IV SA/Gl 751/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 30 marca 2015 r. K. M. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w W. o zwolnienie w całości lub w części z obowiązku zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych poniesionych przez pracodawcę, w związku z odbytym przez niego kursem przygotowawczym i szkoleniem zawodowym na pierwszy stopień podoficerski. Pismem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w W. udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek informując o odmownym jego rozpatrzeniu oraz wskazał, iż od tego rozstrzygnięcia przysługuje odwołanie do Sądu Pracy w B. K. M., w piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r., oznaczonym jako "odwołanie od decyzji", zakwestionował stanowisko organu I instancji oraz zarzucił mu naruszenie art. 6-7, art. 9, art. 11 i art. 107 w związku z art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a.") oraz art. 105 i art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1415 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawa o Służbie Więziennej"). W uzasadnieniu zaznaczył, że pismo z dnia 7 kwietnia 2015 r. nie posiada elementów wymaganych dla decyzji administracyjnej. Tym niemniej, obowiązek zwrotu w całości lub w części kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego, o którym mowa w art. 103 ustawy o Służbie Więziennej, pozostaje w związku z jego zwolnieniem ze służby na podstawie pisemnego wystąpienia ze służby. Zatem również rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia z wymienionych kosztów powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej, bowiem zwolnienie ze służby dokonuje się w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie, na co wskazuje treść art. 218 ustawy o Służbie Więziennej. Tymczasem pismo organu I instancji zawiera jedynie sformułowanie "informuję", co wskazuje, że jest informacją o wydanym rozstrzygnięciu, pomimo braku jego doręczenia w formie decyzji administracyjnej. Dodatkowo, powołał się na trudną sytuacją materialną wynikającą z ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania, prowadzenia gospodarstwa domowego oraz podnoszenia kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza związanych z ukończeniem studiów podyplomowych "Strategia podatkowa" na Uniwersytecie [...] w K.. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 17 pkt 3 i art. 134 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność złożenia odwołania od pisma z dnia 7 kwietnia 2015 r. Podniósł, że w drodze decyzji administracyjnej rozstrzyga się jedynie sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, bądź na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych (por. art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej). Wszelkie inne sprawy załatwiane są w formie rozkazu personalnego lub w zwykłej formie pisemnej i nie posiadają przymiotu decyzji administracyjnej, a także nie stosuje się do nich przepisów K.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania zaznaczył, że wnioskodawca nie żądał weryfikacji decyzji z dnia [...] w sprawie zwolnienia ze służby, ale wydania odrębnego rozstrzygnięcia, dotyczącego obowiązku zwrotu zrewaloryzowanej kwoty wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych, otrzymanych od pracodawcy w trakcie odbytego szkolenia, co do którego brak jest regulacji prawnych nakładających na organ obowiązek wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Dodatkowo, podjęte przez organ I instancji czynności były dokonane na podstawie art. 103 - 104 ustawy o Służbie Więziennej i nie stanowiły w żadnym zakresie części decyzji o zwolnieniu ze służby. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. M. zarzucił powyższemu postanowieniu błędną wykładnię art. 105 i art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez przyjęcie, że zwolnienie na pisemny wniosek funkcjonariusza z obowiązku zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego, nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ nie dotyczy zwolnienia ze służby, skutkiem czego organ wadliwie nie zastosował w sprawie art. 218 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 15 i art. 127 § 1 K.p.a. Z tego powodu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącego, obowiązek zwrotu kosztów i zwolnienie z nich pozostaje w związku ze zwolnieniem ze służby, dlatego obowiązkiem organów było wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o art. 218 ustawy o Służbie Więziennej oraz zastosowanie odpowiednich przepisów K.p.a. również poprzez dwukrotne rozpatrzenie jego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r. poz. 1647 z późn. zm.), Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), wynika, że w przypadku stwierdzenia bądź to naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, a gdy ustali istnienie przesłanek z art. 156 K.p.a., wówczas stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Dodatkowo, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., kontrola legalności przeprowadzana jest także z urzędu, gdyż sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia z dnia[...] według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa i dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdził w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi na zaskarżone postanowienie, do którego wydania organ odwoławczy upoważniała norma art. 134 K.p.a. Stosownie do tego przepisu - organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Regulacja ta wyznacza zakres postępowania organu II instancji określanego w doktrynie mianem wstępnego, rozpoczynającego działanie organu odwoławczego od badania zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Na tym etapie postępowania organ II instancji jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak formalnych przesłanek odwołania, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia, kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy zatem etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie drugoinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych powyżej czynności uprawnia do zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w literaturze przedmiotu postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ odwoławczy, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy. Wniesienie odwołania, w sytuacji, gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, skutkuje bowiem wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Na tle art. 134 k.p.a. wyróżnia się przedmiotowe i podmiotowe przyczyny niedopuszczalności odwołania. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną lub jest pismem informacyjnym, jak w przedmiotowej sprawie. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje między innymi sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, w oparciu o art. 28 K.p.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 598/13, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W niniejszej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołanie strony jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Przedmiotem tego odwołania skarżący uczynił bowiem pismo organu I instancji z dnia [...] informujące o zajętym przez ten organ stanowisku co do wniosku skarżącego z dnia 30 marca 2015 r., które wbrew stanowisku skarżącego, nie jest decyzją administracyjną. Zgodnie z art. 104 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy tego Kodeksu stanowią inaczej. Niewątpliwie przepis ten wyraża domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji. Organy administracji załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o których mowa w art. 104 K.p.a., ale tylko w sprawach indywidualnych należących do właściwości tych organów (art. 1 § 1 pkt 1 K.p.a.). Oznacza to, że forma działania organów ma wynikać z prawa materialnego. Rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej powinno zatem wprost wynikać z przepisów materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2210/12; wyrok NSA z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1368/12; postanowienie NSA z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1874/12, wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 911/11, CBOSA). Stwierdzenie zawarte w art. 104 K.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się więc tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych przepisów prawa, wynika upoważnienie do załatwienia sprawy w tej właśnie formie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy administracji publicznej, zgodnie z ogólną zasadą legalizmu, określoną w art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 6 i art. 7 K.p.a., działają na podstawie i w granicach prawa (por. NSA w wyroku z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1560/14, CBOSA). Przyznać należy, że wyrażany jest także pogląd, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Jednocześnie jednak, nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją, nie wystarcza samo w sobie do zakwalifikowania tej czynności do kategorii decyzji w rozumieniu art. 104 K.p.a., jeżeli tak nazwana czynność nie będzie stanowić władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach indywidualnych jednostki (por. J. Borkowski, B. Adamiak, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 254). Bezsprzecznie - to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę zawierające, co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 107 § 1 K.p.a. (zob. wyrok NSA z 15 marca 2001 r., sygn. V SA 2938/99; postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. II GSK 1683/14, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego, pismo organu I instancji nie jest decyzją administracyjną. Jak wynika z jego treści, ma ono wyłącznie charakter informacyjny. Organ poinformował w nim jedynie skarżącego, w jaki sposób został rozpatrzony jego wniosek. Pismo to nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 § 1 K.p.a., gdyż w żaden sposób nie określa wiążąco konsekwencji obowiązującej normy prawa administracyjnego w indywidualnej sprawie skarżącego. Nie nakłada i nie ogranicza ono żadnych obowiązków skarżącego, ani nie przyznaje mu jakichkolwiek uprawnień, czy ich nie ogranicza bądź pozbawia. Ponadto, w obowiązującym stanie prawnym nie ma normy określającej w sposób nie tylko wyraźny, ale nawet dorozumiany, konieczność stosowania formy decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Obowiązek taki nie wynika w szczególności z przepisów ustawy o Służbie Więziennej. Wniosek skarżącego nie stanowi żądania wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61 § 1 K.p.a. i nie mógł wszcząć sprawy, która powinna być zakończona wydaniem decyzji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Uregulowana tym przepisem instytucja odwołania jest środkiem prawnym, zmierzającym do kontroli decyzji wydawanych przez organ pierwszej instancji, a warunkiem koniecznym do jego wniesienia jest wydanie decyzji administracyjnej. Z brzmienia art. 127 K.p.a. wynika także, że odwołanie nie przysługuje od czynności organu administracyjnego, która nie jest decyzją administracyjną. Wniesione przez skarżącego odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdyż zostało wniesione od pisma informacyjnego. Sytuacja ma miejsce, gdy złożone zostanie żądanie wszczęcia postępowania w sprawie, która według przepisów prawa materialnego nie może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej. Podkreślić należy jeszcze raz, że organ administracji publicznej może orzekać w procesowej formie decyzji administracyjnej, tylko wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis powszechnie obowiązującego prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie okolicznością niesporną jest to, że skarżący na podstawie decyzji personalnej z dnia [...] Nr [...] został z dniem [...] zwolniony ze Służby Więziennej w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby, a także był wezwany do zwrotu kwoty 4 052,12 -zł. tytułem zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych poniesionych przez pracodawcę, w związku z odbytym przez niego kursem przygotowawczym i szkoleniem zawodowym na pierwszy stopień podoficerski. W tym miejscu przyjdzie zaznaczyć, że przepisy ustawy o Służbie Więziennej w Rozdziale 12 określają sposób ustania stosunku służbowego funkcjonariuszy, w tym również zastosowany w niniejszej sprawie, określony w art. 96 ust. 1 pkt 2 (zwolnienie ze służby w przypadku pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby), oraz formę rozstrzygnięcia w postaci decyzji personalnej, co wynika z treści art. 218 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej. Taka decyzja podlega zaskarżeniu na zasadach ogólnych przewidzianych w przepisach K.p.a., zwłaszcza w art. 127 § 1 i 2. Nie budzi wątpliwości, że sprawa zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych poniesionych przez pracodawcę nie została wymieniona w normie art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, stąd też nie może być rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej, czego domaga się skarżący formułując zarzuty skargi, jak również odwołania. Dlatego w sprawie niewątpliwie zaistniała niedopuszczalność odwołania o charakterze przedmiotowym, gdyż skarżący wniósł odwołanie od pisma informacyjnego, które choć zawiera oznaczenie organu i adresata (skarżącego), a także podpis, to jednak nie zawiera rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej indywidualnie określonego podmiotu. W tym stanie rzeczy brak jest przepisu materialnoprawnego nakazującego stosowanie w rozpatrywanej sprawie zarówno przepisów K.p.a., jak również nadania takiemu rozstrzygnięciu formy decyzji administracyjnej. Prawidłowo organy orzekające w sprawie udzieliły pisemnej odpowiedzi na wniosek skarżącego, informując o odmowie zwolnienia z nałożonego na skarżącego pismem z dnia 30 marca 2015 r. obowiązku zwrotu poniesionych na jego rzecz kosztów, ukończonego z wynikiem bardzo dobrym kursu przygotowawczego i szkolenia zawodowego na pierwszy stopień podoficerski. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej na funkcjonariusza zwolnionego ze służby z przyczyn określonych w art. 96 ust. 1 pkt 2 tej samej ustawy, a więc tak jak skarżący, przed upływem 5 lat od odbycia kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego, nakłada się obowiązek zwrotu zrewaloryzowanej kwoty, stanowiącej równowartość kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie odbytego szkolenia. Osobą uprawnioną do ustalania tych kosztów, ich egzekwowania, a także zwalniania z obowiązku zwrotu tych kosztów w całości lub w części, jest przełożony, o którym mowa w art. 98 w związku z art. 104 ustawy o Służbie Więziennej, jak również to on może zwolnić z obowiązku ich zwrotu w całości lub w części na pisemny wniosek funkcjonariusza, uzasadniony jego sytuacją życiową, rodzinną lub materialną (por. art. 105 omawianej ustawy o Służbie Więziennej). Regulacja zawarta w omówionych normach prawa materialnego ma na celu odzyskanie przez Skarb Państwa kwot wydatkowanych na pokrycie kosztów szkolenia związanych z przygotowaniem funkcjonariusza do pełnienia służby w Służbie Więziennej. Na uwagę zasługuje również wyrażone przez organ I instancji stanowisko, iż formy i kierunki kształcenia skarżącego oraz ponoszone z tego tytułu koszty są wyrazem indywidualnej jego inicjatywy i nie są związane ze służbą w Służbie Więziennej, stąd też nie zasługiwały na uwzględnienie przy ocenie możliwości spłaty poniesionych przez Skarb Państwa kwot wydatkowanych na pokrycie kosztów szkolenia związanych z przygotowaniem do pełnienia służby w Służbie Więziennej (por. pismo organu I instancji z dnia [...] nr[...] , skierowane do organu II instancji). Ustawodawca założył bowiem, że odbycie pięcioletniej służby przez funkcjonariusza niejako "rekompensuje" Państwu wydatki poniesione z tytułu szkolenia w ramach kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego (por. art. 103 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej). Jeżeli zatem stosunek służbowy ustaje z woli funkcjonariusza przed upływem tego okresu służby, to powstaje obowiązek zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów z uwzględnieniem rewaloryzacji według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby (art. 103 ust. 3 w związku z art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej). Konsekwentnie w art. 220 ustawy o Służbie Więziennej ustawodawca przyjął, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w jej art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Powyższe oznacza, że obecnie kwestia uposażenia i innych świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego, należnych funkcjonariuszowi Służby Więziennej nie jest sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym przełożony funkcjonariusza nie może działać w tym względzie jako organ administracji publicznej, ale jako pracodawca i z tego powodu może wypowiedzieć się w sprawie zgłoszonego wniosku jedynie w zwykłej formie pisemnej, o czym stanowi wyraźnie art. 217 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W świetle przedstawionych wyżej wywodów, sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi, brak jest bowiem podstaw do uznania pisma organu I instancji za decyzję administracyjną i nie można wnieść od niego odwołania w trybie przewidzianym w art. 127 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.