IV SA/Gl 716/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie świadczenia wychowawczego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej; Postanowieniem wydanym w dniu 30 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adwokata A. M. Pismem procesowym datowanym na 9 maja 2018 r. wspomniany pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przywrócenie stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Równocześnie zażądał przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r., wydanym w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, tutejszy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Stosownie zatem do treści § 3 wspomnianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 i postanowienia tego Sądu: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony oświadczenia takiego nie złożył. Jakkolwiek przy tym sformułował swoje żądanie domagając się przyznania "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu" (patrz: zawierające wniosek pismo z dnia 9 maja 2018 r. - karta nr 101 akt sprawy), to jednak sam fakt użycia przezeń w tym zakresie zwrotu "nieopłaconej" nie może być uznany za równoznaczny ze złożeniem oświadczenia, o którym mowa w § 3 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Taka treść wniosku odpowiada bowiem jedynie ustawowej nomenklaturze w tym przedmiocie, na gruncie zaś wspomnianego przepisu nie budzi wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to zawarte ma być właśnie we wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" (pogląd wyrażony zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie - vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11, publ. LEX nr 1215161 oraz A. Partyk, T. Partyk - Komentarz do § 20 rozporządzenia w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, publ. LEX 2015 r. - stanowisko to jest w pełni aktualne na gruncie aktualnie obowiązującego, podobnie brzmiącego § 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r.). W tym stanie rzeczy, nie negując nakładu pracy wnioskującego pełnomocnika w zakresie niniejszej sprawy, stwierdzić przyjdzie, że nie wypełnił on dyspozycji § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. albowiem nie złożył wymaganego stosownie do brzmienia tego przepisu oświadczenia, a skoro tak, jego żądanie nie mogło zostać uwzględnione. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.