IV SA/Gl 818/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: wniosek W.P. o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania; W skardze z dnia [...] W.P. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Następnie, to jest zarządzeniem z dnia 27 września 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego o złożenie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wyznaczając na dokonanie tej czynności termin siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W.P. nadał wspomniany formularz za pośrednictwem poczty w dniu 29 października 2012 r. Referendarz sądowy uznał, że nastąpiło to z uchybieniem wyznaczonego terminu i w związku z tym wydał zarządzenie z dnia 23 listopada 2012 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący, pismem datowanym na 14 grudnia 2012 r. wniósł od tego zarządzenia sprzeciw, w którym podniósł, iż wezwanie z dnia 27 września 2012 r. zostało przezeń wykonane w terminie. Wywiódł bowiem, że wspomniany termin rozpoczął w jego ocenie bieg dopiero w dniu 22 października 2012 r., kiedy to podjął przesyłkę zawierającą rzeczone wezwanie czyniąc to w sposób prawidłowy, a mianowicie w siódmym dniu licząc od daty jej powtórnego awizowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 kwietnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 252 §2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według wzoru, który ustalony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Ponieważ zawarty w skardze wniosek nie spełniał tego wymogu, zarządzeniem z dnia 27 września 2012 r. skarżący został wezwany do usunięcia istniejącego w tym zakresie braku. W treści wezwania wnioskodawcy wyznaczono termin siedmiu dni prawidłowo pouczając go o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jakkolwiek przy tym z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odebrał on to wezwanie w dniu 22 października 2012 r., to jednak w świetle obowiązujących przepisów data ta nie może zostać uznana za dzień skutecznego doręczenia. Należy w tym miejscu podkreślić, że przywołane wezwanie, które wysłano na jego adres (ul. [...]) było awizowane w dniu 5 października 2012 r. (vide: adnotacja umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - karta nr 11 akt sprawy) oraz powtórnie w dniu 15 października 2012 r. (wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru a nadto z pisma Poczty Polskiej z dnia 21 listopada 2012 r., nadanego w odpowiedzi na reklamację przesyłki - karta nr 24 akt sprawy). Wbrew zatem twierdzeniom wnioskodawcy należało uznać, że doręczenie wezwania, o którym mowa wyżej zostało dokonane w trybie art. 73 p.p.s.a. i nastąpiło z dniem 19 października 2012 r. Cytowany art. 73 p.p.s.a. określa mianowicie, że w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w sposób przewidziany w art. 65-72 tej regulacji, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego czternastodniowego okresu (§4 przywołanego przepisu). Zaprezentowana wyżej treść cytowanego unormowania nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawidłowy odbiór przesyłki przez adresata może nastąpić w ciągu czternastu dni od daty pierwszego awizowania, nie zaś - jak podnosił skarżący - w ciągu siedmiu dni od daty awizowania powtórnego. Skoro zatem jest poza sporem, że pierwsze awizowanie wezwania do złożenia formularza "PPF" miało miejsce w dniu 5 października 2012 r., to za datę doręczenia przesyłki trzeba przyjąć 19 października 2012 r. (piątek). W tym kontekście późniejszy fakt rzeczywistego odbioru tego wezwania przez wnioskodawcę w dniu 22 października 2012 r. nie ma znaczenia prawnego. Stanowisko to jest zgodne z jednolitym i utrwalonym poglądem judykatury, który znalazł wyraz między innymi w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FZ 375/11, z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 1387/12, z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 188/10 oraz z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zważywszy powyższe należy podnieść, że siedmiodniowy termin zakreślony w wezwaniu z dnia 29 września 2012 r. upłynął odpowiednio z dniem 26 października 2012 r. (piątek), a tym samym skarżący nadsyłając formularz "PPF" w dniu 29 października 2012 r. nie zachował tego terminu. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. Przepis ten określa bowiem wyraźnie, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Złożenie przez skarżącego formularza "PPF" dokonane po upływie wyznaczonego terminu jest przy tym z mocy art. 85 p.p.s.a. czynnością bezskuteczną.