IV SA/Gl 682/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Decyzją z [...] nr [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. w skrócie "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 11 i 16, art. 4 ust. 1 i 2, art. 13, art. 18 ust. 1, art. 21 ust. 5c ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1851 ze zm. w skrócie "p.p.w.d."), a także rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1465), odmówił przyznania K. M. (dalej "strona", "wnioskodawca", "skarżący") świadczenia wychowawczego na dziecko – K. M. w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 30 września 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie małoletniej O. M. nie zapadło orzeczenie sądu dotyczące zarządzeń opiekuńczych a jedynie wyrokiem z [...] sygn akt [...] zawarto ugodę alimentacyjną pomiędzy stroną a A. P. na mocy, której strona zobowiązała się do płacenia alimentów na małoletnią córkę. Następnie organ podkreślił, że wykładnia art. 2 pkt 16 p.p.w.d. prowadzi do wniosku, iż konieczną przesłanką uprawniającą do zaliczenia dziecka do rodzin obojga rodziców jest legitymowanie się przez rodziców orzeczeniem sądu, z którego wynika, że opieka nad dzieckiem sprawowana jest przez nich naprzemiennie. Ponadto wskazał, iż strona nie zawarła związku małżeńskiego z matką dziecka natomiast opieka nad córką została ustalona w drodze porozumienia rodziców. Organ I instancji dodał również, że ustawodawca nie przewidział możliwości uznania za sprawowanie opieki naprzemiennej sytuacji, gdy opieka ta wynika z obustronnego porozumienia rodziców, a zatem nie jest wystarczające samo oświadczenie strony o sprawowaniu wraz z matką dziecka opieki naprzemiennej. Wobec powyższego organ stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnego porozumienia, umowy czy też planu dotyczącego naprzemiennego sprawowania przez rodziców opieki nad wspólną córką. Poza tym organ zauważył, że z oświadczenia złożonego przez stronę wynikało jedynie, że wywiązuje się ze swoich obowiązków wobec córki. Podsumowując zdaniem organu I instancji brak orzeczenia sądu, z którego wynikałby obowiązek sprawowania opieki nad dzieckiem w sposób naprzemienny, uniemożliwił zaliczenie dziecka do rodzin obojga rodziców żyjących w rozłączeniu. Tym samym organ uznał, że nie ma możliwości zaliczenia córki O. M. do rodziny strony i zarazem uznania jego córki K. M. za drugie dziecko a zatem brak jest podstaw do przyznania świadczenia wychowawczego na córkę K. Pismem z 7 maja 2018 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata S. S., wniosła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik stwierdziła, że nie podziela poglądu organu, iż świadczenie wychowawcze przysługiwałoby stronie wyłącznie wówczas, gdyby nie mieszkając razem z drugim rodzicem dziecka, miała orzeczoną wyrokiem opiekę naprzemienną albowiem pojęcie "opieki naprzemiennej" zostało wprowadzone do porządku prawnego dopiero 1 kwietnia 2016 r. wraz z wejściem w życie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zdaniem pełnomocnika w przypadku uzyskania porozumienia pomiędzy rodzicami co do sposobu wykonywania opieki nad małoletnim dzieckiem brak jest konieczności uzyskania sądownej regulacji i narzucania trybu wykonywania takiej opieki przez sąd rodzinny i opiekuńczy. Dodała również, że skoro wykładnia gramatyczna przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci prowadziłaby do wniosku o konieczności złożenia wniosków do sądu o uregulowanie kwestii wykonywania opieki nad małoletnimi dziećmi przez rodziców, którzy żyją w rozłące to organ administracji powinien sięgnąć do wykładni celowościowej lub systemowej, która nakazuje interpretację przepisów w sposób szerszy aniżeli wykładnia językowa. Jednocześnie pełnomocnik podkreśliła, że zgodnie z art. 107 § 1 i 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 5821 § 3 kodeksu postępowania cywilnego "sąd może", a nie "sąd musi" uregulować kwestię sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej nad dzieckiem. Podsumowując wskazała, że stronie przysługiwało już wcześniej świadczenie wychowawcze na K. M., które pobierane było w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Wobec tego w opinii pełnomocnika kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa i dlatego powinna zostać uchylona a świadczenie winno zostać przyznane zgodnie z wnioskowanym zakresem. Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję z [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem z [...] przywróciło stronie termin do złożenia odwołania od decyzji z [...] albowiem uznało, że pełnomocnik uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony tzn. ze względu na przebywanie jej poza granicami kraju, na leczeniu i rehabilitacji. Następnie wskazało, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek z 20 grudnia 2017 r., w którym strona wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko oraz oświadczyła, że nie ubiega się o świadczenie na pierwsze dziecko. We wniosku podano, że w skład rodziny wchodzi wnioskodawca, jego żona oraz dwie córki – O. i K. z tym, że matką O. jest A. P. Do wniosku dołączono ugodę zawartą przed Sądem Rejonowym w R., na mocy której strona zobowiązała się do płacenia alimentów na rzecz O. Ponadto Kolegium stwierdziło, że skoro strona wystąpiła z żądaniem ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na swoje kolejne dziecko, to konieczne było ustalenie składu rodziny, a w konsekwencji przesądzenie, czy dziecko wskazane we wniosku, jest w istocie kolejnym dzieckiem w rodzinie wnioskodawcy. Zdaniem Kolegium nie można uznać, żeby O. znajdowała się pod opieką naprzemienną obojga rodziców, sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, a zatem nie może być ona zaliczona do składu rodziny wnioskodawcy albowiem o istnieniu opieki naprzemiennej decyduje treść orzeczenia sądu, w którym musi być zawarte uregulowanie o opiece naprzemiennej obydwojga rodziców. Dodało również, powołując się na orzeczenie WSA w Gliwicach z 11 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 360/17, że nie ma możliwości domniemywania, czy też ustalania na podstawie jakichkolwiek okoliczności faktycznych, że występuje opieka naprzemienna, jeśli nie została w sposób wyraźny przewidziana w orzeczeniu sądu. Podsumowując w ocenie Kolegium O. nie mogła zostać zaliczona do składu rodziny strony w rozumieniu art. 2 pkt 16 p.p.w.d. a zatem K. uznano za pierwsze dziecko w rodzinie. Tym samym prawo do świadczenia wychowawczego mogłoby zostać stronie przyznane tylko wówczas, gdyby dochód jej rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekraczał kwoty 800 zł. Tymczasem wnioskodawca nie wykazał dochodów rodziny i dlatego organ I instancji nie był zobligowany do badania wysokości dochodu w rodzinie strony, od którego zależy prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Pismem z 8 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] zarzucając jej naruszenie: – art. 4 ust. 1 p.p.w.d. poprzez uznanie, iż skarżący nie pokrywa żadnych wydatków związanych z utrzymaniem małoletniej K. i nie sprawuje nad nią opieki, – art. 22 p.p.w.d. poprzez uznanie, iż skarżący nie ma prawa do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego na małoletnią K. pomimo, iż jako pierwszy z rodziców złożył taki wniosek, – art. 15 ust. 1 p.p.w.d. poprzez brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego określonego w wymienionej ustawie, – art. 2 pkt 16 p.p.w.d. poprzez błędne przyjęcie, że "przesłanki uznania opieki sprawowanej przez skarżącego nad córką K., za opiekę naprzemienną w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione, z uwagi na to, że w sprawie opieki naprzemiennej nie zostało wydane orzeczenie sądowe, a ustalenia zawarte pomiędzy rodzicami małoletniej K. są niewystarczające", – art. 95 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie sprawuje opieki nad małoletnią K., – art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, iż częściowe wykonywanie opieki nad małoletnią K., na podstawie ugody rodziców w przedmiocie opieki naprzemiennej, nie zasługuje na uznanie i objęcie ochroną, – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego mającego wpływ na wynik sprawy, – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym szczególnie niewyjaśnienie, że naprzemienna opieka nad małoletnią K. sprawowana jest przez obydwoje rodziców, – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowym było uchylenie tej decyzji i orzeczenie o przyznaniu świadczenia wychowawczego na małoletnią K. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. i zarazem o przyznanie skarżącemu świadczenia wychowawczego na K., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodała powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 229/16, że z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego urzeczywistnia się natomiast poprzez nałożenie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego, a następnie dokonanie oceny znaczenia i wartości tego materiału oraz oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem pełnomocnika "organ nie dokonał faktycznego zbadania stanu faktycznego i nie ustalił pod czyją opieką pozostaje małoletnia K". Następnie podkreśliła, że sprawowanie "bezpośredniej" pieczy przez matkę dziecka nie wyklucza sprawowania opieki również przez inne osoby, w szczególności przez ojca oraz podniosła, że skarżący w swoim oświadczeniu, które nie zostało zakwestionowane przedstawił, iż spędza z córką znaczną część miesiąca, łoży na jej utrzymanie i uczestniczy w jej procesie wychowawczym. Tym samym w ocenie pełnomocnika sam fakt, iż dziecko przez część miesiąca zamieszkuje z matką nie pozwala przyjąć, że skarżący nie wykonuje władzy rodzicielskiej, zarówno w formie materialnej, jak i sprawowanej opieki. Ponadto stwierdziła, że organ nie wziął również pod uwagę treści art. 113 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który określa formy kontaktów rodzica z dzieckiem. W opinii pełnomocnika braki postępowania wyjaśniającego spowodowały, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie, powołując się na art. 71 Konstytucji RP, wskazała, że działania organów nie mogą prowadzić do tego, aby osoba funkcjonująca w pełnej rodzinie była traktowana gorzej niż osoba rozwiedziona lub nie mająca orzeczenia sądowego w przedmiocie opieki naprzemiennej nad małoletnim dzieckiem. Wobec tego zdaniem pełnomocnika Sąd powinien dokonać prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, uwzględniającej normy konstytucyjne, w szczególności zasadę równości i przyznać skarżącemu świadczenie wychowawcze na K., nad którą faktycznie sprawuje opiekę i czynności wychowawcze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tym samym sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] którą odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia wychowawczego na K. M. w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 30 września 2018 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a w szczególności art. 4 ust. 1 i 2, który wskazuje, że celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Poza tym stosownie do treści art. 5 ust. 2a. i 3 p.p.w.d. w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Z kolei świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Natomiast legalna definicja "rodziny" została dla potrzeb tej ustawy unormowana w art. 2 pkt 16 p.p.w.d., który przewiduje, że pod pojęciem "rodziny" ustawodawca rozumie odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2017 r. poz. 2092); do członków rodziny nie zalicza się jednak dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; natomiast w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Istota sporu sprowadza się zatem do dokonania oceny, czy skarżący sprawuje opiekę naprzemienną nad swoją córką O. i tym samym do ustalenia, czy w świetle przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wchodzi ona w skład jego rodziny. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należy wyjaśnić, że pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego dane postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. Jak wyjaśnił to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 947/17), na gruncie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci zasadą jest uznawanie danego dziecka za członka jednej rodziny, a jednoczesne zaliczenie go do odrębnych rodzin obojga rodziców może nastąpić tylko wyjątkowo. Wobec tego skoro w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia rodziny, a językowa wykładnia tego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, to należy uznać, że ustawodawca – na gruncie omawianej ustawy – instytucję rodziny rozumiał tak, jak wyraził to w wyżej wymienionej definicji. Powyższy przepis jest przepisem szczególnym i - jako taki - musi być wykładany ściśle. Jakakolwiek zatem jego wykładnia rozszerzająca nie jest uzasadniona. Organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa rodzinnego i opiekuńczego. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego. Powyższe oznacza zatem, że - na zasadzie art. 2 § 1 k.p.c. – ustanowienie opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego, a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można domniemywać w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2997/17). Powyższe poglądy skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje jako swoje. Tym samym w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy starsze dziecko skarżącego – O. nie znajduje się pod opieką naprzemienną swoich rodziców albowiem opieka nad nią została powierzona jej matce. W konsekwencji tego nie ma możliwości zaliczenia O. do rodziny skarżącego i uznania jego młodszej córki – K. za drugie dziecko. Tym samym brak jest podstaw do przyznania świadczenia wychowawczego na K. jako na kolejne dziecko. Ponadto organy nie miały również podstaw do przyznania tego świadczenia na K. jako na pierwsze dziecko albowiem skarżący w toku postępowania nie wykazał dochodów swojej rodziny. W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, że o istnieniu opieki naprzemiennej decyduje treść orzeczenia sądu, w którym musi być zawarte uregulowanie o opiece naprzemiennej obydwojga rodziców. Tymczasem w aktach administracyjnych znajduje się jedynie ugoda zwarta przed Sądem Rejonowym w R. w dniu [...] na mocy której skarżący zobowiązał się łożyć na rzecz swojej córki – O. alimenty w kwocie 300 zł miesięcznie. Wskazana ugoda nie stanowi jednak, zdaniem Sądu, dowodu na sprawowanie opieki naprzemiennej nad dzieckiem. W konsekwencji nie można zaliczyć do rodziny skarżącego jego pierwszego dziecka – O. a zatem nie można też uznać, że K. jest drugim dzieckiem w jego rodzinie. Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w skardze, których skład orzekający nie podziela, należy wyjaśnić, że zdaniem Sądu organy administracji przeprowadziły w sposób wyczerpujący i prawidłowy postępowanie dowodowe i na podstawie zebranych w sprawie dokumentów wydały rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy wskazać, że treść większości zarzutów zawodowego pełnomocnika odnosi do sprawowania opieki naprzemiennej przez skarżącego nad K. a tymczasem przedmiotem sprawy było ustalenie sprawowania opieki naprzemiennej przez skarżącego nad O. Podsumowując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.