IV SAB/Gl 52/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Ś. na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. w przedmiocie informacji publicznej - w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy L. Ś., oznaczona jako Wiceprzewodnicząca Stowarzyszenia A w R., pismem z dnia 8 lutego 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów CO budynków przy ul. [...] oraz [...] za okres grzewczy 2010-2011 r. W kolejnym piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sporządzonym w wyniku wezwania Sądu z dnia 23 marca 2012 r., sprecyzowała, iż skargę złożyła w imieniu własnym zaś jej przedmiotem jest bezczynność Komisji. Kolejnym pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2012 r. wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, załączając do niego dokumenty uzasadniające jej żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 p.p.s.a może być ona przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 22 lutego 2012 r. , I OZ 1110/11, LEX nr 1120723 z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie ( postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 73/1, LEX nr 1121126). W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (np. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2006 r., II FZ 564/06, niepubl., oraz z dnia 15 lipca 2008 r., II GZ 146/08, LEX nr 493853). Jak podniesiono wyżej, L.Ś. wystąpiła ze skargą na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów CO budynków przy ul. [...] oraz [...] za okres grzewczy 2010-2011 r. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna z następujących przyczyn. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc zaniechań organów administracji publicznej dotyczących wydawania decyzji administracyjnych; postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Ponadto, w myśl § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga zatem kwestia czy bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej pozostaje w zakresie wskazanym w pkt. 8 art.3 § 2 p.p.s.a, bądź też w przepisach szczególnych. W pierwszym rzędzie podnieść trzeba, iż bezczynność polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek w zakreślonym przez ustawodawcę terminie może mieć miejsce jedynie w tych przypadkach, kiedy dopuszcza się jej podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 (Dz.U. nr 112, poz.1198 ze m., dalej: u.d.i.p.) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto, w myśl ust. 2 art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż Komisja Rewizyjna jest tylko wewnętrznym organem rady gminy, a więc jednego z organów samorządowej gminy wchodzącego w skład organów władzy publicznej. Tym samym, nie będąc organem władzy publicznej, jak również innym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, nie może ona pozostawać w bezczynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga L.Ś. nie dotyczy zatem bezczynności organów prowadzących postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a.Także przepisy szczególne nie przewidują kontroli sądowej w tego rodzaju sprawach. Wobec powyższego skarga na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 p.p.s.a, należało orzec jak na wstępie.