IV SA/Gl 698/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] stwierdził u S. L. chorobę zawodową - pylica płuc-pylica krzemowa wym. w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na pyły zawierające wolną krzemionkę oraz orzeczenie lekarskie [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] Nr [...] W odwołaniu od tej decyzji Przedsiębiorstwo A spółka z o.o. zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 2351 kodeksu pracy, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie faktu, iż S. L. przepracował w skarżącej spółce około 90 dni roboczych, co nie mogło wpłynąć na powstanie u niego choroby zawodowej. Dodatkowo strona podnosiła, iż warunki pracy w spółce nie mogły być przyczyną wystąpienia choroby zawodowej, gdyż stosowana u skarżącej technologia spawania nie powoduje wydzielania związków krzemionki. Z tych względów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania przez PPIS w K., iż praca u skarżącej była pracą stwarzającą ryzyko powstania choroby zawodowej i umorzenie w stosunku do skarżacej postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej stwierdzenia, że była to praca stwarzająca ryzyko powstania choroby zawodowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Drugie odwołanie złożył zakład pracy – B sp. z o.o. Wniosła odwołanie od uzasadnienia decyzji organu I instancji w zakresie dotyczącym ustalenia, że S. L. pracował w B sp. z o.o. w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a., bowiem jej zdaniem w sposób niewystarczający został oceniony materiał dowodowy niezbędny do właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia warunków stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u S. L. przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.), która stanowi, iż "za chorobę zawodową uważa się chorobę, •wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych " narażeniem zawodowym ". Organ podkreślił, że S. L. pracował w latach 1982-1983 w Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej w C. jako robotnik budowlany, w latach 1985-1989 w Spółdzielni Kółek Rolniczych w C. jako mechanik, w latach 1989-1991 w Przedsiębiorstwie C S.C. w L. (zakład zlikwidowany) jako malarz, w roku 1992 w Zakładach Remontowych Energetyki [...] (obecnie: D S.A.) jako monter kotłów i urządzeń cieplno-mechanicznych, w latach 1992-1994 w E s Sp. z o.o. w K. (zakład zlikwidowany) jako ślusarz, w latach 1994-1995 w Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowo-Handlowym F Sp. z o.o. w K. k/P. (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w latach 1995-1996 w Przedsiębiorstwie F1 Sp. z o.o. w T. jako spawacz, w roku 1996 w Pierwszej Fabryce G S.A. w upadłości likwidacyjnej w C. jako spawacz, w latach 1997-1998 w B Sp. z o.o. w W. jako ślusarz-spawacz, w latach 1999-2000 w Przedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym H S.C. w D. (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w latach 2001 i 2003 w Przedsiębiorstwie I w K (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w roku 2001 w Przedsiębiorstwie A spółka z o.o. w W. jako ślusarz-spawacz, w roku 2002 w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym J S.C. I. K., M. J. w S. (zakład zlikwidowany) jako monter-spawacz, w latach 2002-2003 i 2004 w K Spółka jawna jako spawacz, w roku 2004 w L S.A. w K. (obecnie: [...] S.A.) jako spawacz, w latach 2005, 2010-2011, 2012-2013, 2013-2014 w Przedsiębiorstwie M w C. jako spawacz, w roku 2005 w Przedsiębiorstwie N w T. jako spawacz, w latach 2006, 2007-2008, 2009, 2011-2012 w O S.A. jako spawacz, w latach 2014 do nadal w [...] S. L. w C. - własna działalność gospodarcza. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że postępowanie wyjaśniające wykazało, że w/wym. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, za wyjątkiem okresu zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w C. tj. w latach 1985-1989, gdzie nie był narażony na działanie pyłów zawierających krzemionkę. Zaznaczył, iż strona – B Sp. z o.o. w piśmie z dnia 23.07.2014 r. poinformowała, iż S. L. wykonując czynności zawodowe przez około 50% czasu pracy wykonywał prace spawalnicze w osłonie CO2, natomiast przez resztę czasu pracy wykonywał prace ślusarsko-monterskie przy użyciu szlifierki prostej i kątowej oraz pilników ręcznych. Organ wskazał, że w karcie oceny narażenia z dnia 10.02.2015 r. sporządzonej na podstawie akt i dokumentacji dot. narażenia zawodowego archiwum zakładowego firmy A spółka z o.o., organ I instancji zamieścił informacje o wynikach pomiarów czynników szkodliwych w pomieszczeniu spawalni, uwzględniając pył całkowity(0,8 mg/m3), pył respirabilny (0,5 mg/m3), Si02 (2,2 %), tlenki żelaza (0,14 mg/m3), mangan (0,03 mg/m3), tlenki azotu (0,2 mg/m3), tlenek węgla (2,4 mg/m3) oraz łączną wielkość ekspozycji (0,3). Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające potrzeby ustalania w przypadku wielu pracodawców stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, u których sposób wykonywania pracy mógł spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Nie jest bowiem obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej wskazanie u którego z pracodawców wystąpiła przedmiotowa choroba, gdyż postępowanie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, a wydanie decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej. Dalej [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że S. L. był badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K., gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej - pylicy krzemowej. Lekarze specjaliści w wykonanych radiogramach klatki piersiowej stwierdzili typowy obraz zmian śródmiąższowych, charakterystyczny dla pylicy krzemowej. Zmiany te są zgodne ze standardami Międzynarodowej Klasyfikacji Radiogramów Pylicy Płuc, zawierającymi wytyczne dotyczące rozpoznawania i stosowania międzynarodowej klasyfikacji pylicy. Analiza wywiadu środowiskowego wykazała wieloletni okres narażenia zawodowego na pyły zwłókniające w takim stopniu, który zgodnie z wiedzą lekarską mógł stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej. Powyższe daje podstawę do uznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Organ odwoławczy zaznaczył, że strony poinformowane pismem z dnia 08.04.2015 r. w trybie art. 10 k.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji - do dnia [...] nie udzieliły odpowiedzi. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniach [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Podkreślił nadto specyfikę postępowania w sprawie stwierdzania chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania inspektora sanitarnego orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organ ten nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia, co dotyczy zarówno symptomów choroby, jak i przyczyn jej powstania. Ponadto wyjaśnił, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. Nadto organ odwoławczy zauważył, że jeżeli pomiary kontrolne nie wykazały w środowisku pracy przekroczenia normy NDS czynników szkodliwych dla zdrowia w rozumieniu obowiązujących przepisów prawnych, to nie oznacza, że S.L. nie był narażony nawet przez krótki okres czasu na działanie tych czynników szkodliwych z uwagi na indywidualną wrażliwość osobniczą. Najwyższe dopuszczalne stężenia czynników szkodliwych (NDS) nie powinny spowodować negatywnych zmian w stanie zdrowia. Organ zaakcentował, iż z powyższego wynika, że uregulowania te nie zawierają kategorycznych stwierdzeń, iż brak przekroczeń NDS nie może spowodować w organizmie pracownika zmian prowadzących do choroby będącej chorobą zawodową. Wskazał, że w wyroku NSA w Warszawie z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10 wyraźnie stwierdzono: "nie jest wykluczone powstanie choroby zawodowej także w warunkach, w których dopuszczalne normy nie są przekraczane, gdyż znaczenie może mieć także osobnicza wrażliwość na działanie określonego czynnika". Podsumowując, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowyc został w rozpoznawanej sprawie choroby zawodowej S. L. - zachowany. S. L. był badany w kompetentnej placówce diagnostycznej, gdzie lekarze specjaliści rozpoznali chorobę zawodową - pylicę krzemową płuc. Nie ma podstaw by to orzeczenie - oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi - kwestionować. Powyższe przesłanki musiały więc skutkować nie uwzględnieniem odwołań zakładów pracy i wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą u S. L. chorobę zawodową: pylicę płuc - pylicę krzemową wym. w poz. 3.1 wykazu chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zakład pracy - Przedsiębiorstwo A z o.o. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej – w stosunku do strony skarżącej. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego błędną wykładnię, co przejawia się w stwierdzeniu przez organ II instancji, że dla uznania danej choroby za zawodową "wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jestem zatem konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały", podczas gdy z wyraźnej treści art. 2351 kodeksu pracy wynika, że konieczne jest stwierdzenie przez organ bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana warunkami pracy i w konsekwencji błędnej wykładni tego przepisu, niezasadne zastosowanie przedmiotowego przepisu w stosunku do skarżącej, w sytuacji gdy okoliczności sprawy nie uzasadniają uznania, że warunki pracy (w tym zwłaszcza długość zatrudnienia) u skarżącej mogły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować chorobę zawodową u S. L. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie okoliczności dotyczącej faktycznej ilości dni przepracowanych u skarżącej przez S. L., w sytuacji gdy organ powinien ustalić, że S. L. faktycznie przepracował u skarżącej zaledwie około 90 dni roboczych, co powinno prowadzić do wniosku, że tak krótki okres pracy, w potencjalnie nawet szkodliwych warunkach pracy, nie mógł wpłynąć na powstanie u niego choroby zawodowej. Strona skarżąca wskazała, że gdyby nawet potencjalnie przyjąć, że S. L. pracował w warunkach, w których powstają związki powodujące pylicę krzemową płuc, to organ powinien ustalić jak duże ilości krzemionki musiałyby być przez niego wdychane i w jakich warunkach (praca musiałaby trwać bez żadnych osłon i bez przerw), aby w ciągu raptem 90-ciu dni mogła powstać u niego choroba zawodowa w postaci pylicy krzemowej płuc. Zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, że organ uznał, że warunki pracy w skarżącej Spółce mogły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem być przyczyną wystąpienia choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej płuc, podczas gdy okres zatrudnienia, a zwłaszcza faktycznego wykonywania pracy przez S. L. (około 90 dni roboczych) oraz warunki pracy nie pozwalają na przyjęcie, że warunki te mogły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować wystąpienie u niego choroby zawodowej. Strona skarżąca podkreśliła, że stosowana przez nią technologia spawania nie powoduje wydzielania pyłów krzemowych, które mogłyby ewentualnie wywołać tę chorobę, co wynika również z przyjętej za dowód przez organ II instancji karty oceny narażenia z dnia 10.02.2015 r., która nie wykazuje aby podczas spawania u skarżącej powstawał pył krzemowy. W uzasadnieniu skargi rozwinięto wyżej naprowadzoną argumentację. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska i powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w skrócie P.p.s.a. - (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola legalności, przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Obowiązująca definicja choroby zawodowej została sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy. Stosownie zatem do brzmienia tego uregulowania, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje więc zachowanie dwóch wymogów. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób, zaś drugim - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Choroba zawodowa, jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Pod poz. 20.1 tegoż rozporządzenia jako chorobę zawodową ujęto przewlekłą chorobę układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W rozpoznawanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że zainteresowany S. L. podczas zatrudnienia w latach 1982-1983 w Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej w C. jako robotnik budowlany, w latach 1985-1989 w Spółdzielni Kółek Rolniczych w C. jako mechanik, w latach 1989-1991 w Przedsiębiorstwie C S.C. w L. (zakład zlikwidowany) jako malarz, w roku 1992 w Zakładach D (obecnie: D S.A.) jako monter kotłów i urządzeń cieplno-mechanicznych, w latach 1992-1994 w E Sp. z o.o. w K. (zakład zlikwidowany) jako ślusarz, w latach 1994-1995 w Przedsiębiorstwie F Sp. z o.o. w K. k/P. (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w latach 1995-1996 w Przedsiębiorstwie F1 Sp. z o.o. w T. jako spawacz, w roku 1996 w Pierwszej Fabryce G w C. jako spawacz, w latach 1997-1998 w B Sp. z o.o. w W. jako ślusarz-spawacz, w latach 1999-2000 w Przedsiębiorstwie H S.C. w D. (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w latach 2001 i 2003 w Przedsiębiorstwie I w K. (zakład zlikwidowany) jako spawacz, w roku 2001 w Przedsiębiorstwie A spółka z o.o. w W. jako ślusarz-spawacz, w roku 2002 w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym J S.C. I. K., M. J. w S. (zakład zlikwidowany) jako monter-spawacz, w latach 2002-2003 i 2004 w K Przedsiębiorstwo Spółka jawna jako spawacz, w roku 2004 w L S.A. w K. (obecnie: [...] S.A.) jako spawacz, w latach 2005, 2010-2011, 2012-2013, 2013-2014 w Przedsiębiorstwie M w C. jako spawacz, w roku 2005 w Przedsiębiorstwie N w T. jako spawacz, w latach 2006, 2007-2008, 2009, 2011-2012 w O S.A. jako spawacz, w latach 2014 do nadal w [...] S. L. w C. (własna działalność gospodarcza) pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, za wyjątkiem okresu zatrudnienia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w C. tj. w latach 1985-1989, gdzie nie był narażony na działanie pyłów zawierających krzemionkę. Godzi się przy tym wyraźnie podkreślić, że z karty oceny narażenia z dnia 10.02.2015 r. sporządzonej na podstawie akt i dokumentacji dot. narażenia zawodowego archiwum zakładowego firmy A spółka z o.o., wynika wprost i jednoznacznie, że w pomieszczeniu spawalni, spawacz był narażony na działanie takich czynników jak tlenek krzemu - Si02 (2,2 %). Nadto w pomieszceniu istniało występowały - pył całkowity(0,8 mg/m3), pył respirabilny (0,5 mg/m3), tlenki żelaza (0,14 mg/m3), mangan (0,03 mg/m3), tlenki azotu (0,2 mg/m3), tlenek węgla (2,4 mg/m3) oraz łączna wielkość ekspozycji (0,3). W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że zainteresowany w okresie zatrudnienia pracował w warunkach, które stwarzały ryzyko powstania tej choroby zawodowej. Ponadto zainteresowany S. L. w toku postępowania była badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K., który wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. Nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej - pylicy krzemowej. Lekarze diagności w wykonanych radiogramach klatki piersiowej stwierdzili typowy obraz zmian śródmiąższowych, charakterystyczny dla pylicy krzemowej. Zmiany te są zgodne ze standardami Międzynarodowej Klasyfikacji Radiogramów Pylicy Płuc, zawierającymi wytyczne dotyczące rozpoznawania i stosowania międzynarodowej klasyfikacji pylicy. Analiza wywiadu środowiskowego wykazała wieloletni okres narażenia zawodowego na pyły zwłókniające w takim stopniu, który zgodnie z wiedzą lekarską mógł stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej. Powyższe w opinii lekarzy diagnostów daje podstawę do uznania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy (z treści skargi wynika wprost i jednoznacznie, że strona skarżąca nie kwestionuje w żadnej mierze tej opinii). Organ odwoławczy podzielił tą opinię, również Sąd nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania. Opinia ta jest spójna, a jej uzasadnienie jednoznaczne i logiczne, w wystarczającym zakresie prezentujące podstawę faktyczną przedstawionej konkluzji. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że u zainteresowanej strony zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej określonej pod poz. 3/1 wykazu chorób zawodowych. Jednocześnie zaznaczyć należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie - jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por.: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, Lex 315089, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, Lex 508491). Strony w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiły jednakże jakichkolwiek dowodów zaprzeczających stanowisku wyrażonemu w wyżej opisanym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej, które zostało oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. Za niezasadny Sąd uznał zarzut niedopełnienia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Nadto organy administracji nie dopuściły się naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 1 i 2 i § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i wykazały występowanie związku przyczynowego między pracą w warunkach, w których występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia a stwierdzoną chorobą zawodową. Dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy wskazuje, że postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów rozporządzenia. W postępowaniu poczyniono prawidłowe ustalenia dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz rodzaju wykonywania przez zainteresowaną pracy u poszczególnych pracodawców. Natomiast postępowanie w sprawie nie wykazało, że zachorowanie jest skutkiem innej przyczyny niż warunki pracy, nie podważono zatem związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną u strony zainteresowanej chorobą, a warunkami w jakich pracowała. Zdaniem Sądu organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednocześnie słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej ustalanie w przypadku wielu pracodawców stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, w których warunki mogły spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma bowiem na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, a wydanie decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej. Organy sanitarne rozpatrują bowiem sytuację związaną z narażeniem na powstanie choroby zawodowej, nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Do organów inspekcji sanitarnej i do sądów administracyjnych nie należy zatem rozstrzyganie, który zakład ponosiłby odpowiedzialność za wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, bowiem te kwestie rozstrzygają sądy powszechne. Z tego też powodu także stanowisko strony skarżącej, które skupia się na wykazaniu, że organy nie udokumentowały, kiedy rozpoznane u strony schorzenie powstało, w szczególności czy praca w skarżącej spółce przyczyniła się do powstania tej choroby zawodowej, czy też ją spowodowała, nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast materiał zgromadzony w sprawie dawał wystarczającą podstawę do przyjęcia, że zainteresowana w okresie zatrudnienia, w tym także u strony skarżącej, pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej z pozycji 3/1 wykazu chorób zawodowych. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.