadto, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (czyli również organów władzy publicznej), w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie, są przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223, poz. 1458 ze zm.- dalej "u.p.s."). Zgodnie z art. 13 ust. 4 u.p.s., informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze stanowią informację publiczną w zakresie objętym postępowaniu rekrutacyjnym. Należy przy tym stwierdzić, że ustawa o pracownikach samorządowych nie ustanawia przy tym szczególnych zasad udzielania informacji publicznej. Dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926, z późn. zm.). Ten akt prawny w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Nadto należy podnieść, iż zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. ograniczenie związane z prywatnością osoby fizycznej nie dotyczy wyłącznie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego im prawa. W rozpoznawanej sprawie to właśnie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stał się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, jego wykładnia ma, więc zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy informacja o wysokości płac, zajmowanym obecnie i poprzednio stanowisku, dacie pierwszego zatrudnienia w Urzędzie Miasta C. podlega udostępnieniu. Z treści tego przepisu wynika, że na prawo do prywatności można powołać się tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych. Aby ocenić zasadność skargi należałoby, rozstrzygnąć, czy pracownicy Urzędu Miejskiego, o których dane ubiegał się skarżący są osobami pełniącymi funkcje publiczne. To ostatnie określenie wymaga bliższego sprecyzowania i wyjaśnienia - tak, by prawidłowo wyjaśnić kolizję prawa do informacji z prawem do prywatności określonych osób. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne", jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006r. sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A 2006/3/30) stwierdził m.in. że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech przesądzających, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną Trybunał Konstytucyjny uznał, że chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że osoba pełniąca funkcje publiczną lub mająca związek z pełnieniem takiej funkcji to "każdy, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. II SAB/Ka 144/03 cyt. w komentarzu do ustawy o dostępie do informacji publicznej pod red Ireny Kamińskiej i Mirosławy Rozbickiej – Ostrowskiej, do art. 5, str. 87; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. II SA/Gd 545/12). Cechą wyróżniająca osobę pełniącą funkcję publiczną jest, więc posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy nie podały stanowisk zajmowanych przez S.T.T., P.A.D., E.S. nie wskazały również zakresu czynności tych pracowników. W decyzjach podały jedynie, że osoby te nie pełnią funkcji publicznych. Zatem decyzje te uchylają się spod kontroli legalności. Dlatego nie mogły się ostać. Odnosząc się zaś do wniosku w części dotyczącej podania przysługującego na stanowisku ds. organizacyjnych w Biurze Dyrektora Generalnego Urzędu Miasta C. wynagrodzenia brutto (wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek specjalny itp.) oraz zakresu obowiązków. Żądana przez skarżącego informacja o wysokości zarobków osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny, a takim jest niewątpliwie stanowisko ds. organizacyjnych w Biurze Dyrektora Generalnego Urzędu Miasta C. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego. Informacją publiczną jest, zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma, bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tym kontekście zauważyć należy, że udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) zazwyczaj nie musi się wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega, bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest, bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Niemniej jednak niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, tak jak w rozpoznawanej sprawie, że udostępnienie informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia na określonym stanowisku wprost wskazuje na konkretną osobę fizyczną. Wówczas dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. W tej materii wypowiadał się już Trybunał Konstytucyjny, który przyjmuje, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby, a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Nie jest możliwe, bowiem precyzyjne i jednoznaczne określenie sytuacji istnienia związku między życiem prywatnym a ograniczeniem prawa do prywatności z uwagi na obowiązek udzielania informacji publicznej i skorelowane z nim prawo podmiotowe. Nie można przy tym przyjąć nieskrępowanej swobody interpretacyjnej. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą, w instytucji publicznej. Tylko wtedy, więc, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływują na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Trybunał Konstytucyjny stoi jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy, bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Do praw takich, zdaniem Trybunału, należy prawo do prywatności. Nie zawsze jednak dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn., akt K 17/05, OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30). Rozważając możliwość udostępnienia informacji o wynagrodzeniu danej osoby organ powinien każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy. Należy zwrócić również uwagę, że udzielenie informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie określonego pracownika jednostki publicznej, a taka, jak wskazano wyżej, informacja ma charakter informacji publicznej, nie zawsze będzie oznaczało ujawnienie rzeczywiście wypłaconego wynagrodzenia, na które może składa się wiele elementów, jak też mogą być z niego dokonywane potrącenia z różnych tytułów. Podkreślić należy, że o ile ujawnienie wynagrodzenia "zasadniczego" nie będzie ograniczone prawem do prywatności to już różnego rodzaju dodatki np. o charakterze pomocy socjalnej mogą być taką ochroną objęte (np. świadczenia związane w chorobą członka rodziny). Potencjalnie ochronie będą podlegać także potrącenia np. z tytułu alimentów. W konkluzji stwierdzić należy, że wobec naruszenia przez organ orzekający przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd zobligowany był do eliminacji z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 cyt. ustawy jak w pkt 2 sentencji wyroku.