IV SA/Gl 957/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi L. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie postanawia: odrzucić skargę. L.D. pismem z [...] zaskarżyła akt, określony jako postanowienie, podjęty przez Wojewodę [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania kwoty [...] zł tytułem wynagrodzenia za czynności kuratorskie i zwrot poniesionych wydatków. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 lutego 2015 r sygn. akt IV SA/Gl 105/15, który przyjął, że wniesiona ona została na pismo Wojewody [...] z [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydanym przez Wojewodę [...] aktem, nazwanym postanowienie, z [...] nr [...]. Pismo takie nie mieści się w żadnej z wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 p.p.s.a. kategorii aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powyższe postanowienie, w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą, zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1409/15. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, ze względu na treść skargi wyjaśnienia wymagała kwestia przedmiotu zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji powinien był na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jednoznaczne wskazanie, które pismo zostało zaskarżone. Jednocześnie Sąd zauważył, że na tym etapie sprawy nie będzie to już jednak konieczne, ponieważ ze skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, jaka była intencja skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie podzielając argumentów podnoszonych przez L.D. Generalnie rzecz ujmując, zdaniem skarżącej, jej wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji kuratora dla osoby nieobecnej, powinno zostać ustalone na podstawie przepisów obowiązujących w sprawach cywilnych, natomiast wedle Wojewody przepisy te nie znajdują zastosowania do spraw administracyjnych, w których sąd ustanowił kuratora. Organ uznał za stosowne wyliczyć to wynagrodzenie uwzględniając nakład pracy kuratora oraz udokumentowane wydatki poniesione w związku z udziałem w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że problem charakteru prawnego aktów podejmowanych przez organy administracji w sprawie wynagrodzenia kuratora dla nieobecnego, ustanowionego przez sąd cywilny na wniosek organu, został wyjaśniony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Mieści się on w grupie aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z 19 grudnia 2013 r., sygn.. akt I OSK 2748/12; wyrok WSA w Olsztynie z 13 maja 2014 r., sygn.. skt II SA/Ol 333/14; wyrok WSA w Łodzi z 12 grudnia 2015 r., III SA/Łd). Wniesienie skargi we wskazanej kategorii spraw regulują przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zasadniczo skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarga wniesiona po upływie przepisanego terminu podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Po wyroku WSA w Warszawie z 10 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 930/14 nie budzi wątpliwości, że pismo (zażalenie) skarżącej z [...], kierowane do MSWiA za pośrednictwem Wojewody [...] należy traktować wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa aktem (postanowieniem) Wojewody z [...] określającym wynagrodzenie kuratora. Od daty doręczenia go Wojewodzie ([...]) rozpoczął bieg 30-dniowy termin do udzielenia odpowiedzi. W tym terminie Wojewoda odpowiedzi nie udzielił, pozostając w błędnym przekonaniu o innym (niż wezwanie) charakterze pisma. Odpowiedź taka, w istocie rzeczy, została udzielona dopiero pismem z dnia [...], a więc po upływie 60 dniowego terminu od wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w ramach którego milczenie organu otwierało możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, stąd Sąd kwestii tej nie rozpatrywał. . Z podanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.