IV SAB/Gl 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 1 października 2017 r. K.K. zwróciła się do Wójta Gminy P. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie, na wskazany adres e-mail: 1) elektronicznych kopii wszystkich faktur za paliwo (olej napędowy, benzynę, gaz) wystawionych na Gminę P. od 2010 r., 2) wszystkich kart drogowych za 2016 i 2017 r., 3) zestawień zakupu paliwa za 2016 i 2017 r. Pismem z dnia 16 października 2017 r. Kierownik Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji Urzędu Gminy P., działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.), poinformował K.K., że odpowiedź na złożony przez nią wniosek nie może zostać udzielona w ustawowym terminie ze względu "na obszerny zakres informacji wymagający dłuższego czasu przygotowania". Jednocześnie wskazał, iż wnioskowane informacje zostaną udostępnione w terminie do dnia 1 grudnia 2017 r. W dniu 24 października 2017 r. K.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej, domagając się: 1) zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 1 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) ukarania Wójta Gminy P.. W uzasadnieniu skargi, powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdziła, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Następnie przytoczyła fragmenty wyroków sądów administracyjnych o sygn. akt II SAB 396/11, II SAB/Wa 293/12 oraz II SAB/Wa 85/07 (wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA), i powołując się na nie podkreśliła, że Wójt Gminy P. pomimo terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązującego go do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, tego terminu nie dotrzymał albowiem termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 16 października 2017 r. Tym samym zdaniem skarżącej organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu jej wniosku albowiem nie otrzymała od organu lub osoby przez niego upoważnionej, zarówno wnioskowanej informacji publicznej, ani też pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia i termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji, jak również organ nie wydał stosownej decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy. W jej ocenie skoro Wójt Gminy P. nie podjął żadnego ze wskazanych wyżej działań to dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wyjaśniła, iż w dniu 16 października 2017 r. drogą elektroniczną skarżąca została poinformowana, że odpowiedź na jej wniosek zostanie udzielona w terminie do dnia 1 grudnia 2017 r., z uwagi na obszerny zakres wnioskowanej informacji. Powyższa informacja została przesłana przez pracownika merytorycznego ds. udostępniania informacji publicznej – I.H., zaś w załączeniu znalazło się pismo z dnia 16 października 2017 r. podpisane przez A.K. - Kierownika Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji, albowiem, na co zwróciła uwagę, w zakresie działania tego Referatu znajduje się udostępnianie informacji publicznej. Następnie powołując się na treść art. 12 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazała, że informacja publiczna jest udostępniana w sposób, o którym stanowi art. 10 oraz art. 11 tej ustawy, i jest oznaczana danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację, oraz datą udostępnienia. Zdaniem pełnomocnika organu w niniejszej sprawie nie upłynął jeszcze wyznaczony przez organ termin do udzielenia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej, zaś samo przedłużenie terminu nastąpiło zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem - jak stwierdził - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. Na wstępie, oceniając dopuszczalność skargi należy stwierdzić, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej: k.p.a.) nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast - co wymaga podkreślenia - regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wskazują dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W związku z tym należy przyjąć, że skarga z dnia 21 października 2017 r. na bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie nieudzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w tej ustawie formach (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy) jest uzależniona od jednoczesnego i kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 w zw. z art. 6 u.d.i.p., po drugie, adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a po trzecie, według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, wskazane w jego ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W świetle powyższego Wójt Gminy P. bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej a zarazem wnioskowane dokumenty w postaci faktur za paliwo (olej napędowy, benzynę, gaz) wystawionych na Gminę P. od 2010 r., kart drogowych za lata 2016 i 2017 oraz zestawień zakupu paliwa za lata 2016 i 2017 stanowią informację publiczną, która jest w posiadaniu organu. Tym samym zdaniem Sądu zostały spełnione wszystkie trzy przesłanki, określone powyżej. Równocześnie należy wskazać, że od początku poza sporem powstałym między stronami pozostawała kwestia zarówno uznania Wójta Gminy P. za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak i uznania wnioskowanych przez skarżącą dokumentów za informację publiczną, w której posiadaniu znajduje się organ. Kwestia sporna zaś w niniejszej sprawie dotyczy w pierwszej kolejności tego, czy Kierownik Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji Urzędu Gminy P. posiadał upoważnienie do zastępowania organu w zakresie sporządzenia i podpisania pisma z dnia 16 października 2017 r., informującego o przedłużeniu terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej do dnia 1 grudnia 2017 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., zaś w drugiej kolejności czy organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z 1 października 2017 r. o udostępnienie zawartych w nim informacji skierowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu należy wskazać, że skarżąca neguje uprawnienie pracownika, podległego ex lege organowi, zatrudnionego w Urzędzie Gminy P. do działania w imieniu organu w zakresie udostępniania informacji publicznej, a nie odmowy jej udostępnienia, a tym samym nie uznaje odpowiedzi udzielonej pismem z 16 października 2017 r. podpisanej przez Kierownika Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji Urzędu Gminy P., w którym poinformowano K.K., że wnioskowane przez nią informacje zostaną udostępnione w terminie do dnia 1 grudnia 2017 r. W piśmie poinformowano także stronę skarżącą, że odpowiedź na złożony przez nią wniosek nie może zostać udzielona w ustawowym terminie ze względu "na obszerny zakres informacji wymagający dłuższego czasu przygotowania". Oceniając ten zarzut należy zauważyć, że w art. 4 u.d.i.p. wskazane zostały podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Jednakże, co wymaga podkreślenia, udostępnienie tej informacji nie jest dokonywane na podstawie decyzji administracyjnej lub innego rodzaju aktu prawnego wymagającego dla swej ważności działania wyznaczonego podmiotu, a zatem należy przyjąć, że udostępnienie informacji publicznej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, której wykonanie może zostać powierzone przez podmiot zobowiązany właściwym pracownikom lub aparatowi urzędniczemu. Zdaniem Sądu skoro udostępnienie informacji publicznej organ może powierzyć pracownikowi urzędu, to tym bardziej może takiego pracownika upoważnić do sporządzenia i podpisania pisma informującego o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż z regulacji zawartych w dziale IX Statutu Gminy P. uchwalonego w dniu 22 czerwca 2017 r. (załącznik nr 1 do Uchwały Rady Gminy P. Nr 290 (XXXV/17)) dokumenty oraz inne informacje publiczne z zakresu działania Wójta oraz Urzędu udostępniają komórki organizacyjne Urzędu właściwe ze względu na przedmiot sprawy w dniach i godzinach pracy Urzędu lub w sposób i w formie wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji (§ 102 ust. 6). Tym samym zdaniem Sądu Kierownik Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji Urzędu Gminy P. posiadał upoważnienie do zastępowania Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej a zatem zarzut skarżącej należy uznać za niezasadny. Regulacja ta - co wymaga zauważenia - jest zgodna z art. 33 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) stanowiącym, że Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy. Podkreślenia przy tym wymaga, że w orzecznictwie przedmiotu wskazuje się, że to urząd gminy, a zatem jego pracownicy, zapewnia prawidłowe wykonywanie powierzonych wójtowi kompetencji od strony technicznej i administracyjnej - por. wyrok NSA z 27 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3045/12. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów na rzecz organu administracji z uwagi na zasadę ograniczonej odpowiedzialności za wynik sprawy, obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która oznacza, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona, albowiem w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, którą wprowadzono w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (art. 203 i 204 p.p.s.a.). ah